18 współczesnych opowiadań amerykańskich

Wstyd się przyznać, ale moje pierwsze spotkanie z twórczością J. Conrada. Przez wielu zaliczany do klasyki literackiej, co nie mogę rzec jasna potwierdzić, bo nie mam wiedzy i dopiero zaczynam przygodę z twórczością autora. Ale ta pierwsza pozycja daje do myślenia, jako opis zmagań młodego brytyjskiego kapitana, na handlowym żaglowcu. To nie tylko opis przeszkód stricte żeglarskich, ale też walka o przetrwanie załogi niszczonej febrą i samego statku. W tle różne postawy i zachowania ludzi w obliczu wyzwań. Piękny język i co też nie bez znaczenia, treść nie jest przeładowana terminologią marynistyczną, co ułatwia czytanie laikowi takiemu jak ja. Generalnie gorąco polecam, ale też chyba nie muszę w przypadku tego pisarza. Pozdrawiam

Wspaniała antologia... aczkolwiek nierówna. Oceniając po najlepszych tekstach spokojnie dałbym 9, ale tylko dlatego, że nie lubię stawiać 10. Te słabsze nadal są dobre, a nawet bardzo dobre... naprawdę chciałbym umieć tak pisać jak Truman Capote w dołku swojej formy, bo tenże dołek to nadal dla wielu twórców niedosiężne szczyty. Wspaniała antologia, ale i wspaniała literatura. To jest przykład literatury pięknej, która jest nie tylko piękna, ale i ciekawa. I ma wspaniałe serce. Nie chcę pisać więcej. Dla mnie Capote to jeden z topowych prozaików amerykańskich dwudziestego wieku... Warto nadmienić, że Capote nie był klasycznym prozaikiem - w zasadzie oczekiwalibyśmy, że jako prozaik powinien po prostu opisywać rzeczywistość w jej normalnej, prozaicznej postaci. Capote - i to widać szczególnie w tej antologii - pisał o znanej sobie rzeczywistości, ale pod jego piórem ta realna rzeczywistość nabiera kolorów i kształtów realizmu magicznego czy wręcz baśni. Postaci o których pisze są zawsze dość... unikalne. Chętnie pisze o wagabundach, ludziach egzystujących na granicy cywilizacji, nawet jeśli ta granica ma lokalny charakter i znajduje się w centrum Stanów Zjednoczonych. Czytelnicy znający Capote od strony Śniadania u Tiffaniego mogliby oczekiwać Nowych Jorków i innych wielkich metropolii, ale Capote bardzo lubi pisać o miejscach utkanych z błota i mgły. Ameryka Trumana Capote to trochę taka Ameryka Tomka Sawyera czy Huckelberego Finna, ale w wersji bardziej dorosłej, zużytej, poprzecieranej.

