Ja, Klaudiusz

Doskonała powieść, poruszająca ważne kwestie moralne i egzystencjalne towarzyszące ludzkości przez całą historię. Napisana oryginalnym językiem, ze świetnie zarysowanymi postaciami, które dało się polubić. Fabuła była wciągająca, a opisy życia i kultury starożytnych cywilizacji Bliskiego Wschodu dość wiernie oddawały realia tamtych czasów. Przy głębszej refleksji można w niej odnaleźć odniesienia do dominujących ideologii społeczno-gospodarczych XX wieku: chrześcijaństwa, komunizmu, kapitalizmu i militaryzmu. Rywalizacja pomiędzy tymi ideologia została jakby przeniesiona przez autora do czasów starożytnego Egiptu. Mogę szczerze przyznać, że jest to jedna z lepszych książek, które przeczytałem w ogóle i polecam lekturę każdemu.

Świadoma książka świadomego autora. Widać, że wszystko było zamierzone i dotąd konstruowane, aż osiągnęło odpowiednią formę. Długo przez tę książkę brnęłam, ale ostatecznie było warto. Ciekawie wejść do tego średniowiecznego świata, zobaczyć oczami wyobraźni kościół, bibliotekę, zdobione portyki i codzienność zakonników, ich słabości, zainteresowania, poglądy. Zbrodnie działy się gdzieś obok, takie mam wrażenie. W świecie mnichów czasem dyskusje o tym, czy Chrystus się śmiał miały większe znaczenie. Zakończenie nie zaskakuje, ale dynamika ostatnich rozdziałów sprawia, że schodzi to na dalszy plan.

Do "Nędzników" zbierałam sie naprawdę długo. Bałam się zmierzyć z taką monumentalną klasyką, ale muszę przyznać, że warto było. W ocenie powieści trzeba wziąć pod uwagę, że powstała w innej epoce, więc i styl pisania był inny. Obszerne, bardzo dokładne opisy historii, kultury i obyczajów Francji składają się na fakt, że powieść ma aż 4 tomy (a właściwie tomiszcza). Opisy rewolucji francuskiej i czasów poprzedzających są bardzo ciekawe i naprawdę pozwalają wyobrazić sobie w jakich czasach przyszło żyć bohaterom i dlaczego podejmowali takie decyzje a nie inne. Współcześnie jesteśmy przyzwyczajeni do szybkiej akcji w książkach, do rozwijania wątków i lepszego lub gorszego zamykania ich. W "Nędznikach" akcja toczy się przez kilkadziesiąt lat. Poznajemy wielu bohaterów, których losy są ze sobą połączone. Nie raz łza mi się zakręciła w oku, nie raz czułam przerażenie i współczucie dla tych nędzników. Czy książki czytało się łatwo? Absolutnie nie... tyle ile się namęczyłam, to moje 😉 Wspomniane już przeze mnie opisy historii przeplecione są akcją, a to wszystko jeszcze przeplecione jest rozważaniami wewnętrznymi bohaterów. Ody do miłości, zatracenie w wierze, cierpienia wewnętrzne... to wszystko składa się na powieść trudną do przeczytania. Czasami potrzebowałam kilku dni na oddech, czasami akcja wciągała jak w najlepszym thrillerze. Czy warto było się pomęczyć? Absolutnie tak! W tej książce jest wszystko! Piękna, niewinna miłość, miłość destrukcyjne, ludzkie upodlenie, a także tyle cierpienia, że w naszych czasach naprawdę trudno sobie to wszystko wyobrazić. Prawdziwa przyjaźń, romantyczna miłość, bohaterstwo i honor ponad wszystko, oddanie sprawie - to wszystko to główne wątki dzieła. Reasumując, to był naprawdę ciężki czytelniczo miesiąc, ale nie żałuję i polecam.

