Pierścień i róża

Ta "pantomima przy kominku" jak ją określa sam autor na pierwszej karcie powieści jest niezwykłą podróżą po świecie Paflagonii i innych mocarstw bajkowych, natomiast bardzo prawdziwe są postacie, każda z nich jest wręcz archetypicznym uosobieniem pewnych typów ludzi. Spotykamy je z powodzeniem do dziś. Poznajmy Gburię Furię- rozwódkę z odzysku, która wdarła się w szereg pań dworu podstępem i teraz korzysta z dobrodziejstw swojego łatwego angażu w elity i czerpie z tego ile się da (osobiście mi jej szkoda, mimo, że jest perfidna),księcia Bulbę, którego najlepiej charakteryzuje pieśń z serialu (genialnego!) "Proste przyjemności, życiowe radości", czy Lulejkę - młodzieniec (otępiony trzeba przyznać mocą pierścienia) który spędza czas na wielbieniu królewny Andżeliki. Jest również król Paflagonii - Walorozo, władca, który swoich poddanych uważa za znacznie mniej godnych uwagi od talerza gorących kiełbasek, które wnosi na stół kucharz. No i oczywiście Różyczka, także królewna z odzysku, która jest tak dobrą osobą, wręcz aniołem, że wybacza wszystko i nie zważając na pewną nielojalność Lulejki (najpierw wielbił Andżelikę, potem Gburię )- to oczywiście moc pierścienia, ale jednak usługującej przy nim służącej, która starała mu się umilić życie nie zauważał. Dopiero gdy była w mocy tytułowego pierścienia zakochał się w niej jak wariat. Różyczka powinna go wtedy walnąć z liścia i uciekać z tej chorej społeczności, naprawdę w las, gdzie już raz zawędrowała wygnana z dworu Walorozy. Na uwagę zasługują cudne ilustracje autora, bardzo sugestywnie oddaje on swoje postacie, odmalowuje je uroczo, karykaturalnie, ale i z dużą dozą sympatii. Wszystkich też swoich bohaterów, nieważne kim są i jakie grzeszki mają na koncie, traktuje z dobrotliwością i tolerancją, choć nie można nie wyczuć lekkiego mrugnięcia okiem do czytelnika. Super jest ta "pantomima dla małych i dużych przy kominku"! :D

Ta "pantomima przy kominku" jak ją określa sam autor na pierwszej karcie powieści jest niezwykłą podróżą po świecie Paflagonii i innych mocarstw bajkowych, natomiast bardzo prawdziwe są postacie, każda z nich jest wręcz archetypicznym uosobieniem pewnych typów ludzi. Spotykamy je z powodzeniem do dziś. Poznajmy Gburię Furię- rozwódkę z odzysku, która wdarła się w szereg...

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Thackeray był ciekawym człowiekiem. Większość z nas kojarzy go przede wszystkim z Targowiskiem próżności zapominając, że był także rysownikiem, dziennikarzem, ówczesnym "celebrytą", a przede wszystkim ogromnym śmieszkiem (czego dowodzi choćby jego pseudonim George Savage FitzBoodle XD). W Pierścieniu i Róży decyduje się użyć formy baśni, żeby obśmiać wyższe sfery, klasyczne pouczające książki dla dzieci oraz pompatyczne powieści historyczne. Mamy więc królestwo Paflagonii, gdzie rządy sprawuje (bezprawnie) król Walorozo. Miał sprawować opiekę nad prawowitym dziedzicem tronu, Lulejką, ale uznał, że wygodniej będzie po prostu zająć jego miejsce. Sam Lulejko nie jest też jakoś specjalnie zainteresowany sprawowaniem władzy, bardziej interesują go polowania, jedzonko i zaloty do kuzynki Angeliki. Tymczasem Angelika oddaje swoje serce księciu Bulbo z sąsiedniego królestwa, gdzie również rządzi uzurpator (prawdziwą następczynią tronu powinna być Różyczka, jednak ona zniknęła w tajemniczych okolicznościach).
Zdecydowanie nie mogę zgodzić się z opinią na LC, że to "fantasy dla ubogich" - choćby dlatego, że to nie jest fantasy, a przeurocza satyra. Słuchając tej opowieści uśmiałam się jak norka. Thackeray poczyna sobie z fabułą bez ograniczeń, nie ma też zbyt wiele litości dla swoich bohaterów, wytykając ich wady w sposób bardzo cwany ale i ostry. Lulejko nie przypomina księcia z bajki, to raczej leniwy nieuk, który dopiero zmuszony przez wydarzenia dookoła zaczyna się ogarniać, jego rywal Bulbo jest z kolei ciapowatą mamałygą. Dostaje się także Angelice, która jest przekonana, że jest najpiękniejsza i "zna na pamięć wszystkie daty z historii Paflagonii i wszystkich krajów całego świata". Nawet Czarna Wróżka nie przypomina miłej kochanej matki chrzestnej - jest niezmiernie ironiczna i lubi zamieniać irytujących ją ludzi w sprzęty domowe.
Zresztą, już same imiona postaci rozbrajają - Padella (po włosku patelnia),Kalafioro, Gburia Furia. Ogromna w tym zasługa również autorki polskiego tłumaczenia - Zofia Rogoszówna to w sumie legenda, odpowiedzialna za polski przekład Przygód Piotrusia Pana, ale także za mnóstwo klasycznych dziś już wierszy dla dzieci. To Rogoszównie zawdzięczamy popularność zwrotów "klituś bajduś" czy "koszałki opałki" (były to tytuły jej zbiorów wierszy dla dzieci),a także piosenkę o tym, że tańcowała ryba z rakiem a pietruszka z pasternakiem.
W zachowaniu ducha opowieści pomógł także wybór lektora - Krzysztof Tyniec to mistrz, jego bohaterowie mówią tysiącem głosów! Jedyne, czego żałuję po wyborze audiobooka to to, że ominęły mnie ilustracje autora, ale można je w sumie obejrzeć po fakcie, a śmiem twierdzić, że nikt inny nie "dośmieszyłby" tej książki tak jak pan Tyniec.
W kręgu kultury anglosaskiej Pierścień i Róża uchodzi za klasykę literatury dziecięcej, u nas ta pozycja była modna w latach 80. za sprawą adaptacji telewizyjnej - zresztą wtedy zdarzył się ogólnie jakiś większy peak popularności, bo powstała także wersja rosyjska, niemiecka, a książka znalazła się w serialu Twin Peaks - Ogniu krocz za mną. Mnie, o dziwo, w dzieciństwie ominęła, a szkoda.