Układając sobie w głowie zarys niniejszej recenzji, na samym początku nasunęło mi się zasadnicze pytanie, które nie chce wyjść mi z głowy: czy ktoś jeszcze czytuje tego rodzaju książki? Czy ktokolwiek ma potrzebę sięgania po literaturę, która nie stroni od biblijnych alegorii, która za swoją czysto prozaiczną formą skrywa coś więcej aniżeli czysto hedonistyczną treść? Czy tak wyszukana i niełatwa w odbiorze stylistyka jest w stanie przyciągnąć dzisiejszego, zabieganego i mało wymagającego czytelnika? Znam odpowiedź, zacznę jednak od początku, od kolejnego pytania. Kim lub czym jest tytułowy Stary z książki Williama Faulknera? To określenie rzeki Missisipi, przedstawionej w swej najgorszej z możliwych postaci. Stary to wzburzona, mętna woda, wezbrane brzegi, to powódź wszech czasów, chaos i dezorientacja. Błoto i muł, koczujący na dachach i drzewach powodzianie i oni: ewakuowani więźniowie. Wśród nich wybrana dwójka: wysoki i chudy dwudziestokilkuletni chłopak bez imienia oraz niski i tłusty, również bezimienny mężczyzna. Przydzieleni zostają przez wojsko do specjalnego zadania: mają uratować ciężarną, uwięzioną na drzewie kobietę. Wysłani łodzią ruszają w niebezpieczną podróż, nie tylko w głąb zalanych terenów, ale przede wszystkim w głąb siebie. Rzuceni dosłownie i w przenośni na głęboką wodę mężczyźni muszą przeciwstawić się bezdusznemu żywiołowi. Puszczeni poniekąd wolno skazańcy, rozegrać muszą walkę z samym sobą, stawić czoło swoim pokusom i demonom, uświadomić sobie istotę honoru, zbrodni i kary jej wymierzonej. Stary to niewielka objętościowo książeczka (zaledwie 130 stron),swoimi ramami obejmuje jednak zaskakująco wiele. Pierwsze, co mnie ujęło, to potęga przyrody. Zjawiska atmosferyczne (jak przykładowo ulewa) zostały nakreślone niezwykle barwnie i obrazowo. Ich odbiór jest niemal organoleptyczny. Są to niezwykle zjawiskowe opisy, którymi wręcz się zachłysnęłam. Faulkner stworzył rzecz niezwykłą, przedstawił naturę niczym żywą istotę. To ona wiedzie w opowieści prym, jest jej główną bohaterką, siłą napędową akcji. Jej żywiołowość, nieprzewidywalność i agresja mają za zadanie jedno: wywołać w czytelniku niepokój. I to też ze mną zrobiły. Kolejny aspekt, na który należy zwrócić uwagę, a który jednocześnie mnie ujął, to konflikt psychologiczny puszczonego wolno więźnia. Mający uwolnić ciężarną kobietę skazaniec stoi przed wyborem: iluzorycznie ułatwionej (choć w obliczu szalejącego żywiołu nie jest to rzecz oczywista) ucieczki z więzienia a ratunkiem powodzianki i powrotem do celi. Czy postąpi mężnie i honorowo? Czy jego decyzja stanie się powodem zredukowania jego kary czy wręcz przeciwnie? I sprawa najistotniejsza – licznie rzucające się w oczy odwołania do Biblii: potop, Adam i Ewa, węże, czy grzech. A to wszystko jest tylko czubkiem góry lodowej niniejszej pozycji. William Faulkner to pisarz kompletny, nie pobłaża czytelnikowi, stawia mu poprzeczkę bardzo wysoko. Prócz wielowarstwowej fabuły, w Starym nie brak więc zagadnień egzystencjalnych, w pozycji doszukać możemy się również konfliktu tragicznego. Co więcej, całość napisana została w dosyć wyszukany sposób. Język, choć zrozumiały, do najprostszych nie należy. Wina leży po stronie składni zdań. Są wielokrotnie złożone, przez co czytelnikowi łatwo jest zgubić wątek. Jak widać, Stary to powieść wymagająca, której niepozorna wielkość jest odwrotnie proporcjonalna do jej merytorycznej zawartości. Jest to lektura wymagająca wnikliwości, skupienia i rachunku sumienia. Odpowiadając na zadane we wstępie pytanie, trzeba wziąć pod uwagę jeden, dosyć istotny aspekt: egzemplarz recenzowanej książki miał wylądować na śmietniku. Patrząc przez pryzmat mojej przytoczonej wyżej opinii, odpowiedź nasuwa się sama, do optymistycznych nie należy. Obawiam się, że książka nie przypadnie do gustu dzisiejszemu, przeciętnemu czytelnikowi, szczególnie jeśli szuka on w literaturze czystej, nieskalanej wysiłkiem umysłowym przyjemności czytania. Usatysfakcjonuje za to fanów naturalizmu i egzystencjalizmu, osoby lubiące szperać głęboko w tekście, dogrzebywać się do drugiego, głębszego dna. Mnie zmusiła do przyjrzenia się bliżej dorobkowi pisarskiemu Faulknera. Zdecydowanie polecam i na pewno do jego twórczości wrócę. Niebawem! www.bookiecik.pl

Moim zdaniem, to książka opisująca swoje czasy. Ile w niej samego autora, nie wiem, ale czy nie każdy z nas (Panowie) nie chciałby być Zorbą?!? Czy nie mamy w sobie cząstki z "Szefa"?!? Czy nie nie tkwi w nas "diabeł", który potrzebuje być nasycony i świety, który w ascezie pragnie oddać się "Bogu"?!? Przeczytajcie tą ciekawą, barwną historię i sami odpowiedzcie sobie na te i inne z nasuwających się pytań. Polecam.

