rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Big Sur

Okładka książki Big Sur autora Jack Kerouac, 9788374149846
Okładka książki Big Sur
Jack Kerouac
7,0 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. literatura piękna
264 str. 4 godz. 24 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Big Sur
Data wydania:
2011-06-01
Data 1. wyd. pol.:
2011-06-01
Data 1. wydania:
2014-02-25
Liczba stron:
264
Czas czytania
4 godz. 24 min.
Język:
polski
ISBN:
978-83-7414-984-6
Tłumacz:
Maciej Świerkocki
Średnia ocen
7,0 7,0 / 10
30 opinii 428 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Big Sur w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oficjalne recenzje książki Big Sur i

Pomensku
Pomensku
Przeczytane 366 Opinie 40 Oficjalne recenzje 2

Opinia społeczności książki Big Suri

Link
Zgłoś
PonuryDziadyga
PonuryDziadyga
Książki 1196 Opinie 219

Oceny książki Big Sur

Średnia ocen
7,0 / 10
428 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
17 ocen
9
43 ocen
8
87 ocen
7
138 ocen
6
98 ocen
5
32 ocen
4
8 ocen
3
3 ocen
2
2 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Big Sur

avatar
161
18
goel55454ec
19.07.2025
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Pretensjonalne, dużo gorsze niż "W drodze". Ale może to właśnie lepiej oddaje stan umysłu Kerouaca z tamtych czasów niż sama treść.

Pretensjonalne, dużo gorsze niż "W drodze". Ale może to właśnie lepiej oddaje stan umysłu Kerouaca z tamtych czasów niż sama treść.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
296
209
czytanieWwannie
27.02.2024
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Według mnie to najlepsza książka Kerouaca i jedyna, która się nie zestarzała w sensie bitnikowych ideałów. Wróciłam do niej po wielu latach, z pewną rezerwą i przeżyłam tę historię na nowo. Świetne pióro, duszące, trzymające za gardło pijackie stany świadomości i chaos, życiowy chaos. Gdybym lub też jeśli będę kiedyś terapeutką, będę polecać tę książkę aktywnym alkoholikom chcącym wyrwać się z nałogu jako część terapii anty. Niedługo po premierze ,,Big Sur'' Kerouac zmarł, jego ciało tak jak psychika - nie wytrzymały.

Według mnie to najlepsza książka Kerouaca i jedyna, która się nie zestarzała w sensie bitnikowych ideałów. Wróciłam do niej po wielu latach, z pewną rezerwą i przeżyłam tę historię na nowo. Świetne pióro, duszące, trzymające za gardło pijackie stany świadomości i chaos, życiowy chaos. Gdybym lub też jeśli będę kiedyś terapeutką, będę polecać tę książkę aktywnym alkoholikom...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
216
16
Jacek Mankiewicz
28.09.2021
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
Beat

Jack podobno nie napisał zbyt wielu dobrych książek. To jedna z lepszych przetłumaczonych na PL.

Jack podobno nie napisał zbyt wielu dobrych książek. To jedna z lepszych przetłumaczonych na PL.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

1362 użytkowników ma tytuł Big Sur na półkach głównych
  • 747
  • 592
  • 23
328 użytkowników ma tytuł Big Sur na półkach dodatkowych
  • 228
  • 41
  • 19
  • 17
  • 10
  • 9
  • 4

