CZŁOWIEK, KTÓRY KOCHAŁ PTAKI
Zdarza się, że trafiamy na książki, które wyjątkowo silnie trafiają w naszą uczuciowość. Książki, które odbieramy tak głęboko, że zdaje się nam, że z ich autorami mogłaby połączyć nas duchowa więź. Czytając o wydarzeniach, emocjach i przeżyciach innego człowieka jesteśmy w stanie postawić się w jego położeniu. Dotknąć jego duszy i serca. „Księga z San Michele” Axela Munthe to powieść z gatunku tych, które są niczym najjaśniejsza gwiazda na firmamencie. Świecąca tak wspaniałym światłem, że dociera do nas nawet mimo ponurej pogody. Czytając tę książkę dziś, aż trudno jest uwierzyć, że została napisana prawie sto lat temu. Jej unikatowa głębia nadal porusza.
Początek dwudziestego wieku to czas wielkiego postępu medycyny. Okres wielkich odkryć naukowych i czas, gdy powoli mity zostawały wypierane przez wiedzę. To właśnie wtedy swą karierę lekarską rozpoczął Axel Munthe. Szwedzki lekarz, który stał się najpopularniejszym medykiem we Francji. Jego droga do sukcesu nie była łatwa. Częstokroć po prostu sprzyjało mu szczęście. Munthe, człowiek o wielkiej wrażliwości, dusił się w roli, którą niejako sam sobie narzucił. Miał wielkie serce dla ludzi biednych oraz do wszystkich żyjących istot. Jego codzienność bywała przytłaczająca. Rosnąca sława medyka sprawiała, że do jego gabinetu trafiało coraz więcej hipochondryków i znudzonych życiem, rozhisteryzowanych dam. Axel Munthe cierpliwie znosił zarówno humory swych pacjentów jak i zawiść ze strony innych lekarzy. Jego działania motywowała chęć spełnienia największego marzenia – zamieszkania w białej willi na Capri, wśród prostych ludzi i śpiewu ptaków. Droga, którą musiał przejść, by zrealizować swój plan, najeżona była licznymi trudnościami. To z niej narodziła się ta opowieść – „Księga z San Michele”. Pełna humoru, ale i wzruszająca historia człowieka, który wielbił ptaki i udowadniał, że z niedźwiedziami polarnymi należy rozmawiać po szwedzku. Panie i panowie, poznajcie niezwykłego człowieka – medyka, psychiatrę i pisarza – Axela Munthe.
Axel Munthe ( 1857 – 1949 ) był nadwornym lekarzem szwedzkiej rodziny królewskiej. Zajęcie to porzucił, by przenieść się do Paryża. Tam szybko wyrobił sobie renomę i został lekarzem modnym wśród elit. Jednakże to nie możni tego świata leżeli w centrum jego zainteresowania. Paryż nocą, jego mroczne, zgniłe zaułki i przeraźliwa nędza, którą tak łatwo było lekceważyć tym, którzy wiedli inny żywot – to był świat, w którym Munthe odnajdywał prawdziwych ludzi. Bez wynagrodzenia, kierując się jedynie ludzką przyzwoitością i lekarskim poczuciem obowiązku, leczył tych, których świat nie chciał widzieć. Wiódł jak gdyby dwa żywoty – medyka popularnego, zapraszanego na salony i polecanego kolejnym zblazowanym znajomym. Zaś z drugiej strony był on postacią znaną wśród sióstr prowadzących przytułki dla najuboższych. Człowiekiem, który nie bał się nieść pomocy ich podopiecznym. Biedakom, ludziom, którzy spadli na samo dno studni świata i ich dzieciom. Narażony na kpiny i ostracyzm nigdy się nie ugiął. Z pokorą niósł pomoc tym, którzy jej najbardziej potrzebowali. Munthe śnił o realizacji swojego wielkiego marzenia. O tym, by kiedyś zamieszkać na wyspie Capri. W białym domu u boku kapliczki San Michele. Capri było dla niego uosobieniem najpiękniejszego snu. Miejscem, gdzie czas biegnie innym rytmem. W otoczeniu przyrody, dzikich zwierząt i ludzi, dla których liczą się inne wartości niż pieniądze, pragnął przeżyć swoje życie.
