Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Zbudź się. Żywot Buddy

Okładka książki Zbudź się. Żywot Buddy autora Jack Kerouac, 9788328009233
Okładka książki Zbudź się. Żywot Buddy
Jack Kerouac
5,9 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. literatura piękna
256 str. 4 godz. 16 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Wake Up: A Life of the Buddha
Data wydania:
2014-04-30
Data 1. wyd. pol.:
2014-04-30
Liczba stron:
256
Czas czytania
4 godz. 16 min.
Język:
polski
ISBN:
9788328009233
Tłumacz:
Maciej Świerkocki
Średnia ocen
5,9 5,9 / 10
9 opinii 103 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Zbudź się. Żywot Buddy w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Zbudź się. Żywot Buddy

Średnia ocen
5,9 / 10
103 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
3 ocen
9
3 ocen
8
5 ocen
7
22 ocen
6
27 ocen
5
33 ocen
4
5 ocen
3
2 ocen
2
2 ocen
1
1 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Zbudź się. Żywot Buddy

avatar
119
12
Mela
10.02.2026
2 / 10
Na półkach:
Przeczytane

co to było...

co to było...

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
60
55
Hakuin
10.03.2022
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Trudno tę książkę czytać chcąc na poważnie czegoś dowiedzieć się o buddyzmie. To taki Kerouackowski wybryk; zbiór sutr, legend i niezwykle kwiecisty opis życia Buddy i jego nauk. No właśnie, kwiecisty... język jest tutaj doprawdy imponujący. Kerouac inspiruje tymi opisami, metaforami, wyciąga jakieś przepiękne porównania. Jednak to tak naprawdę wszystko, co można z tego tworu uszczknąć dla siebie. Lubię czasem tam zaglądnąć jak mam dobry nastrój, przewertować kilka(naście) stron, ale nigdy tej książki w całości nie przeczytałem. I właściwie to nic nie zmienia, bo mam wrażenie, że sam Jack po prostu leciał na żywioł zafascynowany buddyzmem i nie dbał o nic więcej. Podziwiam zapał i risercz, który zwłaszcza w tamtych czasach nie był łatwy. Ciekawa ciekawostka.

Trudno tę książkę czytać chcąc na poważnie czegoś dowiedzieć się o buddyzmie. To taki Kerouackowski wybryk; zbiór sutr, legend i niezwykle kwiecisty opis życia Buddy i jego nauk. No właśnie, kwiecisty... język jest tutaj doprawdy imponujący. Kerouac inspiruje tymi opisami, metaforami, wyciąga jakieś przepiękne porównania. Jednak to tak naprawdę wszystko, co można z tego...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
461
58
Karolina Szymczyk
26.09.2017
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

DNF. Byłam zbyt zła czytając tą książkę - żeby ją skończyć. Dziwna interpretacja historii Buddy i styl pisania nie pasowały mi kompletnie. Zawiodłam się i żałuję, że ją kupiłam. Teraz wraca na półkę, może kiedyś ją dokończę. Będę się trzymać innych książek Kerouaca bo oprócz tego incydentu, jeszcze mnie nie zawiódł.

DNF. Byłam zbyt zła czytając tą książkę - żeby ją skończyć. Dziwna interpretacja historii Buddy i styl pisania nie pasowały mi kompletnie. Zawiodłam się i żałuję, że ją kupiłam. Teraz wraca na półkę, może kiedyś ją dokończę. Będę się trzymać innych książek Kerouaca bo oprócz tego incydentu, jeszcze mnie nie zawiódł.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

379 użytkowników ma tytuł Zbudź się. Żywot Buddy na półkach głównych
  • 217
  • 150
  • 12
115 użytkowników ma tytuł Zbudź się. Żywot Buddy na półkach dodatkowych
  • 89
  • 10
  • 4
  • 4
  • 3
  • 3
  • 2

Tagi i tematy do książki Zbudź się. Żywot Buddy