Klaudiusz po drugiej stronie bóstwa czyli Klaudiusz w krainie cezarów - kontynuacja "Ja, Klaudiusz" - mniej gęsta, bardziej obyczajowa, w tym "obyczajowa", dosłownie... historia zaczyna się w 41 r. n.e., gdy Klaudiusz zostaje cesarzem Rzymu.... - walka o władzę i intrygi na dworze cesarskim, - skandaliczne życie Messaliny, znanej z manipulacji i rozwiązłości, - relacje Klaudiusza z Herodem Agryppą, królem Judei... powieść z 1935 roku - kontekst nazizmu w Niemczech, faszyzmu we Włoszech i stalinizmu w ZSRS - w tym klimacie powieść o rzymskich tyranach, manipulacji, propagandzie, kulcie jednostki i politycznych mordach nabierała nadzwyczajnej aktualności...

Trudno jest mi napisać opinię o tej historii, ponieważ przeczytanie jej zabrało mi parę miesięcy, ale postaram się zrobić to jak najlepiej. Główny bohater, Oskar, jest skrajnie nieobiektywny do czego sam się przyznaje. Jest sprzeczny, ma kompleks Boga, sam decyduje o swojej istocie, albo tak próbuje się tłumaczyć, jednocześnie ucieka od rzeczywistości, dorosłości. Powieść jest przepełniona metaforami co z jednej strony utrudnia jej odbiór, interpretację, ale także dodaje pewnego nie podrabianego nastroju, kreacji bohaterów i świata. Pierwotny odbiór powieści miesza się z tym późniejszym. Postać Oskara przedstawia tragizm mimo wszystko dorosłego mężczyzny traktowanego jak dziecko, jednak z drugiej strony sam Oskar chce być tak traktowany. Historia groteskowa i metaforyczna.

Cała dylogia jest rewelacyjna.Osoba cesarza Klaudiusza była przez bardzo długi czas była zapomniana, a dzięki powieści Roberta Gravesa powrócił na karty historii zupełnie zasłużenie. Autor w świetnym stylu pseudoautobiografii ukazuje losy dynastii julisjko-klaudyjskiej. Bardzo podobała mi się narracja z perspektywy samego Klaudiusza. Postaci w powieścii są wyraziste, plastyczne, bardzo ludzkie. Jednocześnie jest to doskonała rozprawa o metodach prowadzenia polityki, a także o złośliwości losu.

Tak mi przyszlo do glowy, ze Dan Brown powinien sie uczyc od Umberto Eco, jak sie odrabia lekcje przed napisaniem porzadnej powiesci, ktora lawiruje w meandrach historii (ze o stylu i slownictwie samego Autora juz nie wspomne)! Roznica jak miedzy szklaneczka whisky piecioletniej i dwudziestojednoletniej.

Kolejna wzruszająca i refleksyjna powieść Fina Waltariego. Tym razem przenosimy się do greckiego Konstantynopola, tysiącletniej stolicy Cesarstwa Wschodniorzymskiego, z półwieczną przerwą ( 1204-1261), kiedy to należał do Cesarstwa Łacińskiego. Akcja powieści obejmuje pół roku przed zdobyciem Konstantynopola przez wielotysięczną armię zdesperowanego i okrutnego sułtana Mehmeda. A opisana jest w formie dziennika. Główną postacią jest łacinnik, pochodzący z Awinionu, Jean Ange. Po klęsce pod Warną dostaje się do tureckiej niewoli, gdzie Turcy nazywali go Aniołem, z której po siedmiu latach ucieka i dostaje się do oblężonego miasta by, jak twierdzi, za niego umrzeć. Tutaj nazywany jest Johannesem Angelosem. Jego postać skrywa pewną tajemnicę, wszyscy podejrzewają go , że jest tajnym wysłannikiem sułtana. Wielu czuje do niego nieufność. Tutaj, w wieku czterdziestu lat, poznaje miłość swojego życia, Annę Notaras. Cesarz Konstantyn XI Dragasz proklamuje unię miedzy kościołem prawosławnym i katolickim. Do Konstantynopola ściągnęli Wenecjanie i Genueńczycy aby wraz z Grekami bronić miasta przed najazdem tureckim. Autor bardzo realistycznie i plastycznie przedstawia walkę obronną, szturm Turków czy bitwę morską. Niemal słyszymy szczęk mieczy, huk armat, krzyki konających żołnierzy, modlących się i mordowanych mieszkańców. Czujemy zapach dymu i prochu , zapach krwi i rozkładających się ciał. Bohaterowie są pełnokrwiści, świetnie przedstawione relacje między Grekami i Łacinnikami, ich wzajemna wrogość i niechęć mimo przymierza, zdrady i knowania jednych i drugich, honor i waleczność, entuzjazm i podniecenie przed walką, rozpacz i bezsilność wobec klęski. Atmosfera grozy i wyczekiwania wprost namacalna. Miłość między Johannesem a Anną jest niezwykle burzliwa, romantyczna i tragiczna. Nie miała jednak wpływu na postępownie Johannesa, gdyż jest to dramat człowieka, który idzie ku swemu przeznaczeniu, który podczas walk widzi swego anioła śmierci, Czarnego Anioła. Wydarzenia powieści i bohaterowie są prawdziwi. Jedynie Johannes Angelos jest postacią fikcyjną lecz idealnie wpisuje się w tragiczne wydarzenia ginącego Świata Chrześcijańskiego. I, jak to bywa u Miki Waltariego, postać głęboko moralna, przeżywająca doświadczenia życiowe z niezwykłą intensywnością, naznaczona boskim przeznaczeniem. Serdecznie zachęcam do spotkania z Czarnym Aniołem.

