Niezłomny

Genialna książka! Żałuję, że nie przeczytałem jej kilkanaście lat temu, gdy ja dostałem w prezencie od mojej kochanej Babci. Świetna, bo prawdziwa historia Louisa Zamperiniego, który po sukcesach w lekkoatletyce został żołnierzem i po niewyobrażalnie ciężkim przeżyciu wojny, po kilku latach na życiowym zakręcie, dzięki kaznodziei, wrócił do wiary w Boga. W bardzo dobrej formie dożył blisko 100 lat, a jego historia została także zekranizowana przez słynną Angelinę Jolie. Jego historia może być inspiracją dla każdego, kto wątpi w siebie i w to do czego jest zdolny. Gorąco polecam!

Genialna książka! Żałuję, że nie przeczytałem jej kilkanaście lat temu, gdy ja dostałem w prezencie od mojej kochanej Babci. Świetna, bo prawdziwa historia Louisa Zamperiniego, który po sukcesach w lekkoatletyce został żołnierzem i po niewyobrażalnie ciężkim przeżyciu wojny, po kilku latach na życiowym zakręcie, dzięki kaznodziei, wrócił do wiary w Boga. W bardzo dobrej...

Rewelacyjna książka, świetnie napisana, bardzo dużo szczegółów opisująca jego przeżycia. Dla mnie miłośnika książek o przetrwaniu i w sumie przygodowych jedna z najlepszych.

Rewelacyjna książka, świetnie napisana, bardzo dużo szczegółów opisująca jego przeżycia. Dla mnie miłośnika książek o przetrwaniu i w sumie przygodowych jedna z najlepszych.

Niesamowita historia niesamowitego człowieka. Pokazuje nam jak dużo cierpienia może znieść istota ludzka kiedy nie zgaśnie w niej wiara/przekonanie.
Wszyscy mierzymy się z różnymi problemami w życiu ale historie jak ta pokazują, że często nasze problemy są mocno wyolbrzymione i dają perspektywę do oceny własnego życia, zachowań oraz przekonań.
Bohater który przeżył tak wiele który na pewien czas przez swoje doświadczenia stracił wiarę i tak do niej finalnie wrócił by przeżyć godnie resztę swojego życia. Mało tego starał się poprawić życie innych i wpływać pozytywnie na otoczenie.
Louis pokazał, że nieważne co nas spotka zawsze możemy wykorzystać to co mamy i zrobić z tym coś dobrego.

Niesamowita historia niesamowitego człowieka. Pokazuje nam jak dużo cierpienia może znieść istota ludzka kiedy nie zgaśnie w niej wiara/przekonanie.
Wszyscy mierzymy się z różnymi problemami w życiu ale historie jak ta pokazują, że często nasze problemy są mocno wyolbrzymione i dają perspektywę do oceny własnego życia, zachowań oraz przekonań.
Bohater który przeżył tak...

Książka jak zwykle lepsza od ekranizacji (choć film z 2014 też dobry). Trudno oceniać fabułę - prawdziwe życie, ale sposób podania dla mnie bardzo przystępny i atrakcyjny.

Książka jak zwykle lepsza od ekranizacji (choć film z 2014 też dobry). Trudno oceniać fabułę - prawdziwe życie, ale sposób podania dla mnie bardzo przystępny i atrakcyjny.

Prawdziwe życie niczym scenariusz filmowy. Pełne skrajnych przeżyć omijających przeciętnego człowieka. Jego historia udowadnia, że chęć przeżycia i hart ducha czynią cuda.

Prawdziwe życie niczym scenariusz filmowy. Pełne skrajnych przeżyć omijających przeciętnego człowieka. Jego historia udowadnia, że chęć przeżycia i hart ducha czynią cuda.

