Perskie dziewczyny

"Perskie dziewczyny" to dawno już wydana (2012) powieść Nahid Rachlin z najbardziej bezsensownym opisem na okładce, jaki widziałam. Opis ten spowodował, że książkę swego czasu kupiłam, ale trzeba wiedzieć, że opis dotyczy jedynie kilkunastu ostatnich z 320 stron. Nie wiem, kto ten opis stworzył, ale to kompletne nieporozumienie.

Na szczęście nie jest tak, że żałuję, iż po powieść tę sięgnęłam, nie. Przeczytałam ją z zainteresowaniem, nie powiem przecież, że z przyjemnością (chyba, że swoistą!),bo takich książek z przyjemnością się nie czyta: przy takiej lekturze krew się w człowiek burzy, a to nie jest przyjemne. Żadna wielka literatura: codzienna powieść, tak mogę nazwać.

„Perskie dziewczyny” to powieść napisana przez kobietę urodzoną w Iranie, która jako dziecko zostaje oddana przez zamożnych rodziców bezdzietnej ciotce, a potem brutalnie od ciotki zabranej. Kilkuletnia, utalentowana Nahid wzrasta w zimnym i bezdusznym, choć w miarę postępowym i nowoczesnym domu swoich rodziców w poczuciu krzywdy, jaką jej i nie tylko jej wyrządzono, doświadczając wszystkiego tego, co niesie za sobą dla dziewcząt i kobiet kultura wschodnia. Dzielnie walczy o prawo do szczęścia, choć koszt tej walki jest wielki. W tle Iran z przemianami, rewolucją i ogromnymi ofiarami.

Rzadko czynię takie uwagi, ale tu muszę: książka została fatalnie wydana, jeśli myśleć o ilości literówek, przeinaczeń, powtórzeń itp. Czasem aż utrudnia czytanie, szkoda.

"Perskie dziewczyny" to dawno już wydana (2012) powieść Nahid Rachlin z najbardziej bezsensownym opisem na okładce, jaki widziałam. Opis ten spowodował, że książkę swego czasu kupiłam, ale trzeba wiedzieć, że opis dotyczy jedynie kilkunastu ostatnich z 320 stron. Nie wiem, kto ten opis stworzył, ale to kompletne nieporozumienie.

Na szczęście nie jest tak, że żałuję, iż po...

Za przeczytanie tej książki zabierałam się kilka lat. I z perspektywy czasu muszę przyznać, że musiałam do niej dorosnąć i dojrzeć. Gdy jakieś 6 lat temu próbowałam ją czytać po kilku stronach znudziła mnie i odłożyłam ją na półkę. Potem jeszcze kilkukrotnie zmuszałam się do lektury, ale nic z tego. W ostatnich dniach znów po nią sięgnęłam. minęło kilka lat i teraz widzę, że wraz z rozwojem osobistym i zainteresowań lektura tej pozycji stała się przyjemna.
Historia Nahid i jej życia w trudnej rzeczywistości ówczesnego Iranu, pozwala czytelnikowi zajrzeć w głąb tamtejszego środowiska i choć częściowo zrozumieć jaki jest tam świat. Przede wszystkim jednak jest to książka, która oddaje hołd siostrze autorki - Pari.
Ogromny minus dla korekty wydania. Wiele literówek, uciętych wyrazów, rażący brak interpunkcji. Nie wiem, jak to możliwe, że z takimi niedociagnięciami ten tekst trafił do druku.

Za przeczytanie tej książki zabierałam się kilka lat. I z perspektywy czasu muszę przyznać, że musiałam do niej dorosnąć i dojrzeć. Gdy jakieś 6 lat temu próbowałam ją czytać po kilku stronach znudziła mnie i odłożyłam ją na półkę. Potem jeszcze kilkukrotnie zmuszałam się do lektury, ale nic z tego. W ostatnich dniach znów po nią sięgnęłam. minęło kilka lat i teraz widzę,...

+/-

+/-

Ciekawa opowieść. Jednak moja wersja książki zawierała dużo błędów, literówek, uciętych wyrazów. Osoba to redagująca nie przyłożyła się do swojej pracy.

Ciekawa opowieść. Jednak moja wersja książki zawierała dużo błędów, literówek, uciętych wyrazów. Osoba to redagująca nie przyłożyła się do swojej pracy.

„A można także stanąć przy oknie
i nic nie widzieć i nic nie słyszeć
I można głosem twardym fałszywym
aż przenikliwie nieswoim głosem
zawołać – Kocham!-"

„A można także stanąć przy oknie
i nic nie widzieć i nic nie słyszeć
I można głosem twardym fałszywym
aż przenikliwie nieswoim głosem
zawołać – Kocham!-"

Piękna i bardzo smutna opowieść o Iranie, tradycji, ale przede wszystkim o rodzinie. O rodzinie, która zawsze jest obecna w naszym życiu i je kreuje nawet jeśli jej członków dzieli tysiące kilometrów. Niesamowicie współczuje Nahid straty Pari i tej samotności, namacalnej wręcz w ciągu trwania całej powieści i odczuwanej przez niemal wszystkich bohaterów. Za to rzeczą, której wręcz nie mogłam znieść były strasznie liczne literówki - irytowało mnie niemiłosiernie czytanie zdań typu "byłam w kranie marzeń".