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki A hipopotamy żywcem się ugotowały William S. Burroughs, Jack Kerouac
Ocena 6,8
A hipopotamy żywcem się ugotowały William S. Burroughs, Jack Kerouac
więcej
Jack Kerouac
Jack Kerouac
Amerykański powieściopisarz, poeta i artysta, jeden z najwybitniejszych członków Beat Generation. Tematyka jego książek, w dużej liczbie autobiograficznych, obracała się wokół jego własnych podróży po świecie i przygód z nimi związanych, a także wokół własnych przemyśleń i refleksji dotyczących życia. Jean-Louis Lebris de Kerouac, urodzony w Lowell, Massachusetts, we francusko-amerykańskiej rodzinie. Jego rodzice, Leo-Alcide de Kerouac i Gabrielle-Ange Lévesque mieszkali w Prowincji Quebec w Kanadzie. Jak wielu innych mieszkańców tego regionu, rodziny Lévesque i Kerouac wyemigrowały do Nowej Anglii w poszukiwaniu pracy. Jack nie mówił po angielsku aż do szóstego roku życia, w domu posługiwano się językiem francuskim. Jego starszy brat, Gérard, zmarł, kiedy Jack był bardzo mały – pod wpływem tego wydarzenia napisze później książkę Wizje Gerarda. Jego wybitne uzdolnienia sportowe sprawiły, że stał się gwiazdą lokalnego klubu piłkarskiego, co pomogło mu zdobyć stypendium Columbia University w Nowym Jorku. To właśnie tam Kerouac poznał ludzi, z którymi miał później podróżować dookoła świata: byli to członkowie tzw. Beat Generation, Allen Ginsberg, Neal Cassady i William S. Burroughs. Kiedy Kerouac złamał nogę i pokłócił się z trenerem, jego stypendium zostało cofnięte. W roku 1943 wstąpił zatem do marynarki wojennej, ale wkrótce został zwolniony z powodów psychiatrycznych. Kerouac pisał przez cały czas, pomimo niewydania żadnej powieści aż do roku 1957, kiedy wydawnictwo Viking Press wydało jego najsłynniejszą książkę, W drodze. Ta najbardziej autobiograficzna książka opowiada o podróży po Stanach Zjednoczonych i Meksyku wraz z Nealem Cassadym (w książce jako Dean Moriarty). Powieść ta jest często określana jako sztandarowe dzieło powojennej, jazzowo-poetycznej, narkotycznej epoki Beat Generation. Kerouac napisał ją podczas sesji "spontanicznej prozy" (strumień świadomości),co pozwoliło mu stworzyć swój własny i niepowtarzalny styl. W pewnych kręgach był czczony jako główny i kultowy już pisarz Ameryki, a z całą pewnością uważano go za rzecznika Beat Generation. Jego przyjaźń z Allenem Ginsbergiem, Williamem Burroughsem i George'em Whitmanem definiowała pokolenie.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Skowyt i inne wiersze Allen Ginsberg
Skowyt i inne wiersze
Allen Ginsberg
[...] SONG looks out of the heart burning with purity— for the burden of life is love [...] HOWL I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix, angel headed hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night, who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat up smoking in the supernatural darkness of cold-water flats floating across the tops of cities contemplating jazz, who bared their brains to Heaven under the El and saw Mohammedan angels staggering on tenement roofs illuminated, who passed through universities with radiant eyes hallucinating. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! Zbiór poezji Allena Ginsberga opublikowany 1 listopada 1956 roku. "Howl and Other Poems" ukazał się jako czwarty tom serii Pocket Poets Series wydawanej przez City Lights Books . Zawiera najsłynniejszy wiersz Ginsberga, „ Howl ”, który jest uważany za jedno z głównych dzieł pokolenia beatników. Spis treści : Wprowadzenie Williama Carlosa Williamsa Howl - wiersz jest dedykowany Carlowi Solomonowi. Choć początkowo wzbudzał duże kontrowersje i przez lata był wykluczony z kanonu akademickiego, „Skowyt” stopniowo zaczął być uważany za wielkie dzieło współczesnej literatury amerykańskiej. Wiersz ten jest również ściśle kojarzony z grupą pisarzy znaną jako pokolenie beatników*. Footnote to Howl A Supermarket in California - krótki poemat o onirycznym spotkaniu z Waltem Whitmanem , jednym z największych idoli Ginsberga; Transcription of Organ Music - wiersz zawiera powtarzające się obrazy otwierania lub bycia otwartym: otwarte drzwi, puste oczodoły, otwierające się kwiaty, otwarte łono, co prowadzi do obrazu całego świata jako „otwartego na przyjęcie”; Sunflower Sutra - opowieść o pobycie z Jackiem Kerouakiem na stacji kolejowej, odkryciu słonecznika pokrytego brudem i sadzą z stacji kolejowej oraz późniejszym odkryciu, że jest to metafora całej ludzkości; America - poemat w formie rozmowy narratora z Ameryką; In the Baggage Room at Greyhound Wcześniejsze wiersze : An Asphodel Song Wild Orphan In Back of the Real Zbiór początkowo był dedykowany Lucienowi Carrowi, ale na prośbę Carra jego nazwisko zostało później usunięte ze wszystkich przyszłych wydań. Ciekawe doświadczenie. 