Jako fanka grozy uważam, że warto ją przeczytać. W szczególności do gustu przypadły mi opowiadania: "Lukundu" Edwarda Lucasa White'a, "Sierpniowy upał" Williama F. Harveya oraz "Bury kot" Dorothy Leigh Sayers. Jedynym minusem jest dostępność, ponieważ trzeba polegać na kupieniu jej z drugiej ręki, a nie oszukując się sześćdziesięcioletnia książka raczej nie przyjdzie do nas w dobrym stanie. Ma to jednak pewien niepowtarzalny klimat, gdy podczas deszczowego wieczoru ma się w rękach książkę, która rozpada się w rękach.

Opowieść o odpowiedzialności za słowo, jak manipulując faktami, posługując się półprawdami można skutecznie zniszczyć człowieka, ale także o podatności społeczeństwa na zorganizowane "szczucie", bezmyślny tłum gdy już "poczuje krew" nie odpuści póki ofiara się rusza. Książka szczególnie wymowna i ważna w naszych czasach, gdzie manipulacja, półprawdy i oczywiste kłamstwa zlewają się w jedną niestrawną papkę przy której brukowce to niewinne gazetki, w czasach gdy do rozsiewania kłamstw, szczucia na innych ludzi, manipulowania opinią publiczną można posługiwać się narzędziami tak potężnymi o jakich nie śniło się Bollowi, tym więcej trzeba przypominać o odpowiedzialności za słowo.

Nie ma tu niepotrzebnego słowa. Krótkie, ale emocjonujące, niby-realne opowiadanka. Cytat "To był sen. Młodość każdego człowieka jest snem." "Kochajmy się jakiś czas. Jest to rodzaj boskiego oszołomienia, którego wszyscy możemy zakosztować."

Geniusz Czechowa sprawia, że ma się chęć jeśli nawet nie zamieszkać w XIX-wiecznym carskim imperium, to przynajmniej je zwiedzić, zaprzyjaźnić się z ludźmi, rozmawiać, poznawać. Tylko prawdziwy arcymistrz narracji ma moc w taki romantyczny sposób pokazać życie w tym trudnym czasie i w niełatwym do życia kraju, wśród skrajnej biedoty i pracującej swoim rozpuszczeniem na rewolucję arystokracji, na rosyjskiej malowniczej i gościnnej wsi, gdzie życie toczy się odwiecznym traktem, i w miastach zasypanych śniegiem, wśród prowadzących skrajnie zhierarchizowane życie mieszczuchów. Trudne, ciężkie, pełne skrajnych przeciwieństw czasy, które pod piórem Autora zyskują jedyną w swoim rodzaju magię Świętej Mateczki Rosji, tak inną od naszych wyobrażeń krwiożerczych polakożerców-zaborców. Jeszcze tylko Iwan Gonczarow potrafi wzbudzić takie emocje...

Nie wiedziałem, że Hemingway jest rasistą, choć zdaję sobie sprawę, że to książka z XX wieku. Pomijając ten fakt, książka jest wciągająca, ALE szkoda że nie ograniczyła się do historii Harry'ego. Bohaterowie dalekoplanowi są zbędni, a ich krótkie historie nie wnoszą nic do głównego wątku.