literatura amerykańska beat generation buddyzm

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki A hipopotamy żywcem się ugotowały William S. Burroughs, Jack Kerouac
Ocena 6,8
A hipopotamy żywcem się ugotowały William S. Burroughs, Jack Kerouac
więcej
Jack Kerouac
Jack Kerouac
Amerykański powieściopisarz, poeta i artysta, jeden z najwybitniejszych członków Beat Generation. Tematyka jego książek, w dużej liczbie autobiograficznych, obracała się wokół jego własnych podróży po świecie i przygód z nimi związanych, a także wokół własnych przemyśleń i refleksji dotyczących życia. Jean-Louis Lebris de Kerouac, urodzony w Lowell, Massachusetts, we francusko-amerykańskiej rodzinie. Jego rodzice, Leo-Alcide de Kerouac i Gabrielle-Ange Lévesque mieszkali w Prowincji Quebec w Kanadzie. Jak wielu innych mieszkańców tego regionu, rodziny Lévesque i Kerouac wyemigrowały do Nowej Anglii w poszukiwaniu pracy. Jack nie mówił po angielsku aż do szóstego roku życia, w domu posługiwano się językiem francuskim. Jego starszy brat, Gérard, zmarł, kiedy Jack był bardzo mały – pod wpływem tego wydarzenia napisze później książkę Wizje Gerarda. Jego wybitne uzdolnienia sportowe sprawiły, że stał się gwiazdą lokalnego klubu piłkarskiego, co pomogło mu zdobyć stypendium Columbia University w Nowym Jorku. To właśnie tam Kerouac poznał ludzi, z którymi miał później podróżować dookoła świata: byli to członkowie tzw. Beat Generation, Allen Ginsberg, Neal Cassady i William S. Burroughs. Kiedy Kerouac złamał nogę i pokłócił się z trenerem, jego stypendium zostało cofnięte. W roku 1943 wstąpił zatem do marynarki wojennej, ale wkrótce został zwolniony z powodów psychiatrycznych. Kerouac pisał przez cały czas, pomimo niewydania żadnej powieści aż do roku 1957, kiedy wydawnictwo Viking Press wydało jego najsłynniejszą książkę, W drodze. Ta najbardziej autobiograficzna książka opowiada o podróży po Stanach Zjednoczonych i Meksyku wraz z Nealem Cassadym (w książce jako Dean Moriarty). Powieść ta jest często określana jako sztandarowe dzieło powojennej, jazzowo-poetycznej, narkotycznej epoki Beat Generation. Kerouac napisał ją podczas sesji "spontanicznej prozy" (strumień świadomości),co pozwoliło mu stworzyć swój własny i niepowtarzalny styl. W pewnych kręgach był czczony jako główny i kultowy już pisarz Ameryki, a z całą pewnością uważano go za rzecznika Beat Generation. Jego przyjaźń z Allenem Ginsbergiem, Williamem Burroughsem i George'em Whitmanem definiowała pokolenie.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Listy Jack Kerouac
Listy
Jack Kerouac Allen Ginsberg
Genialna książka!! Wyjątkowa. Kawał historii nieprzeciętnych ludzi, nonkonformistów, wizjonerów, marzycieli. Nie mogłam się oderwać, czytałam po nocach i w każdej wolnej chwili , z niecierpliwością, chciałam znać co dalej. Pozaznaczałam mnóstwo fragmentów, które są .. nie wiem, obłędne, kosmiczne jakieś.. Tak bardzo szczere, i tyle w nich rzadko spotykanej wrażliwości. Czytałam już kilka powieści Kerouaca, ale teraz, gdy kontekst do tych powieści stał się dla mnie całkowicie jasny, zamierzam powrócić do lektury (na pewno W drodze i Włóczędzy Dharmy - w pierwszej kolejności - następnie Skowyt Ginsberga). To w najbliższej przyszłości, bo teraz ciągle myślę, żeby usiąść z papierem i piórem (maszyny nie posiadam) i zabrać się za pisanie listów. Tak też zrobię! (Aż się doczekać nie mogę :). Szkoda, ogromna szkoda, że czasy takiej korespondencji mamy już za sobą..
