Czarna kobieta, biały kraj

biała kobieta, czarny kraj

biała kobieta, czarny kraj

Nie wiem gdzie się uchowałam nie znając Waris Dirie oraz jej bardzo przygnębiającej, ale i jednocześnie motywującej historii. Waris to bardzo silna kobieta. Po tym co przeszła podejrzewam, że nie jeden człowiek po prostu by się poddał i załamał. A ona, mam wrażenie, że im więcej złego przeszła tym ma w sobie więcej energii na to by działać dalej i walczyć z niesprawiedliwością.
.
Obydwie książki skupiają się na prawdziwych wydarzeniach z życia Waris. Począwszy od dzieciństwa, kończąc na walce o prawa kobiet w Afryce. Główny temat to temat obrzezania. Czytając rozdział, w którym autorka ze szczegółami opisuje cały "proces" tej brutalnej zbrodni (tak, dla mnie to zbrodnia),która została na niej wykonana, czułam ogromną bezsilność, ale i wściekłość, niezrozumienie, obrzydzenie. Nie mieści mi się w głowie, że nadal to się dzieje. Liczby są przerażające. Przerażające jest też to, że ludzie którzy faktycznie mogliby mieć na to wpływ, mogliby to zmienić, nic z tym nie robią - bo religia... bo wiara... bo przekonania... bo tak było od zawsze...
.
Sama Waris nic tutaj nie zdziała. Ogromny szacunek jednak dla niej, że odważyła się o tym opowiedzieć, odważyła się uciec i żyć na własnych zasadach. A teraz ze wszystkich sił próbuje walczyć. Założyła fundację do której mogą zgłaszać się kobiety, DZIEWCZYNKI, których rodzice bardzo nalegają na obrzezanie. Niestety to nie jest rozwiązanie, które całkowicie sprawi, że ta "tradycja" zniknie. Nie każda kobieta czy dziewczynka w Afryce ma przecież dostęp do internetu czy do telefoniu. Jest to błędne koło, z którego nie wiadomo jak wyjść. Zbrodnia, która rzekomo jest potępiana przez wszystkich, a jednak dzieje się dalej. Mam tutaj na myśli polityków, ważne osobistości, o których pisała Waris. Wyrazili oni zainteresowanie, chęć zwalczenia tego, ale jednak jak przyszło co do czego, odwrócili się i zbagatelizowali temat.
.
Jeśli lubicie reportaże skupiające się na prawdziwych, przerażających wydarzeniach to książki Waris Dirie z pewnością Wam się spodobają i uświadomią co nadal dzieje się w Afryce. Mimo, że poruszają one bardzo ciężkie tematy to czyta się je bardzo szybko i płynnie.
.
https://www.instagram.com/panisowaczyta/

Nie wiem gdzie się uchowałam nie znając Waris Dirie oraz jej bardzo przygnębiającej, ale i jednocześnie motywującej historii. Waris to bardzo silna kobieta. Po tym co przeszła podejrzewam, że nie jeden człowiek po prostu by się poddał i załamał. A ona, mam wrażenie, że im więcej złego przeszła tym ma w sobie więcej energii na to by działać dalej i walczyć z...

Słynna modelka z lat 90' opisuje swoją walkę na forum międzynarodowym o los afrykańskich kobiet, poddawanych rytualnemu obrzezaniu. Opisuje swoje zderzenie z europejskimi uprzedzeniami, ale też afrykańskim zacofaniem i innymi problemami, z jakimi boryka się jej kontynent. Dużo miejsca poświęca pracom nad autobiograficznym filmem "Kwiat pustyni". To ciekawe także z punktu widzenia kulisów kina. Jeden z rodziałów opisuje, jak autorka znalazła swój dom w okolicach Gdańska. Jednak czytelnicy, oczekujący opisu życia i wrażeń z Polski będą zawiedzeni. Ta książka to element misji ratowania afrykańskich kobiet, a Polska jest tylko kolejnym miejscem gdzie nomadka rozbiła swój życiowy namiot.

Słynna modelka z lat 90' opisuje swoją walkę na forum międzynarodowym o los afrykańskich kobiet, poddawanych rytualnemu obrzezaniu. Opisuje swoje zderzenie z europejskimi uprzedzeniami, ale też afrykańskim zacofaniem i innymi problemami, z jakimi boryka się jej kontynent. Dużo miejsca poświęca pracom nad autobiograficznym filmem "Kwiat pustyni". To ciekawe także z punktu...