Opowiadania Faulknera mają kilka cech specyficznych, które mogą utrudniać lekturę, ale jednocześnie stanowią o ich sile i odrębności. Atmosfera jest duszna, jakby przeładowana z jednej strony zewnętrznymi detalami, z drugiej - zerknięciami w mętne i niejednoznaczne ludzkie wnętrze. Narracja jest bardzo skupiona, do tego stopnia, że zdaje się urywać tuż przed puentą, na brzemiennym w skutki obrazie sytuacji, która już i tak dąży do nieuchronnego końca - tak że jej dopowiedzenie być może tylko by ją osłabiło. Są też pewne tematy i motywy, które się u Faulknera powtarzają, jak kontrast pierwotnej prostoty postaci w "Tych wielkich ludziach" i "Dwóch żołnierzach" ze światem administracyjnej kultury, albo relacje międzyrasowe, czasem tak skomplikowane, że właściwie wymykają się definicji tego pojęcia (najlepiej to widać w "Czerwonych liściach" o pełnej czarnych niewolników plantacji, której właścicielami są Indianie; trochę też w "Zwycięstwie w górach", osadzonych tuż po zakończeniu wojny secesyjnej). Jest mrożąca krew w żyłach historia linczu w "Suchym wrześniu" i przerażający obraz bezbronnej kobiety w "Słońce zachodzi". Wszystko bardzo gęste, nic w tym lekkiego, Faulkner nie odpuszcza.

Wspominając tę postać zawsze zaczyna od wymownego faktu - że to pisarz swego czasu uważany za czołowego twórcę, niewiele później prawie zupełnie zapomniany, przynajmniej u nas, w Europie, bo w USA nadal ma swoje miejsce w historii literatury tamtejszej, jednak czytają go angliści głównie, nie zaś czytelnicza brać. Na końcu książki znajdziemy świetnie napisane posłowie, które rzuca na ten fakt sporo światła i pozwala lepiej pojąć dylematy zawarte w tekście, który jest powieścią złożoną z opowiadań, z których każde traktuje o zwykle jednym ludzkim losie, losie najczęściej złamanym i gorzkim. Dzięki posłowiu wiem, że Bóg dał autorowi talent literacki połowiczny, że umiejętność obserwacji ludzi i wydarzeń łączył Anderson z talentem do na poły reportażowego przenoszenia tych obserwacji do literatury, lecz już do tworzenia dużych form budowanych w pisarskiej wyobraźni, do konstruowania powieści nie miał zdolności, przez co stracił tytuł jednego z najlepszych pisarzy Ameryki, a w końcu wypadł z literackiego obiegu. Mam nieodparte wrażenie, że w większości opowiadań w tym tomie Anderson rozmawia sam ze sobą o sobie, o swoim niewystarczającym talencie i o tym, co z tego może wynikać dla człowieka, czyli o smutnym, gorzkim przeżywaniu swojego życia jako klęski i rozczarowania. Niby przewijający się przez wszystkie teksty dziennikarz, alter ego autora (choć według mnie wszystkie postaci w powieści nimi są w mniejszym czy większym stopniu) zdaje się wierzyć w swoją szczęśliwą gwiazdę, rusza na podbój świata, lecz ta jego wiara od początku podszyta jest melancholią i przeczuciem klęski jak stara kurtka wiatrem. Co zatem dostaje czytelnik? Ano dostaje piękną, smutną balladę w hrabalowym nieco stylu (tyle że 100 lat wcześniejszym) o ludzkim życiu, które, mimo że zachwycające, zawsze zaprawione jest goryczą i smakuje klęską. to, czy czytelnik się z autorem zgodzi czy też nie, to już zupełnie inna sprawa...

Genialna pod względem konstrukcyjnym i językowym. Pisarz stosuje ciekawe zabiegi narracyjne, przez co powieść jest tym bardziej pasjonująca. Jej osią są wydarzenia z początku XIX wieku, gdy doszło do pierwszego w historii powstania czarnych niewolników, powstania wiążącego się z przelewem krwi niewinnych ludzi, a jego przyczyną było dręczenie Murzynów. Tytułowy Nat Turner, rozczytany w Biblii, do serca bierze sobie jej słowa ((...) Starca, młodzieńca i pannę, i maluczkich wybijcie do szczętu (...)),co przyprawia o dreszcz grozy. Wyrafinowane słownictwo, jakim posługuje się w myślach Nat, staje w opozycji do prostego, a czasem prostackiego języka, którym mówi do białych panów. Nie brak tu też wulgaryzmów i realistycznie przedstawionych zachowań ludzkich, którym daleko do poetyckości.