sveah - awatar sveah
ocenił na104 lata temu
A hipopotamy żywcem się ugotowały Jack Kerouac
A hipopotamy żywcem się ugotowały
Jack Kerouac William S. Burroughs
Wiele grup ma historię założycielską, często urastającą do miary legendy. W przypadku bitników (beat generation) jest nią zabójstwo z 1944, kiedy Lucien Carr rani sztyletem swego kochanka – Davida Kammerera, a ciało wrzuca do rzeki. I o tym właśnie są „A hipopotamy żywcem się ugotowały”, choć opowieść o morderstwie nie stanowi głównego punktu książki. To powieść o Stanach Zjednoczonych I połowy lat 40., tuż przed zakończeniem II wojny światowej. Kiedy w Polsce mówi się o pokoleniu Współczesności, we Francji – ruchu egzystencjalistów, w USA w latach 50. pełną parą działają już bitnicy. Burroughs i Kerouac kreślą interesujący portret nowojorskiej bohemy artystycznej. To środowisko skupiające osoby kontrowersyjne żyjące na marginesie społecznym, mimo że tworzące centrum kultury. Kiedy w Ameryce kwitł konsumpcjonizm, oni odrzucali ten styl życia. Ćpali i handlowali narkotykami, podróżowali, pili w barach i spelunach. Byli wśród nich geje, lesbijki i biseksualiści. Uważali się za straconą część społeczeństwa – zdegenerowaną, cyniczną, ale szczerą. I chyba właśnie ta ostatnia cecha sprawiła, że bitnicy zapisali się złotymi zgłoskami w historii kultury amerykańskiej. Warto zwrócić uwagę na nazwę pokolenia – bitnicy, która pochodzi od beat, które ma wiele znaczeń. Przede wszystkim to pokonywać, ale też – beaten, czyli być pokonanym. Dalej – walić, rozbijać się o coś. Słowo jest także związane z sercem, trzepotaniem skrzydłami, wybijaniem taktu, a także trzepaniem dywanu czy rozbełtywaniem jajka. Termin dosyć szeroki, a jednak wydaje się, że wszystkie znaczenia są trafne. Z jednej strony bitnicy uważali się za margines społeczny, więc pasują wszystkie te rzeczy powszechne, niskie, a z drugiej – byli przecież pisarzami. Społeczeństwo ich pokonywało i sami się temu poddawali, ale również to oni współtworzyli kulturę. Ciekawa jest też historia maszynopisu – autorzy po napisaniu tekstu nie byli jeszcze sławni. Nikt nie chciał wydać książki jako nudnej, bez akcji. W końcu i Carr sprzeciwiał się publikacji w trakcie swego życia. Premierę „A hipopotamy” miały dopiero w 2009, pół wieku po napisaniu. W „A hipopotamy…” najbardziej zainteresowała mnie jedna scena – ta, w której Phill i Barbara dyskutowali o społeczeństwie ostatecznym. Wg nich miało ono polegać na tym, że każdy będzie artystą. I czy powoli nie zbliżamy się do takiego stanu rzeczy? Współcześnie niektórzy pomstują na to, że tworzyć/pisać/malować itd. może każdy, nawet jeśli, zdaniem pomstujących, nie ma talentu. Nowoczesne narzędzia typu internet w tym znacząco pomagają. Zakończę zdaniem, które najlepiej opisuje i książkę, i autorów - "Iść w otchłań - Piekła? Nieba? To nam wszystko jedno" ["Podróż" Ch. Baudelaire'a].
snaky_reads - awatar snaky_reads
ocenił na89 miesięcy temu
Skowyt i inne wiersze Allen Ginsberg
Skowyt i inne wiersze
Allen Ginsberg
[...] SONG looks out of the heart burning with purity— for the burden of life is love [...] HOWL I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix, angel headed hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night, who poverty and tatters and hollow-eyed and high sat up smoking in the supernatural darkness of cold-water flats floating across the tops of cities contemplating jazz, who bared their brains to Heaven under the El and saw Mohammedan angels staggering on tenement roofs illuminated, who passed through universities with radiant eyes hallucinating. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! Zbiór poezji Allena Ginsberga opublikowany 1 listopada 1956 roku. "Howl and Other Poems" ukazał się jako czwarty tom serii Pocket Poets Series wydawanej przez City Lights Books . Zawiera najsłynniejszy wiersz Ginsberga, „ Howl ”, który jest uważany za jedno z głównych dzieł pokolenia beatników. Spis treści : Wprowadzenie Williama Carlosa Williamsa Howl - wiersz jest dedykowany Carlowi Solomonowi. Choć początkowo wzbudzał duże kontrowersje i przez lata był wykluczony z kanonu akademickiego, „Skowyt” stopniowo zaczął być uważany za wielkie dzieło współczesnej literatury amerykańskiej. Wiersz ten jest również ściśle kojarzony