Autobiografia napisana w formie powieści. Poruszająca do głębi, rozczulająca, ale przede wszystkim dająca otuchę. Książka, która otula i obdarowuje cząstką nadzwyczajnej wrażliwości autora. Przenieśmy się w czasie. Spójrzmy na tę powieść i na postać jej autora oczami współczesnych mu ludzi. Pierwsze angielskie wydanie „Księgi z San Michele” ukazało się w 1929 roku. Szwedzkie w 1930, a polskie w 1933 roku. Sto lat temu. W czasach, gdy w Europie w siłę rósł faszyzm. W cyrkach obwoźnych pokazywano kalekich ludzi, a miłosierdzie dla zwierząt uważane było za fanaberię szaleńców. W takich czasach żył Axel Munthe. Człowiek niosący w sobie wielką wrażliwość. Obdarzony mądrością i empatią. Bardzo poruszające są refleksje autora dotyczące życia zwierząt. Okrucieństwa na jakie skazuje je człowiek i niemocy, z którą Munthe się borykał. Przepięknie pisze on o radości, prostej, ale i uduchowionej, jaką daje obcowanie ze zwierzętami, słuchanie śpiewu ptaku czy obserwowanie ich w nieskrępowanym locie. W jego domu towarzystwa dotrzymywała mu oryginalna menażeria : psy, syjamski kot i niesforny pawian Billy. One także stają się bardzo ważnymi bohaterami tej historii. Dużo uwagi poświęca autor niesprawiedliwości i krzywdzie, której zwierzęta doświadczają z rąk człowieka. Wstrząsająca jest myśl jak niewiele zmieniło się w tym temacie przez ostatnie sto lat. Nie jeździmy już bryczkami, nie umieramy na dyfteryt – przeciwnie – latamy w kosmos, a na naszych ulicach coraz częściej pojawiają się roboty, a mimo to, zwierzęta nadal są ofiarami naszego okrucieństwa.
„Księga z San Michele” jest powieścią napisaną z niezwykłym poczuciem humoru, pełną anegdot z barwnego życia doktora, ale i doskonale oddaną kroniką epoki. Zapisem mieszczańskiego życia, portretem ludzi, wycinkiem świata, który odszedł. Munthe to narrator cierpliwy, obdarzony dużym poczuciem humoru i bardzo inteligentny. Wspaniale tę powieść się czyta. Otwiera przed nami nowe horyzonty, pozwala zatopić się w opowieści i wywołuje refleksje. Wszyscy nosimy w sobie swoje Capri – miejsce, do którego dążymy. Humor autora, miejscami sarkastyczny i cięty, bawi mimo upływu lat. Postacie, które spotkał na wyboistej drodze swojego życia, niewiele różnią się od ludzi, których znamy dziś. A ludzkie dążenia i cele także niewiele się zmieniły. Bardzo aktualna pozostaje „Księga z San Michele” w swej wymowie. Mimo upływu czasu ta książka nadal się broni.
Bywają w naszym życiu książki, które nas wzbogacają. Zostają z nami na zawsze i zmieniają nas. Taką książką jest dla mnie „Księga z San Michele”. Na pewno w swoim życiu jeszcze do niej powrócę. Myślę, że niejeden raz. Kapitalna książka napisana przez człowieka, który swoją wrażliwością i intelektualnymi przemyśleniami wyprzedzał swoje czasy. Siłą tej powieści jest jej ponadczasowość, błyskotliwe spojrzenie na ludzi i ich wady, etyczne podejście do traktowania zwierząt. Niebywałe, że człowiek taki jak Axel Munthe żył w tak nieprzychylnym dla empatycznych ludzi czasie. Serdecznie polecam tę lekturę.