Wow! Co za styl! Tak, to mądra i czasami przerażająca książka ale najbardziej ujęło mnie mnie w niej to jak została napisana. Styl autora jest dziwny i śmieszny (absurdalny). Teraz już rozumiem zachwyty Stephena Kinga nad Hemingway'em o których wspomina w swoim „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika”. Czuć tutaj tę odwagę na którą zawsze tak bardzo liczę sięgając po kolejną książkę. Szczególnie podobała mi się niekonsekwencja w używaniu wymyślonych słów i wstawek w stylu "spanglish" (język zmienia się w zależności od emocjonalnego ciężaru sceny czy dialogu). Dla mnie książka może być o czymkolwiek i napisana przez kogokolwiek - pod warunkiem że ma styl. A tutaj styl wylewa się wiadrami z każdej strony. Do tego dochodzi ta łatwość w zanurzeniu się w świecie przedstawionym - miałem wrażenie jakbym siedział obok bohaterów pijąc z nimi wino z bukłaka gdzieś w jaskini w hiszpańskich górach. Jedna z najlepszych książek jakie przeczytałem do tej pory.

Chronologia Sagi Azjatyckiej Jamesa Clavella ustawia powieść „Król szczurów” jako czwartą w kolejności (po „Shōgunie”, „Tai-Panie” i „Gai-Jinie”), ale w bibliografii autora był to jego debiut literacki. Aby w pełni zrozumieć, dlaczego ta książka jest tak boleśnie prawdziwa, trzeba najpierw poznać historię człowieka, który ją napisał. Człowiek, który przeżył piekło — i napisał o nim prawdę James Clavell w 1941 roku jako 17-latek został wysłany na wojnę do Malezji. Schwytany przez Japończyków, trafił do obozu jenieckiego Changi w pobliżu Singapuru. Statystyki tego miejsca są przerażające: ze 150 tysięcy więźniów przeżyło zaledwie 10 tysięcy. Resztę wykończył głód i tropikalne choroby. Clavell przeżył, ale milczał przez siedemnaście lat. Dopiero po takim czasie był w stanie zamienić traumę w literaturę. Zrobił to w sposób, który do dziś nie ma sobie równych – bez upiększania, bez taniego heroizmu, za to z chirurgiczną precyzją w opisywaniu ludzkiego upadku i woli przetrwania. O czym jest „Król szczurów”? Rok 1945. Obóz Changi to miejsce, gdzie tysiące alianckich żołnierzy zostało zredukowanych do prymitywnej walki o przetrwanie. W tym świecie, rządzonym przez głód i japoński regulamin, wyłania się postać Króla – amerykańskiego kaprala, który przed wojną był nikim, a w obozie stał się panem życia i śmierci. Dzięki sprytowi i bezwzględności prowadzi czarnorynkowy handel, ma sługusów i zawsze czyste ubranie. Jest uosobieniem brutalnego kapitalizmu w mikroskali. Naprzeciw niego stoi Marlowe (alter ego Clavella) – angielski oficer RAF-u, dżentelmen, dla którego honor jest ostatnią linią obrony przed zezwierzęceniem. Oś powieści stanowi właśnie ich relacja: starcie cynizmu z idealizmem i próba odpowiedzi na pytanie, ile kosztuje zachowanie godności, gdy żołądek skręca się z głodu. Trzecim wierzchołkiem tego trójkąta jest Grey – kapitan żandarmerii, ogarnięty obsesją złapania Króla na gorącym uczynku. To człowiek sztywnych zasad w świecie, w którym zasady dawno przestały obowiązywać. Moje