z grupą pisarzy znaną jako pokolenie beatników*. Footnote to Howl A Supermarket in California - krótki poemat o onirycznym spotkaniu z Waltem Whitmanem , jednym z największych idoli Ginsberga; Transcription of Organ Music - wiersz zawiera powtarzające się obrazy otwierania lub bycia otwartym: otwarte drzwi, puste oczodoły, otwierające się kwiaty, otwarte łono, co prowadzi do obrazu całego świata jako „otwartego na przyjęcie”; Sunflower Sutra - opowieść o pobycie z Jackiem Kerouakiem na stacji kolejowej, odkryciu słonecznika pokrytego brudem i sadzą z stacji kolejowej oraz późniejszym odkryciu, że jest to metafora całej ludzkości; America - poemat w formie rozmowy narratora z Ameryką; In the Baggage Room at Greyhound Wcześniejsze wiersze : An Asphodel Song Wild Orphan In Back of the Real Zbiór początkowo był dedykowany Lucienowi Carrowi, ale na prośbę Carra jego nazwisko zostało później usunięte ze wszystkich przyszłych wydań. Ciekawe doświadczenie. 𝗦𝗠𝗨𝗧𝗡𝗬 𝗜 𝗦𝗔𝗠𝗢𝗧𝗡𝗬 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞 𝗗𝗢 𝗜𝗡𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗭𝗔𝗚𝗨𝗕𝗜𝗢𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗖𝗭Ł𝗢𝗪𝗜𝗘𝗞𝗔 ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : *𝐁𝐞𝐚𝐭 𝐆𝐞𝐧𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧- o literacki ruch subkulturowy zapoczątkowany przez grupę autorów, których prace eksplorowały i wpływały na amerykańską kulturę i politykę w okresie powojennym. Centralnymi elementami kultury Beat są odrzucenie standardowych wartości narracyjnych, podejmowanie duchowych poszukiwań, eksploracja amerykańskich i wschodnich religii, odrzucenie materializmu ekonomicznego , wyraźne przedstawienia kondycji ludzkiej , eksperymentowanie z narkotykami psychodelicznymi oraz wyzwolenie i eksploracja seksualna . Do najbardziej znanych przykładów literatury beatników należą : Allen Ginsberg's Howl (1956),William S. Burroughs' Naked Lunch (1959),and Jack Kerouac's On the Road (1957) Główna grupa autorów pokolenia beatników — Herbert Huncke , Ginsberg, Burroughs, Lucien Carr i Kerouac. Ten ostatni Kerouac przyznaje, że to Huncke, uliczny cwaniak, pierwotnie użył frazy „beat” we wcześniejszej dyskusji z nim. Przymiotnik „beat” mógł potocznie oznaczać „zmęczony” lub „zdołowany” w ówczesnej społeczności afroamerykańskiej i rozwinął się z obrazu „beat to his socks”,, ale Kerouac rozszerzył znaczenie, aby uwzględnić konotacje „optymistyczny”, „beatific” i muzyczne skojarzenie bycia „w rytmie” i „beat to keep” z wiersza Beat Generation . info wiki
꧁ᙏᗣᙃⱿꙆᗣ꧂ - awatar ꧁ᙏᗣᙃⱿꙆᗣ꧂
ocenił na710 miesięcy temu
Mój brat ocean Jack Kerouac
Mój brat ocean
Jack Kerouac
Chociaż wczesne teksty Kerouaca, były nomen omen jego wczesnymi tekstami (nie tak pięknie naskrobanymi, jak jego późniejsza twórczość),bez wątpienia stanowią nie lada gratkę dla jego entuzjastów. One i listy, które zajmują chyba połowę wydania, dają niesamowitą próbkę rozwijającego się talentu artysty. W trakcie czytania ich jesteśmy świadkami tego, jak młody Jack eksperymentował z formą i stylem, jak uczył się wyrażać siebie, jak dopiero dochodził do swojego pierwszoosobowego pióra. I oczywiście uchylają rąbka tajemnicy, pozwalają poznać przedstawiciela bitników, jego życie, jego myśli jeszcze za młodu, zanim stał się wielkim. Dla mnie ta książka to młode, rozkwitające piekno. Myślę, że jeśli ktoś interesuje się bitnikami, to i jemu się spodoba, ale jeśli trafia na tę pozycję raczej z przypadku - byłbym ostrożny i raczej poleciłbym coś późniejszego.
Karol Gęsina - awatar Karol Gęsina
oceniła na73 lata temu
Delikatny mechanizm William S. Burroughs
Delikatny mechanizm
William S. Burroughs
Jest to jedna z "książek zbójeckich", która zawiera niemal wszystko to, o czym nie chcielibyśmy czytać. Jednak w tym anty-kanonie mości sobie bezpieczne miejsce dzieła niepowtarzalnego, wysoce oryginalnego, dzięki czemuś, co nazwałbym entropią słowa, ale również dzięki wielowymiarowości, wieloznaczności i narracyjnej polifoniczności. Obsesje i perwersje osiągają w "Delikatnym mechanizmie" swoje apogeum, a ciągły chaos zbija z pantałyku nasze czytelnicze przyzwyczajenia. Tak wysoce niemoralne książki zdarzają się rzeczywiście rzadko, więc każdy zachwyt trzeba równoważyć zwykłym walnięciem się w głowę.