Szukamy ofert...
1146 
271 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Udręka i ekstaza
Fantastyczna! Dowiedziałam się stąd tyłu informacji, że nie zliczę. Jestem obecnie zafascynowana Michałem Aniołem, jego życiem i twórczością. Genialne przybliżenie sylwetki tego wybitnego artysty!
Fantastyczna! Dowiedziałam się stąd tyłu informacji, że nie zliczę. Jestem obecnie zafascynowana Michałem Aniołem, jego życiem i twórczością. Genialne przybliżenie sylwetki tego wybitnego artysty!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRekomendacja LC zapozna cię z treścią książki.
To najambitniejsza powieść jednego z moich ulubionych autorów, znanego ze zbeletryzowanych biografii.
Tytuł książki nawiązuje do skrajnych emocji artysty podczas tworzenia, równej fizycznemu cierpieniu !!!
To połączenie wiedzy historycznej z ciekawą i atrakcyjną fabułą.
Piękna książka !!!
Klasyk i arcydzieło literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!
Rekomendacja LC zapozna cię z treścią książki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo najambitniejsza powieść jednego z moich ulubionych autorów, znanego ze zbeletryzowanych biografii.
Tytuł książki nawiązuje do skrajnych emocji artysty podczas tworzenia, równej fizycznemu cierpieniu !!!
To połączenie wiedzy historycznej z ciekawą i atrakcyjną fabułą.
Piękna książka !!!
Klasyk i arcydzieło literatury,...
Dla mnie bardziej udręka niż ekstaza.
Zaparłam się i przeczytałam ;-)
Dla mnie bardziej udręka niż ekstaza.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZaparłam się i przeczytałam ;-)
Irving Stone stworzył piękną laurkę dla Michała Anioła. Zastanawiam się, dlaczego Kościół katolicki nie zaliczył Florentczyka w poczet świętych czy choćby błogosławionych. W jego ujęciu to człowiek bez skazy – wolny od zawiści, a jeśli już taka w nim zakwitnie, potrafi przeprosić. Nie jest zarozumiały, z pokorą przyjmuje pochlebstwa i wyrazy zachwytu. Można rzec, że nastawia drugi policzek, gdy w pierwszy dostanie z liścia. Wobec kobiet jest wstrzemięźliwy – jedną kocha platonicznie, drugą fizycznie, ale ostatecznie artysta zwycięża nad miłością. Potrafi pracować dwadzieścia godzin dziennie bez jedzenia i picia, bo nie stać go na posiłek. Kocha rodzinę nawet do granic głodowej śmierci, podczas gdy ojciec wysysa z niego pieniądze niczym zdobywca żądający kontrybucji. Poznajemy wielkiego artystę, ale też fanatyka pracy, który wciąż powtarza, że jest rzeźbiarzem w kamieniu i nic innego nie potrafi – po czym odlewa w brązie posąg papieża na koniu i maluje freski w Kaplicy Sykstyńskiej.
Niezbyt cenię biografie, nawet fabularyzowane, w których bohater jawi się jak spiżowy pomnik.
Irving Stone stworzył piękną laurkę dla Michała Anioła. Zastanawiam się, dlaczego Kościół katolicki nie zaliczył Florentczyka w poczet świętych czy choćby błogosławionych. W jego ujęciu to człowiek bez skazy – wolny od zawiści, a jeśli już taka w nim zakwitnie, potrafi przeprosić. Nie jest zarozumiały, z pokorą przyjmuje pochlebstwa i wyrazy zachwytu. Można rzec, że...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIrving Stone - mistrz, podobnie jak jego bohater Michał Anioł.
Pięknie ze szczegółami oddana opowieść, o jednym z największych artystów naszego świata. Wspaniała Florencja, Bolonia, Rzym. Doprecyzowana w każdym calu, podobnie jak rzeźby M.A.
Cóż... Czas na tom II.