𝗦𝗠𝗨𝗧𝗡𝗬 𝗜 𝗦𝗔𝗠𝗢𝗧𝗡𝗬 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞 𝗗𝗢 𝗜𝗡𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗭𝗔𝗚𝗨𝗕𝗜𝗢𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞𝗔 ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : *𝐁𝐞𝐚𝐭 𝐆𝐞𝐧𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧- o literacki ruch subkulturowy zapoczątkowany przez grupę autorów, których prace eksplorowały i wpływały na amerykańską kulturę i politykę w okresie powojennym. Centralnymi elementami kultury Beat są odrzucenie standardowych wartości narracyjnych, podejmowanie duchowych poszukiwań, eksploracja amerykańskich i wschodnich religii, odrzucenie materializmu ekonomicznego , wyraźne przedstawienia kondycji ludzkiej , eksperymentowanie z narkotykami psychodelicznymi oraz wyzwolenie i eksploracja seksualna . Do najbardziej znanych przykładów literatury beatników należą : Allen Ginsberg's Howl (1956),William S. Burroughs' Naked Lunch (1959),and Jack Kerouac's On the Road (1957) Główna grupa autorów pokolenia beatników — Herbert Huncke , Ginsberg, Burroughs, Lucien Carr i Kerouac. Ten ostatni Kerouac przyznaje, że to Huncke, uliczny cwaniak, pierwotnie użył frazy „beat” we wcześniejszej dyskusji z nim. Przymiotnik „beat” mógł potocznie oznaczać „zmęczony” lub „zdołowany” w ówczesnej społeczności afroamerykańskiej i rozwinął się z obrazu „beat to his socks”,, ale Kerouac rozszerzył znaczenie, aby uwzględnić konotacje „optymistyczny”, „beatific” i muzyczne skojarzenie bycia „w rytmie” i „beat to keep” z wiersza Beat Generation . info wiki
꧁ᙏᗣᙃⱿꙆᗣ꧂ - awatar ꧁ᙏᗣᙃⱿꙆᗣ꧂
ocenił na710 miesięcy temu
Listy Jack Kerouac
Listy
Jack Kerouac Allen Ginsberg
Genialna książka!! Wyjątkowa. Kawał historii nieprzeciętnych ludzi, nonkonformistów, wizjonerów, marzycieli. Nie mogłam się oderwać, czytałam po nocach i w każdej wolnej chwili , z niecierpliwością, chciałam znać co dalej. Pozaznaczałam mnóstwo fragmentów, które są .. nie wiem, obłędne, kosmiczne jakieś.. Tak bardzo szczere, i tyle w nich rzadko spotykanej wrażliwości. Czytałam już kilka powieści Kerouaca, ale teraz, gdy kontekst do tych powieści stał się dla mnie całkowicie jasny, zamierzam powrócić do lektury (na pewno W drodze i Włóczędzy Dharmy - w pierwszej kolejności - następnie Skowyt Ginsberga). To w najbliższej przyszłości, bo teraz ciągle myślę, żeby usiąść z papierem i piórem (maszyny nie posiadam) i zabrać się za pisanie listów. Tak też zrobię! (Aż się doczekać nie mogę :). Szkoda, ogromna szkoda, że czasy takiej korespondencji mamy już za sobą..
sveah - awatar sveah
ocenił na104 lata temu
Nagi lunch William S. Burroughs
Nagi lunch
William S. Burroughs
Ginsberg w wywiadzie o "beat generation" powiedział, że w tej książce można znaleźć odpowiedź na pytanie czym jest wirus ćpania i o co chodzi z tym lunchem. to może polecę cytatami, bo tak będzie najprościej. o wirusie ćpania " w ciągu piętnastu lat uzależnienia dobrze poznałem działanie wirusa opiatów. tworzy on piramidy, których wyższe poziomy pożerają niższe (to nie przypadek, że szefowie tego interesu są zawsze grubi, a narkomani chudzi). istnieje wiele piramid uzależnienia pasożytujących na narodach świata, wszystkie oparte na podstawowych zasadach monopolu: 1. nigdy nie dawaj niczego za darmo. 2. nigdy nie dawaj więcej, niż musisz (staraj się zawsze, żeby kupujący był głodny, i każ mu czekać). 3. zawsze wszystko odbierz, jeśli tylko możesz. o nagim lunchu, wyjaśnienie tytułu. "...nagi lunch - chwila, gdy siedzący przy stole zastygają nad tym, co mają na widelcach." ta książka była niesamowita, strumień świadomości autora wyruchał mi mózg, nigdy czegoś tak potwornie okropnego nie czytałem. pornografia homoseksualna plus jeden wielki haj z absolutnie wszystkich narkotyków świata. przeżyłem. Ćpun przy tym, to dobranocka. podobało mi się. bardzo lubię bitników!
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na71 miesiąc temu
Włóczędzy Dharmy Jack Kerouac
Włóczędzy Dharmy
Jack Kerouac
