Pierścień i róża

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Thackeray był ciekawym człowiekiem. Większość z nas kojarzy go przede wszystkim z Targowiskiem próżności zapominając, że był także rysownikiem, dziennikarzem, ówczesnym "celebrytą", a przede wszystkim ogromnym śmieszkiem (czego dowodzi choćby jego pseudonim George Savage FitzBoodle XD). W Pierścieniu i Róży decyduje się użyć formy baśni, żeby obśmiać wyższe sfery, klasyczne pouczające książki dla dzieci oraz pompatyczne powieści historyczne. Mamy więc królestwo Paflagonii, gdzie rządy sprawuje (bezprawnie) król Walorozo. Miał sprawować opiekę nad prawowitym dziedzicem tronu, Lulejką, ale uznał, że wygodniej będzie po prostu zająć jego miejsce. Sam Lulejko nie jest też jakoś specjalnie zainteresowany sprawowaniem władzy, bardziej interesują go polowania, jedzonko i zaloty do kuzynki Angeliki. Tymczasem Angelika oddaje swoje serce księciu Bulbo z sąsiedniego królestwa, gdzie również rządzi uzurpator (prawdziwą następczynią tronu powinna być Różyczka, jednak ona zniknęła w tajemniczych okolicznościach).
Zdecydowanie nie mogę zgodzić się z opinią na LC, że to "fantasy dla ubogich" - choćby dlatego, że to nie jest fantasy, a przeurocza satyra. Słuchając tej opowieści uśmiałam się jak norka. Thackeray poczyna sobie z fabułą bez ograniczeń, nie ma też zbyt wiele litości dla swoich bohaterów, wytykając ich wady w sposób bardzo cwany ale i ostry. Lulejko nie przypomina księcia z bajki, to raczej leniwy nieuk, który dopiero zmuszony przez wydarzenia dookoła zaczyna się ogarniać, jego rywal Bulbo jest z kolei ciapowatą mamałygą. Dostaje się także Angelice, która jest przekonana, że jest najpiękniejsza i "zna na pamięć wszystkie daty z historii Paflagonii i wszystkich krajów całego świata". Nawet Czarna Wróżka nie przypomina miłej kochanej matki chrzestnej - jest niezmiernie ironiczna i lubi zamieniać irytujących ją ludzi w sprzęty domowe.
Zresztą, już same imiona postaci rozbrajają - Padella (po włosku patelnia),Kalafioro, Gburia Furia. Ogromna w tym zasługa również autorki polskiego tłumaczenia - Zofia Rogoszówna to w sumie legenda, odpowiedzialna za polski przekład Przygód Piotrusia Pana, ale także za mnóstwo klasycznych dziś już wierszy dla dzieci. To Rogoszównie zawdzięczamy popularność zwrotów "klituś bajduś" czy "koszałki opałki" (były to tytuły jej zbiorów wierszy dla dzieci),a także piosenkę o tym, że tańcowała ryba z rakiem a pietruszka z pasternakiem.
W zachowaniu ducha opowieści pomógł także wybór lektora - Krzysztof Tyniec to mistrz, jego bohaterowie mówią tysiącem głosów! Jedyne, czego żałuję po wyborze audiobooka to to, że ominęły mnie ilustracje autora, ale można je w sumie obejrzeć po fakcie, a śmiem twierdzić, że nikt inny nie "dośmieszyłby" tej książki tak jak pan Tyniec.
W kręgu kultury anglosaskiej Pierścień i Róża uchodzi za klasykę literatury dziecięcej, u nas ta pozycja była modna w latach 80. za sprawą adaptacji telewizyjnej - zresztą wtedy zdarzył się ogólnie jakiś większy peak popularności, bo powstała także wersja rosyjska, niemiecka, a książka znalazła się w serialu Twin Peaks - Ogniu krocz za mną. Mnie, o dziwo, w dzieciństwie ominęła, a szkoda.

Thackeray był ciekawym człowiekiem. Większość z nas kojarzy go przede wszystkim z Targowiskiem próżności zapominając, że był także rysownikiem, dziennikarzem, ówczesnym "celebrytą", a przede wszystkim ogromnym śmieszkiem (czego dowodzi choćby jego pseudonim George Savage FitzBoodle XD). W Pierścieniu i Róży decyduje się użyć formy baśni, żeby obśmiać wyższe sfery, klasyczne...

Ulubiona książka z dzieciństwa, cudownie było poczuć nostalgię podczas czytania. Brawa dla tłumacza za świetne słowotwórstwo w nazwiskach i nazwach własnych. Mniejsze brawa (czy też ich brak) za użycie rasitowskiego określenia, ale rozumiem że w tamtych czasach nie miało jeszcze aż tak negatywnego nacechowania (a przynajmniej mam taką ogromną nadzieję!).

Ulubiona książka z dzieciństwa, cudownie było poczuć nostalgię podczas czytania. Brawa dla tłumacza za świetne słowotwórstwo w nazwiskach i nazwach własnych. Mniejsze brawa (czy też ich brak) za użycie rasitowskiego określenia, ale rozumiem że w tamtych czasach nie miało jeszcze aż tak negatywnego nacechowania (a przynajmniej mam taką ogromną nadzieję!).