wrażenia — Piekło z ludzką twarzą Sięgnąłem po tę książkę z przekonaniem, że otrzymam kolejną fikcyjną przygodę z historią w tle, a dostałem wstrząsającą opowieść biograficzną. To nie jest typowa powieść wojenna – to genialne studium psychologiczne. Clavell udowadnia, że instynkt przetrwania jest potężniejszy niż jakakolwiek wyuczona moralność. Uderza tu przede wszystkim niejednoznaczność postaci. Tytułowy Król budzi skrajne emocje: od obrzydzenia, przez sympatię, aż po podziw. Podobnie jest z innymi – autor nie wskazuje palcem „dobrych” i „złych”. Pokazuje ludzi ukształtowanych przez ekstremalne warunki, w których litość bywa głupotą, a spryt – najwyższą cnotą. To, co odróżnia tę literaturę od rzemieślniczej masówki, to fakt, że refleksje i moralne „rozkminki” generują się w czytelniku same, bez nachalnego prowadzenia za rękę przez autora. I to zakończenie... zostawia człowieka z ogromną pustką. Podsumowanie — Książka, która zostaje na lata Często zapominamy, że II wojna światowa na Dalekim Wschodzie była równie okrutna, co ta na frontach europejskich. „Król szczurów” to klasyk, który się nie starzeje. To lektura, która pozostawia głęboki smutek i zadumę nad tym, co tak naprawdę czyni nas ludźmi. Ocena: 10/10 ⭐⭐

Kolejny niezwykły klasyk, na który warto spojrzeć okiem współczesnego odbiorcy. Świat konwenansów i umów (Wyraźna pozycja ojca: niepodważalność jego słowa, oschłość uczuć, rozdzielność świata kobiet i mężczyzn - kompetencji i praw ... i na tym tle na szczęście inna, znacznie cieplejsza rodzina Nataszy i Mikołaja). Świat w obliczu zmian - ważny momet historyczny - konieczność walki, obecność śmierci na polu bitwy, kruchość ludzkiego istnienia... Niezwykły motyw miłości związany z impulsem namiętności, niewłaściwymi decyzjami, żalem i cierpieniem ... a przede wszystkim wiara, że wystarczy być dobrym człowiekiem i trzymać się swoich wartości ... żyć dalej ... pomimo przeciwności ... z ogromną nadzieją ... tak jak Natasza i Pierre.

Mylili mi się trochę bohaterowie, ale, generalnie, czytałam z dużym zainteresowaniem. Mnóstwo wiedzy o tamtych czasach, przerażający obraz biedy i zniewolenia. Zdumiało mnie, że dla rosyjskich możnowładców, przed czasami Piotra Wielkiego, Polacy byli wzorcem modnego ubioru :) Ogromny niedosyt, że powieść nie jest skończona...

Autor sam jest weteranem bitwy pod Guadalcanal, jednej z najkrwawszych podczas II wojny światowej, dobrze że przeżył. W przeciwnym wypadku, trudno sobie nawet wyobrazić, jaka to byłaby strata dla światowej literatury. To druga książka autora z trylogii wojennej, po znanym bestsellerze " Stąd do wieczności". Bez wątpienia należy do jednych z najważniejszych książek wojennych. Pokazuje realistyczny, brutalny, okrutny i krwawy obraz wojny. Strach, odwagę, poświęcenie i cierpienie żołnierzy. Tytuł książki to granica między życiem, a śmiercią, którą żołnierze przekraczają podczas walki. Pokazuje negatywny wpływ na psychikę młodych żołnierzy. Niewątpliwie jest pozycją antywojenną. POLECAM !!!