Johnny - awatar Johnny
ocenił na67 lat temu
Podziemni Jack Kerouac
Podziemni
Jack Kerouac
Ukończeni ponoć w trzy dni „Podziemni” to lektura wymagająca, bo napisana w stylu strumienia świadomości. Powieść wrzuca czytelnika od razu na głęboką wodę i zmusza do szybkiego przyswojenia czasu i miejsca akcji (San Francisco wczesnych lat 50-tych) oraz wszelakich protagonistów (artystyczna bohema miasta z rodzącą się w tym czasie pierwszą amerykańską kontrkulturą, czyli bitnikami). Trochę to u mnie trwało, zanim wczułem się na tyle dobrze w narrację, aby móc docenić tę książkę. To jednak nie „W drodze”. Ale opłacało się, bo Kerouac po mistrzowsku i bardzo spontanicznie operuje piórem. Jego egzystencjalizm nakazuje mu tylko jeden kierunek narracji – pokazać cały ten bezsens podążania za „american dream” przy równoczesnym bezkompromisowym obnażaniu duchowej pustki, jaka była jedyną życiową alternatywą dla wszystkich tych ćpunów, szwędaczy i wykolejeńców. A żeby było śmieszniej, to opisane autobiograficzne wydarzenia miały w rzeczywistości miejsce w Greenwich Village w Nowym Jorku. Jednak przeniesienie miejsca akcji do słonecznej Kalifornii w pewien sposób podkreśla duszną atmosferę powieści. Duszną od alkoholowych oparów, dymu maryśki i nieszczęśliwej miłości.
Zoltar - awatar Zoltar
ocenił na74 lata temu
W drodze. Poeci pokolenia beatników Hans-Christian Kirsch
W drodze. Poeci pokolenia beatników
Hans-Christian Kirsch
Przeczytałam tę książkę już jakiś czas temu, wypożyczając ją z biblioteki, niedawno udało mi sie zdobyć tę perełkę (jest bardzo ciężko dostępna),dzięki niej moja skromna biblioteczka wydaje się być już spełniona. Dzięki tej pozycji poznałam najwybitniejszych przedstawicieli Beat Generation, którzy zaciekawili mnie na zajęciach z literatury i filmu. Książka była dla mnie świetnym przygotowaniem przed sięgnięciem po twórczość Kerouac'a czy Ginsberga. Pisarz nie ma oporów przed spisywaniem ich kontrowersyjnego życia pełnego narkotyków, brudnego seksu i podróży. Jeśli już mowa o podróżach - to właśnie tego zazdroszczę "poetom pokolenia bitników" - beztroskich podróży z jednego końca kraju do drugiego, bez grosza przy duszy, zaczepiania się bez problemu o wszelką pracę, żeby opłacić kolejny pokój w hotelu czy powrót. Zazdroszczę im tego beztroskiego podejścia do życia, przeplatanego naprawdę poważnymi i ważnymi rozmowami o życiu i literaturze. Wszystko to zaowocowało na twórczości każdego z beatników. Pokolenia, które jest blisko mojego serca, ale jednak dalej od mojego rozumu...
Anna Musioł - awatar Anna Musioł
ocenił na911 lat temu
Obłokobujanie Patti Smith
Obłokobujanie
Patti Smith
Takiej przyjemności po bardzo prostych opowiadaniach, malowanych na płótnie dzieciństwa się nie spodziewałem. Czyta się je z rosnącym ciepłem, które otula nas z każdą stroną. To nie jest nic nowego ani odkrywczego, nie zmusi do głębszych przemyśleń. Jednak pozwala oderwać się od codzienności i przez chwilę pobujać w obłokach.
venus_as_a_boy - awatar venus_as_a_boy
ocenił na91 rok temu
Nagi lunch William S. Burroughs
Nagi lunch
William S. Burroughs
Ginsberg w wywiadzie o "beat generation" powiedział, że w tej książce można znaleźć odpowiedź na pytanie czym jest wirus ćpania i o co chodzi z tym lunchem. to może polecę cytatami, bo tak będzie najprościej. o wirusie ćpania " w ciągu piętnastu lat uzależnienia dobrze poznałem działanie wirusa opiatów. tworzy on piramidy, których wyższe poziomy pożerają niższe (to nie przypadek, że szefowie tego interesu są zawsze grubi, a narkomani chudzi). istnieje wiele piramid uzależnienia pasożytujących na narodach świata, wszystkie oparte na podstawowych zasadach monopolu: 1. nigdy nie dawaj niczego za darmo. 2. nigdy nie dawaj więcej, niż musisz (staraj się zawsze, żeby kupujący był głodny, i każ mu czekać). 3. zawsze wszystko odbierz, jeśli tylko możesz. o nagim lunchu, wyjaśnienie tytułu. "...nagi lunch - chwila, gdy siedzący przy stole zastygają nad tym, co mają na widelcach." ta książka była niesamowita, strumień świadomości autora wyruchał mi mózg, nigdy czegoś tak potwornie okropnego nie czytałem. pornografia homoseksualna plus jeden wielki haj z absolutnie wszystkich narkotyków świata. przeżyłem. Ćpun przy tym, to dobranocka. podobało mi się. bardzo lubię bitników!