Powiem tak, kocham takie książki - wydane po kosztach, na odwal się, z błędami gramatycznymi i interpunkcyjnymi. I to takimi nie zamierzonymi przez autora. Sama treść jest ok, ale wydanie woła o pomstę do nieba.

Powiem tak, kocham takie książki - wydane po kosztach, na odwal się, z błędami gramatycznymi i interpunkcyjnymi. I to takimi nie zamierzonymi przez autora. Sama treść jest ok, ale wydanie woła o pomstę do nieba.

Cudna bajeczka do której wracam z sentymentem . Polecam każdemu książkę ale i film z K. Figurą

Cudna bajeczka do której wracam z sentymentem . Polecam każdemu książkę ale i film z K. Figurą

Szczerze nie pamiętam kiedy ostatnio tak dobrze bawiłem się na czymś tak niepoważnym. Naprawdę polecam na jakiś luźny wieczór czy odreagowanie stresujących dni.

Szczerze nie pamiętam kiedy ostatnio tak dobrze bawiłem się na czymś tak niepoważnym. Naprawdę polecam na jakiś luźny wieczór czy odreagowanie stresujących dni.

Poniżej wideorecenzja "Pierścienia i róży"

Poniżej wideorecenzja "Pierścienia i róży"

A ja wolę to drugie tłumaczenie, współczesne. Nigdy nie lubiłam w książkach anglojęzycznych tłumaczonych na polski tych spolszczeń na siłę. Drażniło mnie zawsze że jak królewna to musi być Różyczka. Nie było innych imion? Po za tym twórca drugiego tłumaczenia - M. Ronikier, tłumaczył z angielskiego oryginału, a pierwsza tłumaczka - Z. Rogoszówna, pewnie z francuskiego lub niemieckiego przekładu książki Thackeraya. Wtedy to była powszechna praktyka, angielski był językiem słabo znanym więc gdy była książka z Wielkiej Brytanii lub USA brano francuskie tłumaczenie i przekładano je na polski. Podobno pierwsza tłumaczka "Ani z Zielonego Wzgórza" w Polsce tłumaczyła ją ze szwedzkiego przekładu

A ja wolę to drugie tłumaczenie, współczesne. Nigdy nie lubiłam w książkach anglojęzycznych tłumaczonych na polski tych spolszczeń na siłę. Drażniło mnie zawsze że jak królewna to musi być Różyczka. Nie było innych imion? Po za tym twórca drugiego tłumaczenia - M. Ronikier, tłumaczył z angielskiego oryginału, a pierwsza tłumaczka - Z. Rogoszówna, pewnie z francuskiego lub...

Shrek przy tej fabule to nędzny wypierd pseudotwórczości.

Shrek przy tej fabule to nędzny wypierd pseudotwórczości.

Wróciłam do książki z dzieciństwa i przeczytałam ją z przyjemnością.
To historia Królestwa Paflagońskiego i Krymtatarii. Władca Paflagonii, Seriozo, umierając powierza swojego syna Lulejkę bratu - Walorozie. Niestety, ten, kierowany żądzą władzy, sam obejmuje tron. Dorastający Lulejka jest za mało bystry, aby coś z tym zrobić. Kocha się w swojej kuzynce, córce Walozory - Angelice. Sądzi więc, że tak czy inaczej, zostanie kiedyś królem. Na jego nieszczęście Angelika zakochuje się w następcy tronu Krymtatarii - Bulbie, synu uzurpatora.
W Krymtatarii bowiem wiele lat wcześniej niejaki Padella (ojciec Bulby) zabija prawowitego króla Kalafiore. Malutka księżniczka, Różyczka, córeczka prawowoitych władców, prawdopodobnie ginie, zjedzona przez lwy w lesie.
Losy czworga młodych ludzi nieustannie się krzyżują, w czym macza palce Czarna Wróżka. Jako matka chrzestna Lulejki i Różyczki daje im w wianie ,,odrobinę cierpienia" i to jest najlepsza rzecz, jaka ich spotyka.
Utwór jest fantastyczny, groteskowy, sarkastyczny i zabawny. Można to odczytywać jako baśń, taką w klimacie ,,Alicji z Krainy Czarów". Ludzie zamienieni w kołatki, mówiące lwy, nieustanne zmiany akcji, fałszywi dworzanie i okrutni władcy, zaczarowana róża i pierścień.... Pamiętam, że jako 10-latka byłam tą książką oczarowana, podobały mi się ilustracje (autora) i rymowanki na paginie oraz język - prosty i dosadny, a zarazem staranny. Bawiły mnie przygody Bulba i Angeliki, kibicowałam Różyczce i Lulejce. Podobał mi się też film z Katarzyną Figurą, oddający sarkastyczny wydźwięk całości. Dorośli mogą to czytać jeszcze jako satyrę na wady ludzkie albo wady rządzących.... Uważam jednak, że to przede wszystkim książka dla dzieci, bardzo inteligentna i zabawna baśń.

Wróciłam do książki z dzieciństwa i przeczytałam ją z przyjemnością.
To historia Królestwa Paflagońskiego i Krymtatarii. Władca Paflagonii, Seriozo, umierając powierza swojego syna Lulejkę bratu - Walorozie. Niestety, ten, kierowany żądzą władzy, sam obejmuje tron. Dorastający Lulejka jest za mało bystry, aby coś z tym zrobić. Kocha się w swojej kuzynce, córce Walozory -...