Tych wszystkich zachęcających opisów umieszczonych z przodu i z tyłu książki, mogłoby dla mnie nie być. Wystarczyła mi tylko ta jedna opinia, te dwa zdania wypatrzone u góry okładki, napisane przez reportażystkę, której pióro bardzo sobie cenię - "To, co zdarzyło się Louie Zamperiniemu, zdumiewa. Przekonałam się nie po raz pierwszy, że najbardziej nieprawdopodobne są historie prawdziwe". Po tej rekomendacji wiedziałam, byłam przekonana, że przede mną dobra literatura oparta na faktach. Jak się później okazało, pomyliłam się tylko w doborze określenia. Ona nie była „dobra”, ani nawet „bardzo dobra”.
Ona była…
I tu zabrakło mi słów. Jednak jakiego słowa musiałabym użyć, które pomieściłoby w sobie jednocześnie takie określenia jak – wyjątkowa, porywająca, pochłaniająca, zdumiewająca i zaskakująca. Nie ma takiego, bo i takich życiorysów jest niewiele, by mogło ono powstać, stając się powszechnym w użyciu.
Już na samym początku, w prologu, zostałam rzucona na bezkresną wodę Oceanu Spokojnego, gdzieś między Hawajami a Wyspami Gilberta, razem z głównym bohaterem Louisem Zamperinim. Celowniczym bombowca amerykańskiej armii, który właśnie przeżył katastrofę lotniczą podczas misji poszukiwawczej zaginionego poprzedniego dnia samolotu. Usilnie próbował nie utonąć, walcząc z wodą, kablami i ratując się dzięki tratwie, będącej w wyposażeniu samolotu.
Czy mogło być gorzej?
Mogło, kiedy nad tratwę nadleciały japońskie bombowce, otwierające do rozbitka ogień.
Czy mogło być jeszcze gorzej?
Mogło, gdy Louie (tak nazywali go najbliżsi i przyjaciele) zanurkował pod tratwę, szukając ochrony, prosto w krążące stado, tylko czekające na taką okazję, rekinów.
Czy mogło być jeszcze gorzej?
Mogło, kiedy kilka tygodni później, trafił do piekła, w którym zatęsknił do tratwy i oceanu z rekinami…
Jak się potem okazało, 47 ekstremalnych dni dryfowania, było tylko jedną z odsłon zdumiewającego życia Louisa Zamperiniego, znanego w USA przede wszystkim z lekkoatletycznych rekordów sportowych w biegach na średnich dystansach. Człowieka, który stał się legendą za życia. Legendą zbudowaną na doświadczeniach, zbierających śmiertelne żniwo wśród innych ludzi.
Jednak zanim autorka tej powieści biograficznej, pozwoliła mi dojść do tej sceny z prologu, rozegranej 23 czerwca 1943 roku, cofnęła mnie do jego dzieciństwa i młodości, do rodziny włoskich emigrantów, zaczynających nowe życie w amerykańskim kraju. Do rodziców, którym systematycznie dostarczał najbardziej niechcianych i niepożądanych emocji wynikających z jego niespokojnego, zbuntowanego charakteru. Chłopca, który wszczynał bójki, prowokował awantury, kradł, popijał i palił, uciekał z domu i żył według jednej zasady – narozrabiać, a potem wiać, jak szalony! To ostatnie określenie pasowało do niego najbardziej. Wzmocnione sprytem, pomysłowością, odwagą i optymizmem, staną się kapitałem ratującym go z późniejszych opresji.
Tę niespożytą i nieokiełznaną energię, którą współcześni psychologowie zdiagnozowaliby jako ADHD, jego brat Pete skierował na grunt sportowy, „skazując” go na los olimpijczyka. Tak bardzo dobrze zapowiadającą się karierę przerwała wojna. Louie trafił do amerykańskich Sił Powietrznych Armii. Przeżył niejedną bitwę powietrzną, w których po tysiąckroć powinien stracić życie, a rozbił się podczas zwykłej misji poszukiwawczej. Jego dryfowanie na tratwie, zakończyło się pojmaniem przez wojsko japońskie i zesłaniem do obozów. O gehennie trwającej ponad dwa lata w czterech japońskich obozach jenieckich takich, jak ten na wyspie Omori, opowiedział autorce tej książki podczas 75 rozmów, która odnalazła jego historię również "we wspomnieniach olimpijczyków, byłych jeńców oraz lotników, japońskich weteranów, a także rodziny i przyjaciół z kraju, w dziennikach, listach, esejach i telegramach […] w dokumentach wojskowych i na niewyraźnych fotografiach, w nieopublikowanych wspomnieniach zagrzebanych w szufladach biurek, w stertach pisemnych oświadczeń żołnierzy i materiałów z procesów o zbrodnie wojenne, w zapomnianych dokumentach znajdujących się w archiwach tak odległych miast jak Oslo czy Canberra". Dzięki tak wielu źródłom potwierdzającym i uzupełniającym opowieść Louisa powstał niezwykły dokument – pasjonująca księga życia jednego człowieka, którą autorka pisała siedem lat, a ja pochłonęłam w dwa dni. Emocje, jakie mi towarzyszyły podczas czytania, zmuszały mnie do głośnych komentarzy w drodze po herbatę i z powrotem, rzucanych otoczeniu. Nie interesowało mnie, czy ktoś je słucha. Nie miałam czasu. Louie na mnie czekał. Dopiero potem zdałam sobie sprawę, ile emocji nagromadziło się we mnie podczas towarzyszenia Louiemu w drodze przez japońską, obozową Golgotę (to nie jest określenie na wyrost!),kiedy podczas sceny wyzwolenia amerykańskich jeńców, uradowana krzyknęłam – Louie jest wolny!, po czym na widok spadającej żywności prosto z nieba, popłakałam się razem z jeńcami.
Wtedy z kuchni dobiegło mnie pytanie – Przeżył?
A jednak ktoś słuchał i śledził te moje relacje.
Tak, przeżył – odpowiedziałam z ogromną ulgą. Przecież bez takiego zakończenia, nie powstałaby ta książka, ale…
Co to było za życie?
Koszmar przeżytych lat w niewoli, katowania przez psychopatycznego komendanta obozu, prześladował go zarówno w snach, jak i na jawie, jeszcze długo po powrocie do domu. Dla niego wojna jeszcze się nie skończyła, bo przed nim była ostatnia walka – o siebie.
I był w tym niezłomny do końca!
Życie tego wyjątkowego człowieka, to nie jedyny bohater tej powieści. To również niezwykłe kulisy organizacji olimpiady w Berlinie w 1936 roku z ciekawym epizodem osoby Hitlera w tle, historia II wojny światowej na Oceanie Spokojnym, dzieje amerykańskiego sportu lekkoatletycznego i przede wszystkim opis systemu obozów jenieckich stworzony przez Japończyków. Autorka w dyskretny sposób poszerzała o te konteksty wspomnienia bohatera, po to, bym mogła zrozumieć sens rozgrywających się scen i wydarzeń. Zawsze pełnych stopniowanego napięcia i skrajnych emocji od nienawiści do euforii. Czułam głód zmuszający do zastanawiania się nad jadalnością butów, ból łamanych kości, żar palącego skórę słońca, mróz ujemnych temperatur, smród ekskrementów i gnijących ran, powiew śmigających pocisków i metaliczny posmak amalgamatowych plomb w ustach wywołany przez radioaktywną falę znad Hiroszimy. Nic dziwnego, że zdarzało mi się pochylać głowę nad stronami, by nabrać sił psychicznych do dalszego czytania. Scen walki gołymi rękami jednego człowieka z kilkoma rekinami, nadal nie potrafię sobie wyobrazić.
Slogan – życie człowieka jest jak księga – w tym przypadku nie jest pustosłowiem. Można nim obdzielić kilka osób i napisać "Zupę z trawy" (Zhang Xianliang),"Dywizjon 303" (Arkady Fiedler),"Ponad ludzką miarę" (wspomnienia zbiorowe),"Życie Pi" (Yann Martel) i dziwić się, że bohaterowie tych powieści przeżyli. Chociaż w ostatnim przypadku, dziwi mniej, bo to tylko postać literacka.
Można też tymi wszystkimi zabójczymi doświadczeniami obdarzyć jedną osobę, dołożyć jeszcze trochę skrajnego survivalu i szukać słowa na fenomen człowieka, który wyszedł z nich zwycięsko.
Niezłomny – to adekwatne określenie i odpowiedni tytuł.
Ekstremalna z najbardziej ekstremalnych powieści biograficznych i autobiograficznych, jakie czytałam w życiu.
naostrzuksiazki.pl