"Włóczędzy Dharmy" to moja druga książka Jacka Kerouaca, więc wiedziałam czego się spodziewać i w sumie wiele się nie pomyliłam w swoich przewidywaniach. Tutaj również mamy sporo czasu w drodze lub na spotkaniach z przedstawicielami Beat Generation, ale jest też trochę filozofii i duchowości, w rozumieniu autora. Mimo braku ścisłej i porywającej fabuły, jest tu sporo do odczytania między wierszami. Mamy tu dość duży wgląd w rzeczywistość bitników, którzy krytykują materializm i działają na przekór ogólnie przyjętym normom. Manifestują wolność, dzikość i poszukują głębi w życiu, w tym przypadku inspirując się buddyzmem, zen oraz taoizmem. Czują się oświeceni, lecz wcale nie czerpią z samej istoty tych duchowych praktyk, często traktując je bardzo powierzchownie. Bywają bardzo często zagubieni, jedni próbują coś z tym zrobić, inni nie. To wewnętrzne zagubieniu towarzyszy głównemu bohaterowi od początku do końca, choć nieco oszukuje siebie i innych, że jest inaczej. Widać w tej książce wiele sprzeczności i niekonsekwencji, a ruch bitników niezmiennie mnie fascynuje, gdyż w pewnych aspektach się z nimi mogę utożsamiać, w innych jednak zupełnie nie. Na uwagę z pewnością zasługują fragmety wschodniej poezji oraz malownicze opisy przyrody. Obcowanie z górami, potęgą natury, szukanie w wędrowce samego siebie, to wszystko hipnotyzuje czytelnika i skłania do pewnych przemyśleń. Co ciekawe, w tej książce Kerouac również umieszcza jako głównego bohatera swoje alter ego, pojawia się też alter ego Gary'ego Snydera i mam wrażenie, jakby obaj zamienili się rolami na przestrzeni tej książki a "W drodze". Nie jest to lektura łatwa, ale moim zdaniem warta poznania, szczególnie jeśli ktoś lubi czytać między wierszami lub chce bliżej poznać ruch Beat Generation. "Włóczędzy Dharmy", choć sami może gubią gdzieś istotę poszukiwanej przez siebie prawdy, to są książką momentami fascynującą, skłaniającą do przemyśleń, a przede wszystkim na wskroś amerykańską.
brave_book - awatar brave_book
ocenił na75 miesięcy temu
Wyżej podnieście strop, cieśle. Seymour: wprowadzenie J.D. Salinger
Wyżej podnieście strop, cieśle. Seymour: wprowadzenie
J.D. Salinger
Dwa opowiadania w jednym tomie. Dwie inne narracje. Pierwsze opowiadanie to kompozycja klasyczna, ale z niespodzianką. Narrator pierwszoosobowy opowiada z humorem jego wypad z wojska na ślub brata. Nie spotykamy w tej rzeczywistości głównego bohatera, tylko narrator o nim wspomina. Dobre opowiadanie z klasyczną fabułą. Niespodzianką jest antymieszczanski ruch jego brata, który nie chciał ceremonii ślubnej tylko cichy ślub. Natomiast druga część tego tomu opowiadań przynosi nam autotematyczne rozważanie o tym, jaki jego brat był. Tylko, że to jest wizja narratora, dla którego brat jest wzorem i autorytetem. Gra narratora z czytelnikiem przypomina strategię narracyjną Lawrence'a Sterne'a. Pisanie o pisaniu wcześniej w literaturze amerykańskiej stosował Henry Miller. Salinger czerpie z tradycji literatury amerykańskiej, ale i angielskiej. Zwierzenia narratora to elementy powieści o dojrzewaniu. To są dobre opowiadania, ale nie dla każdego czytelnika. Autotematyzm może znudzić odbiorcę. Polecam te teksty Salingera. Mnie podobały się te opowiadania.
Grzegorz Piskorz - awatar Grzegorz Piskorz
ocenił na71 miesiąc temu
Maggie Cassidy Jack Kerouac
Maggie Cassidy
Jack Kerouac
Mam świadomość, że Jack Kerouac jest uznanym twórcą, ale mnie "Maggie Cassidy" nie zachwyciła. Jest to książka dobra i można ją przeczytać z zainteresowaniem, ale nie ma w niej nic niezwykłego. Czytam sporo książek, w których leniwa narracja opowiada młodzieńcze (albo nie, ale w tym przypadku jednak młodzieńcze) losy bohatera, pierwszą miłość, kiedy każde słowo i gest wydają się być na wagę złota i są opisywane w najdrobniejszych szczegółach. Potrafię cenić ten brak pośpiechu i swobodny przepływ myśli, który powoduje, że narracja gubi chronologię, gdzieś wybiega, wprowadza trochę chaosu, nawarstwia porównania, by potem nagle wrócić do przerwanego wątku. Tutaj jednak część z tych - nazwijmy je umownie - dygresji mnie irytowała, a niektóre impresjonistyczne opisy skwitowałam w myślach stwierdzeniem "rany, ale bełkot", które doprawdy rzadko mi się zdarza przy jakiejkolwiek literaturze. Być może skojarzenia autora były dla mnie zbyt abstrakcyjne. Tak więc doceniam kunszt narracyjny, widzę urok całej tej opowieści, podziwiam zakończenie i cieszę się, że przeczytałam tę książkę, ale równocześnie mam świadomość, że nie należy ona do takich, które każdemu warto polecić i które po prostu trzeba znać. Przeczytać warto, ale nie żeby zaraz koniecznie trzeba było.