Przeczytałam wszystkie ksiązki tej autorki i polecam każdemu aby je przeczytał ponieważ pokazują wiele prawdy ,okropnej prawdy o życiu w Afryce. Mną wstrząsneła każda.Wydaje mi sie nawet ze Waris ma wiele bólu ,ze tak jest w jej kraju..

Przeczytałam wszystkie ksiązki tej autorki i polecam każdemu aby je przeczytał ponieważ pokazują wiele prawdy ,okropnej prawdy o życiu w Afryce. Mną wstrząsneła każda.Wydaje mi sie nawet ze Waris ma wiele bólu ,ze tak jest w jej kraju..

Jest to książka bardziej przypominająca "Kwiat pustyni" - w senie Waris opisuje swoje przeżycia, swoją historię o kręceniu filmu "kwiat pustyni". Żadnych statystyk, żadnych cyferek odnośnie okaleczań kobiet (chciałam tym wpisem nawiązać do "przełamać tabu"). Książka godna polecenia. Waris dużo mówi Afryce, co i jak się dzieje, czego uczy się w Europie (mam na myśli jeden wątek w szpitalu ze starszą panią))

Jest to książka bardziej przypominająca "Kwiat pustyni" - w senie Waris opisuje swoje przeżycia, swoją historię o kręceniu filmu "kwiat pustyni". Żadnych statystyk, żadnych cyferek odnośnie okaleczań kobiet (chciałam tym wpisem nawiązać do "przełamać tabu"). Książka godna polecenia. Waris dużo mówi Afryce, co i jak się dzieje, czego uczy się w Europie (mam na myśli jeden...

Cieszę się, że trafiłem na tą książkę. Dzięki niej na pewno mogłem sobie przypomnieć mapę Afryki, gdyż za każdym razem, jak pojawiła się wzmianka o nowym Państwie szukałem go na mapie. Do tego bardzo podobały mi się cytaty na początku każdego rozdziału.

Książka na pewno porusza kilka ważnych kwestii jak obrzezanie kobiet czy funkcjonowanie wielu krajów Afrykańskich. To straszne, że pomimo takich pomocy materialnych i finansowych Afryka nie wykorzystuje tego w odpowiedni sposób - a dokładnie rządzący.

Mały minus za kilka fragmentów, głównie pod koniec książki. Autorka bardzo fajnie i ciekawie opowiada o jakimś problemie i nagle wstawki, że następnie zjadła śniadanie, poszła na spacer a potem poszła spać. Może ktoś uzna to za potrzebne dodatki, ale dla mnie były one niepotrzebne, wydłużały czytanie i nudziły.

Poza tym to jak najbardziej polecam tą lekturę.

Cieszę się, że trafiłem na tą książkę. Dzięki niej na pewno mogłem sobie przypomnieć mapę Afryki, gdyż za każdym razem, jak pojawiła się wzmianka o nowym Państwie szukałem go na mapie. Do tego bardzo podobały mi się cytaty na początku każdego rozdziału.

Książka na pewno porusza kilka ważnych kwestii jak obrzezanie kobiet czy funkcjonowanie wielu krajów Afrykańskich. To...

Historia Waris Dirie - kobiety okaleczonej w dzieciństwie ze względu na brutalne zwyczaje kultywowane w krajach Afryki - obiegła cały świat za sprawą książki “Kwiat pustyni” i jej ekranizacji. Dzisiaj Waris Dirie jest byłą modelką, matką i działaczką na rzecz praw kobiet, a w książce “Czarna kobieta, biały kraj” opowiada o swoim życiu poza Afryką, o tęsknocie do ojczyzny, a przede wszystkim o nieustannej walce o godne życie kobiet na całym świecie.

“Kwiat pustyni” to książka mocna, poruszająca i pełna bólu, natomiast w przypadku “Czarnej kobiety…” mamy do czynienia ze zbiorem refleksji autorki, które przeplatają się z jej historią od momentu opuszczenia Afryki. Poznajemy między innymi kulisy powstania filmu “Kwiat pustyni”, o którego prawdziwy przekaz Waris od początku musiała walczyć - historia Kopciuszka ze szczęśliwym zakończeniem dla producentów wydawała się lepszą okazją do zarobku niż opowiedzenie bez ogródek o cierpieniu, jakie muszą znosić kobiety w Somalii. Cierpieniu nierzadko kończącym się śmiercią.

Jednak film to dopiero początek uświadamiania ludzi o praktykach, które nie powinny mieć miejsca, bez względu na wymówkę - obojętnie czy jest nią religia, tradycja czy poczucie wspólnoty. Waris Dirie dopięła swego i wraz ze swoją fundacją edukuje o okaleczaniu kobiet, a także walczy o całkowite zlikwidowanie tego zwyczaju.