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na728 dni temu
Drzwi percepcji. Niebo i piekło Aldous Huxley
Drzwi percepcji. Niebo i piekło
Aldous Huxley
Pozycja, która pozostawiła gorzko-słodki posmak. Słodkości nadał talent do operowania słowem, metaforami oraz wiedza autora z zakresu sztuki. Więcej jednak chyba w tym dziele goryczy. Doceniam chęć udokumentowania ciekawego eksperymentu i opis subiektywnych przeżyć. Za dużo jednak tam gloryfikacji substancji psychoaktywnych, jedynie z małymi wzmiankami o ich niebezpieczeństwie. Można zgodzić się z autorem, że wielu twórców wspomagało się najróżniejszymi substancjami, a wizje były przelewane na płótno czy papier. Jednak czy tak miałaby wyglądać nasza droga? Społeczeństwo somy czy mokshy, jak by pewnie preferował Aldous? Nasuwa się pytanie: czy już nie żyjemy w takim świecie? Poza ogromnym użyciem wielu substancji psychoaktywnych uznanych za nielegalne, mamy ogromny (i rosnący coraz bardziej) rynek środków psychotropowych. Czy naszym celem jest oddanie się odurzeniu, otępieniu i uzależnieniu? I czy stan odurzenia musi być wywołany przed substancje, a nie przed zdarzenia? Moim zdaniem to opis ucieczki przedstawiony na kolorowym, magnetycznym obrazku. Pierwszy rozdział wywołał sporo irytacji, ale Niebo i Piekło przyniósł rekompensatę i wartość w sprawnych i oryginalnych nawiązaniach do sztuki. "Przestrzeń wciąż tam była, ale straciła swoje nadrzędne znaczenie. Umysł zajęty był nie odległościami i miejscami a byciem i znaczeniem." "To do świata zewnętrznego budzimy się każdego poranka w naszym życiu, to miejsce, gdzie chcąc nie chcąc musimy usiłować żyć." "Dla kontrastu, jak zadziwia nas powaga Natury oraz jej cisza, kiedy stajemy z nią twarzą w twarz, nierozproszeni, przed nagim grzbietem lub wśród pustkowia pradawnych wzgórz." "Naszym celem jest odkrycie, że zawsze znajdowaliśmy się tam gdzie powinniśmy. Niestety wyjątkowo utrudniamy sobie to zadanie." 5.5 dla całości.
Marique - awatar Marique
ocenił na63 miesiące temu
Małpa i Duch Aldous Huxley
Małpa i Duch
Aldous Huxley
Jedna z lepszych rzeczy, jakie przeczytałem. Parę opisanych scen do tej pory (a ksiązkę przeczytałem jakieś 20 lat temu) mam w głowie. Jak ktos lubi takie nieoczywistości, to serdecznie zachęcam. Uprzedzam - to nie jest lekka sksiążeczka do przeczytania przed spaniem
ZwykłyRealista - awatar ZwykłyRealista
oceniła na92 miesiące temu
Hotel Finna James Joyce
Hotel Finna
James Joyce
Czysta radość twórcza najwyższych lotów. Czytanie tych miniaturek to jak literacka psychodeliczna jazda; język jest plastycznym tworzywem dookreślającym rzeczywistość, a znaczenia z niego wynikające kreują już nie tylko jej obraz, ale pewne osobne szersze uniwersum wykraczające poza czas, historie, ramy znane z rzeczywistości. Doskonałe posłowie. Fajnie, że nawet bez posłowia, mając minimalną wiedzę o Irlandii i kojarząc T. i Izoldę, część wątków jest w miarę czytelna. Fajnie też, po raz drugi, że nawet bez tego minimum można czerpać garściami z tej radosnej, ale bardzo zaawansowanej i przemyślanej twórczości.
Dzierzba - awatar Dzierzba
oceniła na93 lata temu
Kroniki Bob Dylan
Kroniki
Bob Dylan
Bardzo enigmatyczne wynurzenia jednego z najciekawszych wykonawców muzyki folk w historii. Dylan opowiada o swoich muzycznych fascynacjach, swoim zafascynowaniu twórczością Woody Guthriego. Niestety wspomnienia są wyrywkowe, do tego przedstawiane zupełnie nie chronologicznie, co bardzo utrudnia odbiór.