Kokos - awatar Kokos
ocenił na69 lat temu
Franny i Zooey J.D. Salinger
Franny i Zooey
J.D. Salinger
Czytając równocześnie Franny and Zooey i Czarodziejską Górę, mam wrażenie, że te książki korespondują ze sobą tematycznie — dotykają religii, sensu życia i edukacji. Szczególnie ciekawy konstrast, zważając na to, że nie jest to aż tak wielki odstęp czasowy. Odnajduję się w postaci Franny, szczególnie w jej poczuciu bezsensu akademickości — jej fałszu i powierzchowności. Środowiska pełnego ludzi, którzy budują swoje ego na znajomości łaciny czy umiejętnościach networkingowych+money. Jest też we mnie jakaś głęboko ukryta zazdrość — albo po prostu pragnienie — by mieć rodzinę taką jak Glassowie. Dom pełen książek, porozrzucanych listów, akademickich dysput i starych przedmiotów. Bardzo podobały mi się opisy pomieszczeń — niemal czułam zapach papierosów.
Klaudia Ossa - awatar Klaudia Ossa
oceniła na824 dni temu
Życie bez zasad i inne eseje Henry David Thoreau
Życie bez zasad i inne eseje
Henry David Thoreau
"wybieramy granit na podmurowania naszych domow i stodol , budujemy kamienne ogrodzenia , lecz sami nie wspieramy sie ma fundamentach z granitowej prawdy - najskromniejszej , prymitywnej , skaly. progi nasze sa przegnile ". "Czesto przeszywa mnie dreszcz grozy na samą mysl o tym, ze zajalem swoj umysł szczegółami jakiejś trywialne sprawy - plotkami ulicznymi. zdumiewa mnie również to , jak chętnie ludzie zagracaja sobie pamięć takimi bzdurami , jak pozwalają, aby jalowe plotki i wydarzenia pozbawione jakiegokolwiek znaczenia wdzieraly się na grunt , który powinien być poświęcony myślom. "
LotusEater - awatar LotusEater
ocenił na98 lat temu
Lęk i odraza w Las Vegas Hunter S. Thompson
Lęk i odraza w Las Vegas
Hunter S. Thompson
W liceum kumpel pokazał mi film, który funkcjonował na naszym rynku jako „Las Vegas Parano”. Kumpel, który był zawsze wkurzony na polskie tłumaczenie tego tytułu, chodził w rybackiej czapeczce, palił fajki za szkołą, nabijając je wcześniej na lufkę – chciał stworzyć swoją podręczną walizkę Raoula Duke’a, ale – jak to bywa w polskiej kulturze remiksu – skończyło się na plecaku z całą galaktyką swojskich „multicolored uppers, downers, screamers, laughers”. Pamiętam, jak siedzieliśmy razem na angielskim w bardzo małej salce w noworudzkim liceum, a kumpel, bazgrając abstrakcyjne, psychodeliczne arabeski na ostatniej stronie w zeszycie, powiedział smutny, że wczoraj Thompson palnął se w łeb. Wtedy to po mnie spłynęło, ale już chwilę później, gdy obejrzałem z pięć razy, ściągnięty z torrentów „Fear and Loathing in Las Vegas”, pohukując w trakcie seansów i klaszcząc w łapy jak kapucynka, i mnie dorwała kula wystrzelona z hunterowskiej czterdziestki czwórki. Trzy lata później „Lęk i odraza…” w wersji książkowej wylądował wreszcie na polskiej ziemi, ale z 37-letnim poślizgiem w stosunku do amerykańskiej premiery. Leżałem sobie w cieszyńskim akademiku i nagle poczułem, że ówczesna dziewczyna rzuciła mnie czymś w banię. Podniosłem pocisk, który okazał się drogocenną książką w pomarańczowej okładce. Takimi prezentami można dawać się nokautować każdego dnia. Był kwiecień, taki jakie zdarzają się tylko na południu Polski, kiedy zaczyna buzować ten przedwczesny letni kocioł. To była piękna, uroczysta chwila: wzułem klapki, ubrałem krótkie spodenki, skoczyłem po dwa Żubry do Żaby i udałem się na górkę, która piętrzyła się nad cieszyńskim kampusem, a z której można było omiatać wzrokiem kawał miasta i okoliczne wzgórza. Położyłem się w młodej, nagrzanej już słońcem trawie, odpaliłem butlę i wpadłem po raz kolejny do tej soczystej, thompsonowskiej nory. Mówi się, że z tripu wraca się z obciętym językiem, że próba oddania tego rodeo synaps z pomocą śliskich liter to jak tańczenie o architekturze. Podobnie mam z tą powieścią – nie chce mi się o niej gadać, chcę ją przeżywać. Kiedyś trafiłem na próby interpretacji „Lęku i odrazy…”, interpretacji w takim polonistycznym duchu. I zesrałem się ze śmiechu, gdy jakaś doktorantka gryzmoliła, że pustynia, przez którą prują cadillakiem na początku książki Raoul Duke i jego samoański adwokat, jest metaforą nihilizmu nixonowskiej Ameryki. Dla mnie ta pustynia była po prostu metaforą dobrej jazdy. Lata później łyknąłem sobie „Fear and Loathing…” w oryginale i spodobała mi się ta powieść jeszcze bardziej. Jednak inaczej układają się w głowie takie słowa jak „freak, acid head, uppers, downers, savage, bastards” niż ich polskie ekwiwalenty, mimo tego, że nasze tłumaczenie było naprawdę brawurowe. I niewiele opowiedziałem o tej książce, ale nie ma tu o czym gadać – to święty tekst kontrkultury, dziki rollercoaster, gdzie każde słowo siedzi dokładnie na swoim krzesełku. Teraz tak jest, że mamy lęk, niech już zostanie na zawsze.