Thackeray był ciekawym człowiekiem. Większość z nas kojarzy go przede wszystkim z Targowiskiem próżności zapominając, że był także rysownikiem, dziennikarzem, ówczesnym "celebrytą", a przede wszystkim ogromnym śmieszkiem (czego dowodzi choćby jego pseudonim George Savage FitzBoodle XD). W Pierścieniu i Róży decyduje się użyć formy baśni, żeby obśmiać wyższe sfery, klasyczne...

Ulubiona książka z dzieciństwa, cudownie było poczuć nostalgię podczas czytania. Brawa dla tłumacza za świetne słowotwórstwo w nazwiskach i nazwach własnych. Mniejsze brawa (czy też ich brak) za użycie rasitowskiego określenia, ale rozumiem że w tamtych czasach nie miało jeszcze aż tak negatywnego nacechowania (a przynajmniej mam taką ogromną nadzieję!).

Ulubiona książka z dzieciństwa, cudownie było poczuć nostalgię podczas czytania. Brawa dla tłumacza za świetne słowotwórstwo w nazwiskach i nazwach własnych. Mniejsze brawa (czy też ich brak) za użycie rasitowskiego określenia, ale rozumiem że w tamtych czasach nie miało jeszcze aż tak negatywnego nacechowania (a przynajmniej mam taką ogromną nadzieję!).

Powiem tak, kocham takie książki - wydane po kosztach, na odwal się, z błędami gramatycznymi i interpunkcyjnymi. I to takimi nie zamierzonymi przez autora. Sama treść jest ok, ale wydanie woła o pomstę do nieba.

Powiem tak, kocham takie książki - wydane po kosztach, na odwal się, z błędami gramatycznymi i interpunkcyjnymi. I to takimi nie zamierzonymi przez autora. Sama treść jest ok, ale wydanie woła o pomstę do nieba.

Cudna bajeczka do której wracam z sentymentem . Polecam każdemu książkę ale i film z K. Figurą

Cudna bajeczka do której wracam z sentymentem . Polecam każdemu książkę ale i film z K. Figurą

Szczerze nie pamiętam kiedy ostatnio tak dobrze bawiłem się na czymś tak niepoważnym. Naprawdę polecam na jakiś luźny wieczór czy odreagowanie stresujących dni.

Szczerze nie pamiętam kiedy ostatnio tak dobrze bawiłem się na czymś tak niepoważnym. Naprawdę polecam na jakiś luźny wieczór czy odreagowanie stresujących dni.

Poniżej wideorecenzja "Pierścienia i róży"

Poniżej wideorecenzja "Pierścienia i róży"

A ja wolę to drugie tłumaczenie, współczesne. Nigdy nie lubiłam w książkach anglojęzycznych tłumaczonych na polski tych spolszczeń na siłę. Drażniło mnie zawsze że jak królewna to musi być Różyczka. Nie było innych imion? Po za tym twórca drugiego tłumaczenia - M. Ronikier, tłumaczył z angielskiego oryginału, a pierwsza tłumaczka - Z. Rogoszówna, pewnie z francuskiego lub niemieckiego przekładu książki Thackeraya. Wtedy to była powszechna praktyka, angielski był językiem słabo znanym więc gdy była książka z Wielkiej Brytanii lub USA brano francuskie tłumaczenie i przekładano je na polski. Podobno pierwsza tłumaczka "Ani z Zielonego Wzgórza" w Polsce tłumaczyła ją ze szwedzkiego przekładu

A ja wolę to drugie tłumaczenie, współczesne. Nigdy nie lubiłam w książkach anglojęzycznych tłumaczonych na polski tych spolszczeń na siłę. Drażniło mnie zawsze że jak królewna to musi być Różyczka. Nie było innych imion? Po za tym twórca drugiego tłumaczenia - M. Ronikier, tłumaczył z angielskiego oryginału, a pierwsza tłumaczka - Z. Rogoszówna, pewnie z francuskiego lub...

Shrek przy tej fabule to nędzny wypierd pseudotwórczości.

Shrek przy tej fabule to nędzny wypierd pseudotwórczości.