Irving Stone - mistrz, podobnie jak jego bohater Michał Anioł.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPięknie ze szczegółami oddana opowieść, o jednym z największych artystów naszego świata. Wspaniała Florencja, Bolonia, Rzym. Doprecyzowana w każdym calu, podobnie jak rzeźby M.A.
Cóż... Czas na tom II.
To już moje drugie podejście do tego tytułu. I poraz kolejny jestem oczarowana.
Na pewno nie jest to lektura, którą każdy się zachwyci, jednak potrafi uwieść językiem, stylem i wszechogarniającą sztuką przez wielkie S.
Rozterki, frustracje, walka, radości, ekscytacje, porażki i przede wszystkim udręka związana z walką o fundusze na materiał do tworzenia, ale też na przetrwanie swoje i swojej rodziny. To obraz życia dziś cenionego, niedoścignionego mistrza dłuta i pędzla. Opowieść ta to codzienne zmagania z codziennością, ale też talentem i nieodpartą potrzebą doskonałości.
Jeżeli tylko się zacznie książkę, to albo wciągnie, oczaruje, pochłonie wszystkie zmysły czytelnika, albo odrzuci.
Książkę jednak polecam, bo jest niewymownie sensualna, namiętna w miłości Michała Anioła i jego środowiska do sztuki i piękna.
Polecam
To już moje drugie podejście do tego tytułu. I poraz kolejny jestem oczarowana.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNa pewno nie jest to lektura, którą każdy się zachwyci, jednak potrafi uwieść językiem, stylem i wszechogarniającą sztuką przez wielkie S.
Rozterki, frustracje, walka, radości, ekscytacje, porażki i przede wszystkim udręka związana z walką o fundusze na materiał do tworzenia, ale też na...
Trudno oderwać się od lektury. Pasja, której można zazdrościć, z która można się utożsamić. Polecam
Trudno oderwać się od lektury. Pasja, której można zazdrościć, z która można się utożsamić. Polecam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDługa bo ponad 38 godzinna (audiobook) podróż przez życie i twórczość Michała Anioła. Irving Stone świetnie i interesująco prowadzi nas przez świat i sztukę widziane oczami jednego z najbardziej znanych i najlepszych twórców Renesansu, autora słynnej Piety czy fresków w Kaplicy Sykstyńskiej.
Tytuł "Udręka i ekstaza" świetnie oddaje długie, trudne i twórcze życie artysty. Trudne bo od dzieciństwa jego wyborom nie było po drodze z oczekiwaniami ojca, zdolności, nieustępliwość, przełamywanie ustalonych w sztuce konwenansów były solą w oku "konkurencji", ale chyba najbardziej miał "pod górę" z każdym z papieży, którzy dowolnie chcieli dysponować jego talentem i pracą.
Ekstaza to słowo świetnie oddające jego zapał do tworzenia. Od początku kochał marmur i rzeźbienie w nim chociaż chciano bardziej z niego zrobić malarza, ale i w malarstwie wzniósł się na wyżyny czego przykładem są wspomniane wcześniej, znane na całym świecie, freski z kaplicy Sykstyńskiej.
Przez książkę przemierzamy patrząc oczami Michała Anioła, czując i przeżywając razem z nim wzloty i upadki, miłość, ból, rozczarowanie ale i ogromną pasję tworzenia.
Pochwała się należy autorowi za tak sugestywne, niemalże detaliczne i klimatyczne pokazanie życia renesansowego twórcy , a przy okazji także historycznych aspektów tamtych czasów.
Słucha się dosyć dobrze audiobooka, który jednak jest nieco przy długi, ale podział na rozdziały dzielące i życie i twórczość Michała Anioła pozwala na robienie sobie przerw od książki.
Długa bo ponad 38 godzinna (audiobook) podróż przez życie i twórczość Michała Anioła. Irving Stone świetnie i interesująco prowadzi nas przez świat i sztukę widziane oczami jednego z najbardziej znanych i najlepszych twórców Renesansu, autora słynnej Piety czy fresków w Kaplicy Sykstyńskiej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTytuł "Udręka i ekstaza" świetnie oddaje długie, trudne i twórcze życie artysty....