Andrzej Belgrad - awatar Andrzej Belgrad
ocenił na97 miesięcy temu
Nikt nie wyjdzie stąd żywy. Historia Jima Morrisona Jerry Hopkins
Nikt nie wyjdzie stąd żywy. Historia Jima Morrisona
Jerry Hopkins Danny Sugerman
Moja ocena – 8,5/10 Kolejna muzyczna biografia, tym razem Jima Morrisona – legendarnego lidera grupy The Doors, członka tzw. Klubu 27. Niesamowicie ekscentryczna postać, magnetyczna osobowość, zwariowana rockandrollowa dusza, niestroniąca od używek wszelkiego rodzaju. Ta książka to podróż przez szaloną krainę wraz z Królem Jaszczurem. Podczas lektury tej pozycji miejscami człowiek sam czuje się jak na tzw. haju – nie wiadomo, co nas czeka na kolejnej stronie, bo szaleństw w życiu Jima Morrisona nie brakowało. Książka obfituje w wiele zakulisowych smaczków, czytelnik na pewno nie zazna nudy. Napisana jest co prawda dosyć chaotycznie, ale ten styl dobrze komponuje się ze stylem życia lidera The Doors, który stał się symbolem swoich czasów. Król Jaszczur był skomplikowaną i złożoną postacią – miłośnikiem literatury i filozofii, a teksty jego piosenek do dziś są analizowane przez fanów jego twórczości. Prowadził niezwykle bujne życie, a to, jak i dlaczego umarł, w zasadzie do dziś pozostaje zagadką, wokół której narosło wiele teorii. To pozycja, którą koniecznie powinien przeczytać każdy fan muzycznych biografii. Mnie na tyle zainteresowała postać Jima Morrisona, że z pewnością sięgnę po kolejne książki opisujące jego historię oraz dzieje zespołu The Doors. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/
Kamil - awatar Kamil
ocenił na86 dni temu
Joy Division i Ian Curtis. Przejmujący z oddali Deborah Curtis
Joy Division i Ian Curtis. Przejmujący z oddali
Deborah Curtis
,,Ian prowadził życie jakby według sprzecznych planów, które zmieniały się w zależności od tego, z kim przebywał i jakie korzyści mógł z tego odnieść" - już ten cytat pochodzący z książki żony Iana Curtisa zapowiada, że przedstawiony w niej obraz wokalisty Joy Divison odkrywa nieznane wcześniej jego oblicze. Znakomity film ,,Control"Antona Corbijna niewątpliwie przybliżył jego osobę jako zagubionego wrażliwego człowieka młodego człowieka zaś jego żona uzupełniła go o szczegóły , których może nie chcielibyśmy poznać .Niewątpliwie jej ocena jest subiektywna i surowa, ale jak może czuć się kobieta odepchnięta, porzucona z dzieckiem na rzecz muzyki i znajomych .Faktem jest, że Peter Hook w swej książce również potwierdził te informacje, tak więc nie są one tylko wyrazem zmyślonych fantazji .Deborah w swojej książce ukazuje Iana , którym niczym kamelon zmienia się w zależności od miejsca, w którym jest i z ludźmi , z którymi przebywał. Dla znajomych i członków zespołu był zabawnym towarzyszem , który nie stronił od wygłupów i imprez , który był charyzmatyczny na scenie i przyciągał publiczność .Przy nich Ian nie narzekał na swoją chorobę, udawał, że to tylko chwilowe napady, a tak naprawdę z każdym zagranym koncertem stawał się wrakiem człowieka. Widziała to tylko żona - była jednym świadkiem jak dużą cenę musiał płacić Ian (jak również ona i ich córka).Po powrocie Ian był nieobecny , miał coraz dłuższe ataki padaczki - właściwie go nie było. Opowieść żony Curtisa to smutna historia, o pięknych młodych ludziach , którzy w rok po ślubie stali się sobie obcy, o tym, że tworzenie muzyki często przynosi ból i cierpienie. O wielkiej samotności Iana i Deborah, o egoizmie ludzkim ...o tym jak trudno być dojrzałym , gdy ma się dwadzieścia lat i jak trudno spełniać marzenia i , że nie każdemu jest to dane. Poruszająca opowieść warta przeczytania, pomimo tego, że napisana w sposób chaotyczny i jakby na kolanie.
Amethis - awatar Amethis
ocenił na68 miesięcy temu
Śmierć Bunny'ego Munro Nick Cave
Śmierć Bunny'ego Munro
Nick Cave