Bardzo nierówna antologia opowiadań, nie wiem do końca czy polecam, było w miarę ok. No i dorwałem się do biblioteczki domowej gdzie mamy tysiące książek... Moja rodzicielka wysłała mi fotki książeczek które tam są i zacząłem spisywał do Lubimyczytać te które czytałem w latach 2000-2020... Pustka w głowie jeśli chodzi o tą książke, ale nie była to wielka literatura...

Jeśli chcielibyśmy zareklamować Williama Goldinga powieścią inną niż „Władca much”, to „Rytuały morza” są strzałem w dziesiątkę. Ta nagrodzona Bookerem książka łączy w sobie elementy przygodowe (marynistyczne) z wątkiem na poły kryminalnym (śmierć i zaimprowizowane śledztwo),a dzięki pierwszoosobowej narracji i sporej dawce humoru autor jawi się nam momentami jako całkiem niezły stendaper. Wszystko to w nietypowym już dzisiaj klimacie przełomu XVIII i XIX wieku. Powieść ma formę dziennika czy raczej luźnych zapisków prowadzonych przez dwie osoby: Edmunda Talbota, będącego główną postacią i narratorem, oraz (w niewielkiej części) wielebnego Colley’a – postać kluczową dla wydarzeń mających miejsce na statku. Ich relacje i punkty widzenia różnią się, a obserwowanie, jak obaj panowie opisują poszczególne zdarzenia i osoby oraz jak ich zapiski „zazębiają się” – stanowi główną atrakcję książki. Co prawda, mam wątpliwości, czy Golding zazębił je w stu procentach właściwie pod względem chronologii wydarzeń, ale zabrakło mi determinacji, by swoje podejrzenia poprzeć dowodami. Konkretniejszym kamyczkiem, jaki wrzucę do ogródka noblisty, jest moje przeświadczenie, że opisanie kapitana statku jako tyrana nie znajduje odzwierciedlenia w fabule powieści. Owszem, kapitan Anderson jest surowy i zasadniczy, ale taka – jak sądzę – była większość ówczesnych dowódców, a on sam mógł „przegiąć pałę” zdecydowanie bardziej. Nie jestem też przekonany do końcowego (zaskakującego!) wniosku, do jakiego doszedł Talbot. Oparł się on bowiem na wypowiedzi jednego z majtków, która mogła odnosić się do innego wydarzenia, a mianowicie do rozmowy z kapitanem. Do plusów książki należy zaliczyć jej niewielkie rozmiary. Dzięki nim obawy, że forma dziennika i związana z nią skrupulatność opisów znużą czytelnika – są niepotrzebne. Zresztą zapiski prowadzone przez Talbota są mocno pobieżne. To pokazuje, z jak dużym wyczuciem Golding zbudował swoją powieść, której ciąg zdarzeń nie jest przecież szczególnie porywający. Co do przesłania utworu, to jest ono proste: pisarz przestrzega nas przed pochopnym ocenianiem i szufladkowaniem drugiego człowieka. Zestawienie relacji dwóch bardzo dobrze skonstruowanych postaci posłużyło tutaj znakomicie. Reasumując: różnorodność elementów, ich właściwy dobór i takież proporcje, a także konfrontacja stosunkowo niewielkiej grupy ludzi na zamkniętej przestrzeni – to recepta na sukces i wysoką ocenę na LC. Pozdrawiam 8/10

Niech nie zwiedzie Was niska ocena tej książki! Balzac pisze pięknym językiem, tak bogatym i ironicznym, że czytanie jednego (zajmującego pół strony) zdania czasami zabiera więcej czasu, niż ustawa przewiduje. Niemniej jednak książeczka stara się mieć poniekąd moralistyczny wydźwięk, a balzacowa zabawa słowem i złośliwe kąsanie władzy czy Kościoła uprzyjemniają każdą z jego opowiastek.

Bardzo poruszająca, prawdziwie romantyczna powieść. Trafiło w moje ręce jakieś stare wydanie, gdzie we wstępniaku pani (chyba tłumaczka powieści na język polski) zdradziła zakończenie książki. Szlag mnie trafił. Zatem, jeśli nie znasz fabuły omijaj czytanie wstępu. Powieść wspaniała.