Niestety, moja opinia moze być dla wielu nieprzydatna, ale w kwestii literatury rosyjskiej jestem bardo stronniczy i nie obiektywny. Uważam bowiem że jest to najbardziej wciągająca, pobudzająca do wewnętrznej dyskuji i innego spojrzenia, literatura na świecie. Co w moim mniemaniu czyni ją literaturą kompletną. I taki tez jest Cichy don. Pokazuje tutaj rodzinę kozacką z nad Donu, rzuconą w tryby historii poczatku XX wieku w Rosji. Jej losy splecione wraz z wydarzeniami historycznymi, które podporządkowują sobie wszystko i nie biorą jeńców. Wróciłem do tej ksiązki po raz drugi, i jestem tak sam zachwycony jak po pierwszym czytaniu.

Ebook. Świetna rozrywka, dialogi Szwejka potrafią bawić do łez ale to też książka która zmusza do refleksji ogólnie nad życiem. Poczciwy, pozytywnie nastawiony do życia Szwejk wpada w coraz to nowe kłopoty a z powodu wojny, życie rzuca głównego bohatera w przeróżne miejsca i sytuacje... komizm naznaczony tak naprawde bólem. Wspaniała powieść, idealna na poprawę humoru i nie tylko... Polecam.

Powiem tak - książka całkiem dobrze napisana i całkiem dobrze ją się czyta. Jednak kiedyś jak oglądałem film (pełnometrażowy), nie serial - jakoś bardziej interesował odbiorcę niż książka. Może to być akurat u mnie wynik tego, że spojrzenie na II WŚ z punktu widzenia wojsk USA jakoś nigdy mnie nie przekonywało. Fabuła w bardzo dobry sposób ironizuje z konieczności - przed, którą w wojsku stają żołnierze w czasach interwencji wojskowych. Jednak podłoże amerykańskie tej książki mnie jako Europejczyka mnie pociąga.

Trzech muszkieterów czytałam tak dawno temu, że niewiele z niej pamiętałam. Co ciekawe pamiętam dokładnie okoliczności lektury, było to w odwiedzinach na Śląsku 🤭 Trochę mi się wkradło nostalgii przy tej książce, ale przejdźmy do muszkieterów. To jedna z tych książek, które mimo upływu lat w ogóle się nie starzeją. Fabuła skupia się na młodym i ambitnym d’Artagnanie, który trafia do Paryż i tam poznaje trzech legendarnych muszkieterów: Athos, Porthos i Aramis. Ich relacja zaczyna się dość konfliktowo, ale bardzo szybko przeradza się w prawdziwą przyjaźń. Hasło „jeden za wszystkich, wszyscy za jednego” kojarzy chyba każdy. W tle mamy polityczne intrygi, walkę o władzę i manipulacje, za którymi stoi kardynał Armand Richelieu. Do tego dochodzi postać Milady de Winter – jednej z najbardziej fascynujących i jednocześnie przerażających bohaterek, jakie można spotkać w klasyce. Do tego wiele przygód i pojedynków, które wciągną od pierwszej strony. Klasyki nie czyta się tak lekko jak współczesne powieści, a ta na dodatek jest niezłym grubaskiem. Mimo tego uważam, że napisana jest całkiem przystępnie. Język jest bogaty, ale nie bardzo trudny a fabuła i jej tempo sprawią, że nie będziecie się nudzić. Jest humor, są emocje i bohaterowie, których naprawdę da się polubić (albo znienawidzić 😄). To historia, która została napisana sto lat temu, ale wciąż jest aktualna. Przyjaźń, lojalność, honor, ale też zdrada i ambicja to tematy, które istnieją niezależnie od upływu czasu. Każdy z muszkieterów ma swój charakter i razem tworzą świetnie zgraną ekipę, której po prostu chce się kibicować. Jeśli jeszcze nie znacie tej historii to warto ją poznać. Jeśli nie przez książkę to chociaż ekranizację. A przy okazji, kto pamięta wersję Barbie? 😅 Ja chyba przypomnę sobie dzieciństwo i obejrzę ją kolejny raz 🤣