"Jestem przeklęty", myśli Bunny Munro w nagłym przeblysku samoświadomości, jaki zdarza się wyłącznie tym, którzy mają niebawem umrzeć." Jednostkowa apokalipsa komiwojażera w średnim wieku, tytułowego Bunny'ego Munro - maczystowskiego kutasa chorobliwie opętanego piczką, który zupełnie nie panuje nad sobą, a raczej nad swoim kompulsywnym pożądaniem. Bo miał takiego samego ojca i niczego więcej go nie nauczono? Bo jest idiotą, który nie potrafi docenić tego, że ma piękną żonę i syna? Bo taki jest świat? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć.... Cała recenzja na stronie: https://nakanapie.pl/recenzje/apo-ku-wa-lipsa-czy-cos-w-tym-rodzaju-smierc-bunny-ego-munro
tsantsara - awatar tsantsara
oceniła na84 lata temu
Dziennik rumowy Hunter S. Thompson
Dziennik rumowy
Hunter S. Thompson
To moje drugie spotkanie z Thompsonem i równie udane, nie ma tu tego "szaleństwa" co w "Lęku i odrazie" i fabuła nie jest związana w węzeł gordyjski, książkę czyta się lekko i przyjemnie, nie mniej nie oznacza, że z kart wieje nudą, co to to nie. Paul Kemp wielkomiejski dziennikarz wyjeżdża z Nowego Jorku i przeprowadza się na Karaiby gdzie zatrudnia się w podupadającej gazecie wśród dziwaków, nieudaczników, awanturników i nie całkiem zrównoważonych ludzi. Jak to u Thompsona książka oparta jest o wątki biograficzne. Muszę przyznać, że literatura ta wciągnęła mnie od samego początku, nie mogłem się zatrzymać dopóki nie dotarłem do ostatniej strony. Stwierdziłem więc, że słusznym będzie dodać autora do swoich ulubieńców. Także nie może być lepszej rekomendacji zachęcającej do czytania niż ten fakt, no dobrze pewnie i by się znalazło parę rzeczy, tak czy inaczej zatwierdzam i gorąco polecam zapoznać się z publikacjami nieco zwariowanego Huntera S. Thompsona.
Morbius - awatar Morbius
ocenił na71 miesiąc temu
Faktotum Charles Bukowski
Faktotum
Charles Bukowski
Po dłuższej przerwie od czytania prozy Bukowskiego w końcu sięgnąłem po “Faktotum”. Sięgnięcia nie żałuję. Martwi mnie tylko, czy znowu nie zacznę Bukowskiego aż nazbyt podziwiać (zdarzało mi się to wcześniej). Miejmy nadzieję, że nie. Na marginesie: dzięki lekturze tej książki udało mi się dostrzec więcej plusów w mojej aktualnej pracy. Właściwie same plusy. Trzeba cieszyć się z tego, co się ma.
Poczytalny - awatar Poczytalny
ocenił na75 miesięcy temu
Geniusz i bogini Aldous Huxley
Geniusz i bogini
Aldous Huxley
To książka kameralna. Niewiele się tu dzieje w klasycznym sensie. Całość opiera się na rozmowie i wspomnieniach jednego z bohaterów o czasie spędzonym w domu profesora, jego żony i dzieci. W centrum stoi relacja uczuciowa, która stopniowo komplikuje się moralnie. Ta oszczędność fabularna może być dla jednych wadą, dla innych zaletą, mnie nie przeszkadzała, bo ciężar tej historii leży gdzie indziej. Najciekawsze jest to, jak Huxley pokazuje uczucia. Nie wprost i nie dramatycznie, tylko jakby przefiltrowane przez intelekt, pamięć i pewne usprawiedliwienia. Miłość, przyzwoitość, lojalność ścierają się tutaj bez prostych odpowiedzi. Autor raczej sugeruje niż rozstrzyga, przez co książka zostawia więcej pytań niż wniosków. Interesująca jest też konstrukcja narracyjna. Historia jest opowiadana w ramach rozmowy, co tworzy dystans i wrażenie, że słuchamy czyjegoś wyznania. Bohaterowie nie są bardzo rozbudowani, ale na tyle wyraziści, żeby ich relacje były wiarygodne i angażujące. Język jest prosty i dobrze dopasowany do formy. Nie dominuje nad treścią. Ciekawym elementem są momenty z bardziej naukowym, chwilami półmedycznym słownictwem, co dobrze pasuje do postaci i kontekstu.
Elektroencefalograf - awatar Elektroencefalograf
ocenił na715 dni temu
Szmira Charles Bukowski
Szmira
Charles Bukowski
Zwariowana, i błyskotliwa książka, tak do granic możliwości. Pierwsze wrażenia: chyba nie przebrnę. Ale z każdą kolejną stroną zaczynałem odczuwać sympatię do nieudacznego detektywa. Może za ten absurdalny humor. Może za tę umiejętność przyznania przed samym sobą, że ten dzień spełzł na niczym. Że zostałem zdradzony, oszukany, wystawiony. Chyba każdy z nas ma takie chwile, gdy jedynym marzeniem jest zasnąć czy wypić butelkę piwa czy mocnego trunku. Albo postawić wszystko na wyścigach konnych. Moje ulubione fragmenty to te z udziałem Pani Śmierci oraz tajemniczych istot z Kosmosu. Więcej nic nie powiem, aby nie psuć zabawy. Trudno wytłumaczyć na czym polega intryga, poprzeczka nonsensowności została zawieszona wysoka – trzeba spróbować samodzielnie. Po kilku niepowodzeniach z prozą Bukowskiego, tym razem byłem wielce ukontentowany. 7,3/10
Kedar - awatar Kedar
ocenił na71 miesiąc temu