Książka przybliża nam też sytuację kulturowo-gospodarczą w Afryce, dzięki czemu łatwiej zrozumieć niektóre zjawiska tam zachodzące. Widzimy tęsknotę Waris za swoją ojczyzną, bo pomimo tego, że udało jej się uciec i zacząć lepsze życie na innym kontynencie, to - jak sama mówi - zawsze pozostanie nomadką.

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych to temat trudny i niewygodny, ale nie oznacza to, że przestanie istnieć, gdy zamkniemy oczy. Walka o prawa człowieka wymaga wiele wysiłku i determinacji, której Waris Dirie nigdy nie brakowało.

Ta książka nie jest tak wypełniona akcją jak “Kwiat pustyni”, ale też nie o to w niej chodzi. Stanowi pewnego rodzaju dopełnienie tamtej tragicznej historii i w taki sposób też polecam ją odbierać. Jeśli postać Waris Dirie Was zainteresowała, polecam tę pozycję.

Historia Waris Dirie - kobiety okaleczonej w dzieciństwie ze względu na brutalne zwyczaje kultywowane w krajach Afryki - obiegła cały świat za sprawą książki “Kwiat pustyni” i jej ekranizacji. Dzisiaj Waris Dirie jest byłą modelką, matką i działaczką na rzecz praw kobiet, a w książce “Czarna kobieta, biały kraj” opowiada o swoim życiu poza Afryką, o tęsknocie do ojczyzny, a...

Książka dużo spokojniejsza, niż "Kwiat Pustyni". Nie porusza już tak mocno, jak ona. Nadal jednak traktuje o poważnych i niewygodnych tematach i choćby ze względu na to warto się z nią zapoznać.

Książka dużo spokojniejsza, niż "Kwiat Pustyni". Nie porusza już tak mocno, jak ona. Nadal jednak traktuje o poważnych i niewygodnych tematach i choćby ze względu na to warto się z nią zapoznać.

Waris Dirie- ikona walki z okaleczaniem narządów kobiecych. W tej książce przedstawia czas który poświęca na walkę z tą straszliwą praktyką. Zwierza się ze swoich pragnień i nadziei podczas kręcenia filmu "Kwiat pustyni". Opowiada też o swoim wielkim marzeniu- powrocie do ukochanej Afryki.
Uważam że jest niesamowitą osobą- przeszła w Somalii tak wiele bolesnych chwil, a jednak wciąż największym jej marzeniem jest poprawa warunków bytowych swoich rodaków.

Waris Dirie- ikona walki z okaleczaniem narządów kobiecych. W tej książce przedstawia czas który poświęca na walkę z tą straszliwą praktyką. Zwierza się ze swoich pragnień i nadziei podczas kręcenia filmu "Kwiat pustyni". Opowiada też o swoim wielkim marzeniu- powrocie do ukochanej Afryki.
Uważam że jest niesamowitą osobą- przeszła w Somalii tak wiele bolesnych chwil, a...

Jeżeli mam być szczera, to Kwiat pustyni, był dużo lepszy.
Tutaj były momenty, gdzie się męczyłam z tą książką...
Niektóre fragmenty bardzo ciekawe, gdzie czytało się z zapartym tchem, a innym razem nudne opisy, nie mające końca, gdzie miałam wrażenie, że siedzę na nudnym wykładzie.
Dobrnęłam do końca, tylko dlatego, że byłam ciekawa , czy dojdzie do realizacji filmu i jaki będzie odbiór w dniu premiery i czy Waris wróci do Afryki, czy zostanie jednak w Polsce.
Dobrnęłam do koca, poznałam zakończenie ;) ale raczej kolejny raz po tą książkę sięgać nie będę. Mam jednak świadomość, że książka była pisana w celu zwrócenia uwagi na problemy Afryki, a nie po to, żeby była kryminałem trzymającym w napięciu do ostatniej strony.
Informacyjnie spełnia swoją rolą wg mnie, ale język ksiązki mógłby być lepszy wg mnie.

Jeżeli mam być szczera, to Kwiat pustyni, był dużo lepszy.
Tutaj były momenty, gdzie się męczyłam z tą książką...
Niektóre fragmenty bardzo ciekawe, gdzie czytało się z zapartym tchem, a innym razem nudne opisy, nie mające końca, gdzie miałam wrażenie, że siedzę na nudnym wykładzie.
Dobrnęłam do końca, tylko dlatego, że byłam ciekawa , czy dojdzie do realizacji filmu i jaki...