Piękna i bardzo smutna opowieść o Iranie, tradycji, ale przede wszystkim o rodzinie. O rodzinie, która zawsze jest obecna w naszym życiu i je kreuje nawet jeśli jej członków dzieli tysiące kilometrów. Niesamowicie współczuje Nahid straty Pari i tej samotności, namacalnej wręcz w ciągu trwania całej powieści i odczuwanej przez niemal wszystkich bohaterów. Za to rzeczą,...

Czasy szacha, rewolucji islamskiej i rządów ajatollahów w Iranie na przykładzie typowej rodziny. Dość solidnie opisane życie codzienne w opresyjnym systemie, zarówno przed jak i po rewolucji, w ciągłym zagrożeniu, szczególnie dla wszystkich intelektualistów, a już zwłaszcza dla ambitnych kobiet. Mimo to trochę nudne, choć przeczytanie nie jest stratą czasu.

Czasy szacha, rewolucji islamskiej i rządów ajatollahów w Iranie na przykładzie typowej rodziny. Dość solidnie opisane życie codzienne w opresyjnym systemie, zarówno przed jak i po rewolucji, w ciągłym zagrożeniu, szczególnie dla wszystkich intelektualistów, a już zwłaszcza dla ambitnych kobiet. Mimo to trochę nudne, choć przeczytanie nie jest stratą czasu.

Historia oparta na faktach , co zwiększa jej atrakcyjność . Poznajemy kawałek historii rodziny , która mimo wszystko kultywuje swoją tradycję . Zasady tam obowiązujące szokują nas , czujemy smutek . Z całego serca współczuję tym kobietom , niewiarygodne wręcz przez co muszą przechodzić .. Przygnębiająca jest ich bezradność . Jednocześnie można podziwiać główną bohaterkę i kobiety podobne do niej za ich wytrwałość i upór w dążeniu do marzeń. Są inspiracją , pokazują ile siły my kobiety mamy , ile możemy osiągnąć gdy jesteśmy wytrwałe .



Niezwykle poruszająca jest historia Pari. Miała marzenia , kochała i utraciła swoją miłość . Stała się kobietą zniewoloną przez męża ,którego wybrali jej rodzice . On skrywał swoją twarz , obiecywał wiele a potem zmieniał reguły . Zabrał jej to co najcenniejsze , przez to jej cierpienie nie miało końca .

Książka zdecydowanie wciąga , co więcej dzięki niej możemy wiele dowiedzieć się o irańskiej kulturze - o zwyczajach i normach jakie w tym kraju obowiązują ale także jak wygląda tamtejsze życie - czytając przenosimy się tam - to wspaniałe doświadczenie . Chętnie przeczytam tą książkę jeszcze raz ( choć nie mam tego w zwyczaju ) :)

Polecam , polecam :)

Historia oparta na faktach , co zwiększa jej atrakcyjność . Poznajemy kawałek historii rodziny , która mimo wszystko kultywuje swoją tradycję . Zasady tam obowiązujące szokują nas , czujemy smutek . Z całego serca współczuję tym kobietom , niewiarygodne wręcz przez co muszą przechodzić .. Przygnębiająca jest ich bezradność . Jednocześnie można podziwiać główną bohaterkę i...

"Nahid dowiaduje się, że jej ukochana siostra Pari zginęła w wypadku..."
Kto wymyślił ten opis? Jest to opis dwóch ostatnich rozdziałów książki, a nie całej książki.
Książka sama w sobie jest bardzo ciekawa i warto po nią sięgnąć. Opowiada przede wszystkim o życiu autorki, o tym jak została przekazana pod opiekę swojej ciotce, którą uważała za matkę, a później porwana przez własnego ojca. Jak zaprzyjaźnia się z własną siostrą Pari i jak wygląda ich życie rodzinne.

"Nahid dowiaduje się, że jej ukochana siostra Pari zginęła w wypadku..."
Kto wymyślił ten opis? Jest to opis dwóch ostatnich rozdziałów książki, a nie całej książki.
Książka sama w sobie jest bardzo ciekawa i warto po nią sięgnąć. Opowiada przede wszystkim o życiu autorki, o tym jak została przekazana pod opiekę swojej ciotce, którą uważała za matkę, a później porwana...

,,Perskie dziewczyny" to autobiografia Nahid Rachlin, irańskiej pisarki mieszkającej w Ameryce. Kobieta opisuje w niej trudną i burzliwą historię swojego życia, wiele miejsca poświęca swojej siostrze, Pari, która była dla niej opoką i wsparciem, i która zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach.