Bardzo ciekawie ukazane spojrzenie na wojnę pokazujące, że nawet okupanci nie są tak do końca źli i że żołnierze tylko wykonują rozkazy narzucone z góry, nie zawsze się z nimi zgadzając. Historia ukazana w tej książce świetnie nadawałaby się do wystawienia na deskach teatru - jest krótka, zwięzła, kameralna i (pomimo, wydawałoby się, banalnej fabuły) bardzo angażująca.

Sięgam do dawnych książek. Opowiadanie „Darrimple schodzi na złą drogę” najbardziej mi się podobało: zabawna historia młodego człowieka okradającego przechodniów, który znienacka – jakby w nagrodę – zostaje politykiem. Ostatnie opowieści mają odniesienie do życia Autora. Ale ogólnie, jak to u Fitzgeralda: wykwintne przyjęcia, twórcze niemoce, miłości, dążenia do bycia bogatym i problemy bogatych, piękne kobiety z biegiem lat tracące swoją urodę… (Książka wydana tragicznie, Wyd. Dolnośląskie 1989)

Przy nadpalonych mostach Gdzieś pomiędzy wierszami Na skrzyżowaniu słów - niewypowiedzianych Gdzieś pomiędzy wierszami Gdzieś pomiędzy wierszami Znów wybucha w nas permanentne siódme niebo Już nie panuję nad zmysłami Moje oczy są oczami wariata Kiedy spotykają się z Twoimi oczami Gdy wybucha w nas permanentne siódme niebo Już nie panuję nad zmysłami Moje oczy są oczami wariata Kiedy spotykają się z Twoimi oczami Od Wielkiej Wojny do Wielkiego Kryzysu,od kapitalizmu do komunizmu,od miłości do wulgarności,od wykwintnych restauracji do obskurnej spelunki,od prohibicji do alkoholizmu,od Miami do Detroit...szaleńczy galop po kontynencie,opętany pościg za sukcesem,wyścig szczurów i pozbywanie się złudzeń i naiwnych idei...Intronizacja króla Dolara I....namawiam...

O pisarskim stylu Hemingwaya zwykło się mówić, że treść zawarta w słowach to czubek góry lodowej. Najważniejsze w tekstach Hemingwaya są relacje. Hemingway wierzył, iż jego twórczość ma budować mosty pomiędzy ludzkością. Dużo w nich śmierci, ale to nieodłączna część życia i twórczości Hemingwaya. Niejednokrotnie sam otarł się o śmierć: w 1918 na froncie włoskim został ciężko ranny, dziesięć lat później jego ojciec popełnił samobójstwo, a on sam skłonności do samodestrukcji miał wpisane w genach. Podobnie jak rodzeństwo chorował na hemochromatozą objawiającą się zmianami osobowości i zaburzeniami pamięci. Pod koniec życia zmagał się z uzależnieniem od alkoholu i silną depresją, która doprowadziła go do samobójstwa. Śmierć w opowiadaniach Hemingwaya dotyka jednostek, ale jednocześnie jest upadkiem kultury, świata, którego reprezentowały. Samobójstwo Indianina w "Obozie indiańskim" to akt rozpaczy mężczyzny bezradnego w obliczu cierpień ciężarnej żony, której pomagają przy porodzie biali mężczyźni wezwani na pomoc. Jego śmierć to symboliczny bunt przeciw dominacji białego człowieka przejmującego terytorium i obszary egzystencji będące od lat częścią indiańskiej kultury. W opowiadaniach ukrywa się zazwyczaj drugie dno, które czytając tekst w oderwaniu od czasów, w których pisał i żył, trudno dostrzec. Oszczędna poetyka oparta na rzeczownikach, przeszyta niedopowiedzeniami, pozbawiona dekoracji i ckliwej emocjonalności - to styl charakterystyczny dla opowiadań Hemingway. Dla cierpliwych i dojrzałych czytelników. Dla innych zmarnowany czas.