Bogumiła - awatar Bogumiła
oceniła na625 dni temu
Dziewięć opowiadań J.D. Salinger
Dziewięć opowiadań
J.D. Salinger
Ciekawe opowiadania Salingera. Autor "Buszującego w zbożu" miał dobry słuch ( co widać w języku) i umiał dostrzec szczegół, który był ważnym punktem w trakcie lub na końcu opowieści. Pierwsze utwór "Idealny dzień na ryby" czyli na łowienie porusza trudny problemy samobójstwa. Zdeformowana przez wojsko psychika złowiła wolę młodego człowieka, który zastrzelił się . Drugie opowiadanie to problem psychiki dziecka, które ucieka w wymyślony przez siebie świat Gdy uśmierca swojego wymyślonego bohatera zaczyna płakać, bo to był dla niej ktoś bliski ( mimo tego, że był fikcyjną postacią). W innej opowieści "Człowiek Śmiechu" wódz opowiada dzieciom historię Człowieka Śmiechu, historię wymyśloną. I gdy znów na koniec ginie Człowiek Śmiechu ( czyli postać fikcyjna) jeden z chłopców zaczyna płakać. Salinger pokazuje jak ważna jest fikcja literacka dla odbiorcy dziecięcego. Dzieci występują w tych małych utworach prozatorskich w roli głównych bohaterów. Kolejne opowiadanie "Teddy" to dziecko, które ma dar przepowiadania. Temat literacki znany, ale ten chłopiec nie myśli szablonowo. On próbuję definiować rzeczywistość według klucza buddyjskiego. Dorośli mu nie wierzą i dlatego pobierają od niego nauki. Te opowiadania Salingera wymagają uwagi przy czytaniu. Motywacja psychologiczna postaci jest ciekawie przedstawiona przez Salingera. To czego bohater nie znajduje w rzeczywistości, rekompensuje sobie tworzeniem fikcji. To tylko niektóre z moich spostrzeżeń. Polecam te opowiadania. To świetna literatura.
Grzegorz Piskorz - awatar Grzegorz Piskorz
ocenił na828 dni temu
Księga tęsknoty Leonard Cohen
Księga tęsknoty
Leonard Cohen
Z chaosu wychodzę I zmierzam ku sztuce Depresja mym wozem Pożądanie kucem [Księga tęsknoty, s.1] Autor zdaje sobie więc z tego sprawę - być może wskutek rady przyjaciółki z młodości, która już w wieku 15 lat powiedziała mu, by "nie był bałwanem i traktował swoje pożądanie poważnie"? Każdy mężczyzna powinien to chyba usłyszeć... Największe wrażenie zrobiły na mnie rysunki - nie znałem Cohena jako rysownika. To nawet wygląda na linoryt. Akty wychodzą mu najlepiej, zaś autoportret to temat najbardziej obsesyjny. Świetny motyw stempla-medalu, którym Cohen niczym Japończycy (tzw. hanko) oznacza swe grafiki - w formie 2 nałożonych serc, które zarazem tworzą coś jakby zaokrąglony znak żydowskiej gwiazdy. Wśród wierszy - wiele erotyków, niektóre dość śmiałe, ale i w piosenkach Cohen potrafił być bardzo bezpośredni. Niektóre z tych wierszy i zapisków stały się zresztą piosenkami, jak świetna "Aleksandra odchodzi". Nieliczne daty przy wierszach i zapiskach wskazują, że materiały te powstawały od 1973 do ok, 2006 roku. Mimo wszechobecnej erotyki i wyznania, że wiele kobiet, także mężatek, powierzało mu swoje tajemnice i dzieliło z nim intymność, autor zwierza się: Moja reputacja Bawidamka to żart Gorzko się z niego śmiałem przez dziesięć tysięcy samotnie spędzonych nocy [Tytuły, s.159] Wydaje się być jednak pogodzony pod koniec życia ze sobą, także z procesem własnego starzenia się. W Leonardzie Cohenie jest wiele niekonsekwencji, lecz zarazem jakaś bezpośrednia szczerość: przyznaje otwarcie, że sympatyzując w młodości z marksizmem błądził, że zbyt mocno zachwycały go buddyjskie mniszki, by zostać oświeconym... Wobec siebie i poszukiwaczy absolutu ma wiele ciepłej ironii: "Chociaż owady cenią swoje życie i chociaż ich nie słabnąca pracowitość jest wzorem dla nas wszystkich, nieczęsto myślą o śmierci, a kiedy im się to zdarza, refleksjom owym nie towarzyszą silne emocje, jak w przypadku ciebie lub mnie. One ledwie odróżniają życie od śmierci. W tym sensie przypominają mistyków i podobnie jak mistycy, wiele z nich ma właściwości trujące."