Nahid była kolejnym dzieckiem w licznej rodzinie Mohatram i jej męża, którego poślubiła jako mała dziewczynka. Natomiast Marjam, siostra Mohatram, wciąż pozostawała bezdzietna. Mohatram postanowiła więc oddać siostrze swoje kolejne dziecko, którym była Nahid. Dziewczynka uwielbiała przybraną matkę i prawie wcale nie myślała o Mohatram. Jednak w wieku dziewięciu lat jej biologiczny ojciec odebrał ją Marjam.Marjam była konserwatywną muzułmanką, wiele się modliła, była głęboko wierząca. Natomiast prawdziwa rodzina Nahid była ,,nowoczesna", jej biologiczna matka malowała się i nie nosiła tradycyjnego nakrycia głowy, nie praktykowano religii. Życie jednak było równie trudne, chociaż nowy szach zapowiadał modernizację kraju i przyznanie praw kobietom, w praktyce nadal były one niewolnicami mężczyzn. Nahid coraz lepiej orientowała się w sytuacji politycznej i próbowała się buntować. Czuła się nieszczęśliwa w nowym domu, nie potrafiła pokochać Mohatram. To Pari, najstarsza siostra, otoczyła Nahid opieką, została jej najlepszą przyjaciółką. Jednak los i niesprawiedliwość społeczna stanęła na drodze szczęśliwemu życiu sióstr.

Historia jest poruszająca i wstrząsająca. Już początek, kiedy Mohatram bez wahania obiecuje siostrze, że urodzi dziecko specjalnie dla niej, może wręcz oburzyć. Chociaż siostry wszystko uzgodniły i wydawało się, że obie będą zadowolone, zakończyło się praktycznym rozbiciem rodziny - Nahid w końcu utraciła ukochaną Marjam, siostry oddaliły się od siebie, córka nie potrafiła zaakceptować prawdziwej matki. Życie w Iranie było pełne absurdów i sprzeczności - najbardziej postępowe rodziny uważały aranżowane małżeństwa za coś normalnego, nawet kiedy panna młoda miała kilka lat. Żony nie miały żadnych praw, w przypadku rozwodu traciły dzieci. Autorka wspomina, że w Iranie prawo zmienia się praktycznie co chwila, nie jest też egzekwowane. Nahid i Pari wyróżniały się z tłumu, chciały się kształcić, być niezależne. Jednak życie nie było dla nich łaskawe, szczególnie okrutnie obeszło się z Pari.

W ostatnim zdaniu Nahid mówi, że pisze tę książkę, by Pari była nadal z nią. ,,Perskie dziewczyny" to swoisty hołd złożony Pari. Jest przedstawiona praktycznie bez wad, co chwilami mnie denerwowało. Żałuję, że nie mogłam poznać wersji wydarzeń innych postaci, np. Maniże i Mansura. Jednak przyjmuję wizję autorki - Pari straciła wszystkie swoje marzenia, a na pewno była niezwykle silną i odważną kobietą, i należy jej się hołd. Wszystkie wydarzenia zostały opisane z perspektywy Nahid, która nie wahała się przed ocenianiem poszczególnych członków rodziny, jednak jest to też ludzkie. Od wydawania osądów jest czytelnik, ja od początku byłam przekonana, że Maniże czy Mohatram nie mogą być takie złe. Ostatnie strony to już spojrzenie na życie z perspektywy czasu, kiedy człowiek jest w stanie wybaczyć i zapomnieć.

,,Perskie dziewczyny" to doskonała lektura dla tych, którzy lubią czytać o losach człowieka, pojedynczego, szarego człowieka w starciu z brutalną rzeczywistością. Z książki można dowiedzieć się wiele na temat Iranu na przestrzeni lat i życiu zwykłych ludzi w tym kraju. To także opowieść o sile woli, która pozwala znieść wszystko. Początkowo bałam się, że będzie to historia na zasadzie: ,,W Iranie to całe zło świata, a w Ameryce będzie happy end i życie jak w bajce". Ale tak nie jest. Bo to również historia o tęsknocie za ojczyzną, ale też próbie uwolnienia się od swojej kultury, samotności ,,obcych" nawet w wydawałoby się tolerancyjnych i otwartych krajach, o rozczarowaniach i szukaniu szczęścia. Każdy z bohaterów ma swoją historię, choć w całości poznajemy tylko dzieje Nahid i Pari. I w końcu to książka o ostatecznym zrozumieniu i wybaczeniu drugiemu człowiekowi.

,,Perskie dziewczyny" to na pewno wartościowa, godna polecania pozycja. Z chęcią przeczytałabym także fabularne powieści Nahid Rachlin, mam nadzieję, że zostaną przetłumaczone na polski.

,,Dom to dom, nawet z problemami."

Ps. Opis z tyłu całkowicie nie oddaje treści książki, praktycznie opowiada koniec.

,,Perskie dziewczyny" to autobiografia Nahid Rachlin, irańskiej pisarki mieszkającej w Ameryce. Kobieta opisuje w niej trudną i burzliwą historię swojego życia, wiele miejsca poświęca swojej siostrze, Pari, która była dla niej opoką i wsparciem, i która zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach.

Nahid była kolejnym dzieckiem w licznej rodzinie Mohatram i jej męża, którego...