Powolność: narracja jest rozwlekła, niemal kronikarska. Stone bardzo skrupulatnie prowadzi życie Michała Anioła krok po kroku, ale robi to kosztem dynamiki. Czas w tej powieści ciągnie się, zamiast pracować dramaturgicznie.
Wzniosłe dialogi „na zamówienie”....... wiele rozmów brzmi jak literackie deklamacje, a nie jak żywa mowa. Dialog nie służy tu konfliktowi, tylko podkreślaniu idei, talentu, misji artysty. To bywa sztuczne i patetyczne.
Brak akcji: bo to właściwie nie jest powieść w klasycznym sensie, lecz beletryzowana biografia z tezą. Konflikty są głównie wewnętrzne, a ich ciężar nie zawsze przenosi się na fabułę.
Estetyka wzniosłości: Stone idealizuje bohatera. Cierpienie artysty ma być „szlachetne”, niemal konieczne — co może drażnić, zwłaszcza jeśli ceni się literaturę demaskującą złudzenia i pozę.
Zadaniem autora była afirmacja, agitacja i atencja artysty i rzeźbiarza Michała Anioła, ale przez to w moim odbiorze stała się powieścią pozbawioną jakiegokolwiek ruchu, całość wręcz w sposób maniakalny naciska na artystę mieszając go nagminnie we wszystkich dziełach klasztornych, pałacowych, kościelnych itd Wdrażając co akapit włoskie nazewnictwo , bądź dziesiątki nazwisk nieznanych mi artystów, powieść powoduje zachwianie uwagi czytelnika. Nie jest to temat moich książek ani moich zainteresowań, przez co tracę tylko swój czas.
Powolność: narracja jest rozwlekła, niemal kronikarska. Stone bardzo skrupulatnie prowadzi życie Michała Anioła krok po kroku, ale robi to kosztem dynamiki. Czas w tej powieści ciągnie się, zamiast pracować dramaturgicznie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWzniosłe dialogi „na zamówienie”....... wiele rozmów brzmi jak literackie deklamacje, a nie jak żywa mowa. Dialog nie służy tu konfliktowi, tylko...
Audiobook
" Kochałem marmur, ale również i malarstwo. Kochałem architekturę, ale również i poezję. Kochałem moją rodzinę i moich przyjaciół, kochałem Boga, kształty niebios i kształty ziemi, a także i ludzi. Kochałem życie do sytości, a teraz kocham śmierć jako jego naturalne dopełnienie."
" Udręka i ekstaza" to zbeletryzowana powieść o życiu i pracy Michała Anioła w epoce renesansu. Rzeźbiarza, malarza, poety i architekta tworzącego na przełomie XV i XVI wieku.
Przepiękna historia, w której towarzyszymy artyście od wieku dziecięcego, gdy swoje pierwsze kroki stawiał jako kamieniarz, aż do śmierci 90 letniego starca, który miał za sobą wspaniałe, spełnione życie.Ta powieści jest tak obrazowo napisana, że w trakcie słuchania, miałam wrażenie jak gdybym oglądała film. A żeby jeszcze mocniej wsiąknąć w klimat książki, wygooglowałam sobie prace artysty. Obejrzałem je z ogromną przyjemnością.
Książka doskonała pod każdym względem. Fantastico!
Audiobook
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to" Kochałem marmur, ale również i malarstwo. Kochałem architekturę, ale również i poezję. Kochałem moją rodzinę i moich przyjaciół, kochałem Boga, kształty niebios i kształty ziemi, a także i ludzi. Kochałem życie do sytości, a teraz kocham śmierć jako jego naturalne dopełnienie."
" Udręka i ekstaza" to zbeletryzowana powieść o życiu i pracy Michała Anioła w...