Drzwi percepcji. Niebo i piekło Aldous Huxley
Drzwi percepcji. Niebo i piekło
Aldous Huxley
Pozycja, która pozostawiła gorzko-słodki posmak. Słodkości nadał talent do operowania słowem, metaforami oraz wiedza autora z zakresu sztuki. Więcej jednak chyba w tym dziele goryczy. Doceniam chęć udokumentowania ciekawego eksperymentu i opis subiektywnych przeżyć. Za dużo jednak tam gloryfikacji substancji psychoaktywnych, jedynie z małymi wzmiankami o ich niebezpieczeństwie. Można zgodzić się z autorem, że wielu twórców wspomagało się najróżniejszymi substancjami, a wizje były przelewane na płótno czy papier. Jednak czy tak miałaby wyglądać nasza droga? Społeczeństwo somy czy mokshy, jak by pewnie preferował Aldous? Nasuwa się pytanie: czy już nie żyjemy w takim świecie? Poza ogromnym użyciem wielu substancji psychoaktywnych uznanych za nielegalne, mamy ogromny (i rosnący coraz bardziej) rynek środków psychotropowych. Czy naszym celem jest oddanie się odurzeniu, otępieniu i uzależnieniu? I czy stan odurzenia musi być wywołany przed substancje, a nie przed zdarzenia? Moim zdaniem to opis ucieczki przedstawiony na kolorowym, magnetycznym obrazku. Pierwszy rozdział wywołał sporo irytacji, ale Niebo i Piekło przyniósł rekompensatę i wartość w sprawnych i oryginalnych nawiązaniach do sztuki. "Przestrzeń wciąż tam była, ale straciła swoje nadrzędne znaczenie. Umysł zajęty był nie odległościami i miejscami a byciem i znaczeniem." "To do świata zewnętrznego budzimy się każdego poranka w naszym życiu, to miejsce, gdzie chcąc nie chcąc musimy usiłować żyć." "Dla kontrastu, jak zadziwia nas powaga Natury oraz jej cisza, kiedy stajemy z nią twarzą w twarz, nierozproszeni, przed nagim grzbietem lub wśród pustkowia pradawnych wzgórz." "Naszym celem jest odkrycie, że zawsze znajdowaliśmy się tam gdzie powinniśmy. Niestety wyjątkowo utrudniamy sobie to zadanie." 5.5 dla całości.
Marique - awatar Marique
ocenił na63 miesiące temu
Piekielny Brooklyn Hubert Selby
Piekielny Brooklyn
Hubert Selby
Z jednej strony miałem spore oczekiwania, a z drugiej nie spodziewałem się tak pasjonującej lektury. Będący prawdziwym pisarskim naturszczykiem Selby stworzył nieprawdopodobnie ciekawy i dynamiczny opis Brooklynu i jego mieszkańców. Styl autora, olewanie interpunkcji, używanie mnóstwa wykrzyników, slangu, wulgaryzmów, braku myślników przy dialogach i braku narratora, może wielu purystów odstraszyć. Ja uwielbiam tego typu literaturę, a mam wrażenie, że pisarz został stworzony do naszkicowania obrazu patologii i marginesu społecznego. W zasadzie każdy segment bym tu wyróżnił, "Tralala" urwało mi łeb, a "Strajk" niesamowicie wciągał swoją narracją. Prostytutki, pijaki, narkomani, transy, cioty, alfonsi, damscy bokserzy i cały ten margines dostał swoje życie na kartach powieści. Aż dziw bierze, że jeszcze nie oglądałem ekranizacji, będę musiał to szybko nadrobić. Podwyższam końcową ocenę o jedno oczko za iście fenomenalne tłumaczenie na polski. Fascynująca powieść, szkoda że już się skończyła.
Bitel - awatar Bitel
ocenił na91 rok temu
Pył John Fante
Pył
John Fante
Fragmentami całkiem niezłe, ale generalnie Bandini nie przypadł mi do gustu tak bardzo, jak Chinaski Bukowskiego. Podobnie jest z fabułą - brakuje jej jakiegoś kierunku, właściwie drepcze ona w miejscu i może lepiej obeszłaby się bez tego dreptania (np. na rzecz głębszych introspekcji).
Poczytalny - awatar Poczytalny
ocenił na65 miesięcy temu
Iggy Pop. Open Up And Bleed. Upadki, wzloty i odloty legendarnego punkowca Paul Trynka
Iggy Pop. Open Up And Bleed. Upadki, wzloty i odloty legendarnego punkowca
Paul Trynka
DOBRZE się czyta, wnikliwa analiza. Autor dotarł do wielu ludzi i i źródeł, stąd przypuszczam, że napisał w miarę /czas zaciera wiele wspomnień, wypacza, zmienia/ zgodnie z tym co faktycznie sie wydarzyło. Muzyki POPa słucham od ponad 40 lat, b. lubie i cenię tego muzyka i Artystę. Samego POPa nie - wredny, zarozumiały, niewdzięczny, gardzący ludżmi egoista i narcyz. Kawał chooja przez wiele lat swego zycia. Moze teraz się w koncu nieco zmienił, może...! Nie ulega watpliwości, że Bóg dał mu niesamowity zestaw genów - przeżył, a mógł umrzec sertki razy.
tramwaj Trolejbus - awatar tramwaj Trolejbus
ocenił na75 miesięcy temu

Inne materiały dotyczące książki Big Sur

Cytaty z książki Big Sur

Więcej
Jack Kerouac Big Sur Zobacz więcej
Jack Kerouac Big Sur Zobacz więcej
Jack Kerouac Big Sur Zobacz więcej
Więcej