Tych wszystkich zachęcających opisów umieszczonych z przodu i z tyłu książki, mogłoby dla mnie nie być. Wystarczyła mi tylko ta jedna opinia, te dwa zdania wypatrzone u góry okładki, napisane przez reportażystkę, której pióro bardzo sobie cenię - "To, co zdarzyło się Louie Zamperiniemu, zdumiewa. Przekonałam się nie po raz pierwszy, że najbardziej nieprawdopodobne są...

Wstrząsająca książka, o wiele mocniejsza od ekranizacji Angeliny Jolie. Gdy piszę ten komentarz (marzec 2022),trwa wojna na Ukrainie. Obyśmy nigdy nie musieli przechodzić w połowie tego, co przez co przeszedł Zamperini i jego towarzysze broni.

Wstrząsająca książka, o wiele mocniejsza od ekranizacji Angeliny Jolie. Gdy piszę ten komentarz (marzec 2022),trwa wojna na Ukrainie. Obyśmy nigdy nie musieli przechodzić w połowie tego, co przez co przeszedł Zamperini i jego towarzysze broni.

Niesamowita historia. Aż trudno wyobrazić sobie co człowiek potrafi przeżyć. Polecam!

Niesamowita historia. Aż trudno wyobrazić sobie co człowiek potrafi przeżyć. Polecam!

Lubię takie biografie. To nie jest zbiór nudnych faktów i dat, ale historia niebanalnej osobowości, która tylko dzięki sile charakteru przetrwała piekło wojny. Polecam, czyta się świetnie.

Lubię takie biografie. To nie jest zbiór nudnych faktów i dat, ale historia niebanalnej osobowości, która tylko dzięki sile charakteru przetrwała piekło wojny. Polecam, czyta się świetnie.

Znakomita. Inspirująca.
Czytałam 5 lat temu, ale często sobie o niej przypominam. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie.
Do przeczytania książki zachęcił mnie wątek sportowy (jestem wielką miłośniczką sportu).
Gdyby główny bohater żył w naszych czasach najprawdopodobniej byłby wielką gwiazdą świata sportu.
Ale on nawet nie miał szansy nią zostać. ​Czytając tę książkę docenia się wiele rzeczy, o których na codzień nawet nie przyjdzie nam pomyśleć.
Na końcu książki, kiedy autorka wspomina, że jako starszy człowiek biegł ze zniczem olimpijskim... Pamiętam jak wtedy płakałam. Tyle lat życia zmarnownych, bo głupia wojna...

Znakomita. Inspirująca.
Czytałam 5 lat temu, ale często sobie o niej przypominam. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie.
Do przeczytania książki zachęcił mnie wątek sportowy (jestem wielką miłośniczką sportu).
Gdyby główny bohater żył w naszych czasach najprawdopodobniej byłby wielką gwiazdą świata sportu.
Ale on nawet nie miał szansy nią zostać. ​Czytając tę książkę docenia...