(s.24). Cohen zdecydowanie wybiera życie i jego uroki. Tylko przez chwilę słabości (10 lat...) oddał się promieniom "Obrzydliwego Oświecenia", by wrócić do swej "religii Poezji".(s.31) Bo zawsze chce się "znaleźć w środku jedynego miejsca, w którym nie ma podziału na wewnątrz i zewnątrz" (Niepokój o poranku, s.39). Trudno uwierzyć, że jego buddyjskie imię, którym się w książce podpisuje - Jikan (Cichy) - ma jakiś związek z jego osobą. I choć z piosenek może czasem wynikać, że autor jest romantykiem, ja wolę uwierzyć jego własnym słowom: "Marny ze mnie miłośnik księżyca. Od razu widzę go w całości i to wszystko, jeśli chodzi o mnie i o księżyc". [Księżyc, s.46] Mimo wszystko wierzę także, że może chodzić tylko o 2 rodzaje kreski z 3, gdy Cohen pisze: the truth of the line overhelms all other considerations (prawda kreski góruje nad innymi względami). Kreska rysunku i nulla dies sine linea, ale nie kreska kokainy. Do najlepszych wierszy tego tomu zaliczam: Gdybym mógł ci pomóc, Najlepsze, Niewierna żona, Tytuły, Troski ludzi starszych, Zmrok napływa, Teraz jeszcze, Obietnica, Za sprawą kilku piosenek, Twój niepohamowany głód nowych perspektyw, Wchodzimy w okres (to ostatnie brzmi jak jakieś proroctwo). Cała reszta jest na: leonardcohenfiles.com leonardcohen.com sonymsic.pl/cohen
tsantsara - awatar tsantsara
oceniła na76 lat temu
Najpiękniejsza dziewczyna w mieście Charles Bukowski
Najpiękniejsza dziewczyna w mieście
Charles Bukowski
Z Charles Bukowskim jest tak, że albo się go lubi, albo nie. Człowiek barwny — często cham i pijak — a jednak gdzieś spod tej szorstkości przebija jego wrażliwość. Czytałem wiele jego książek i Najpiękniejsza dziewczyna w mieście nie jest tak mocna jak choćby Szynka raz!, Szmira czy Listonosz, ale każda z nich niesie w sobie cząstkę Bukowskiego i jego filozofii. Warto — zwłaszcza młodzi powinni poczytać.
EdwardEddie - awatar EdwardEddie
ocenił na61 miesiąc temu
Noce waniliowych myszy. Wybór wierszy Charles Bukowski
Noce waniliowych myszy. Wybór wierszy
Charles Bukowski
Przyznam, że zabierając się za lekturę liczyłam trochę na coś innego. "Noce waniliowych myszy" to bardziej zbiór anegdot i przemyśleń Bukowskiego aniżeli wierszy. Gdyby pozbawić je akapitów to nikt nie miałby najmniejszych wątpliwości. Twórczość Bukowskiego jak i on sam są kontrowersyjne, specyficzne, nie dla wszystkich, ale jednocześnie intrygują, jego pozycje czytają się niejako samo. Chwilami odczuwałam znużenie po to aby za chwilę docenić kunszt metafory autora czy jego jakże trafnych, spostrzegawczych przemyśleń. Wahałam się między oceną 5 a 6, z jakiegoś niezrozumiałego dla mnie sentymentu dam wyższą notę. Uważam, że kluczem do zapoznania się z twórczością Bukowskiego jest odpowiednie podejście do tego co będziemy czytać. Przede wszystkim dystans, poczucie humoru i otwartość na wejście do świata o którym, jak mówił "klasyk", nie mamy pojęcia. Ode mnie naciągane 6/10.
Lineczka - awatar Lineczka
oceniła na61 rok temu
Dziewczyna z zespołu Kim Gordon
Dziewczyna z zespołu
Kim Gordon
Jest to niby ciekawe, a z drugiej strony stanowi automatyczne przypomnienie o tym, by nie podchodzić zbyt blisko swoich ulubieńców. Elitaryzm, zadarty nos i wyliczanki znanych nazwisk wychodzą jak ostre kłaczki z tkanych refleksji o twórczości, powstawaniu zespołu i rynku muzycznym. Och, Kimmy. Jedyna nadzieja, że w roku Pańskim 2024 ze zrozumieniem wysłuchała kompozycji „Girl, so confusing”.
Marta sans-H - awatar Marta sans-H
ocenił na61 rok temu
Poniedziałkowe dzieci Patti Smith
Poniedziałkowe dzieci
Patti Smith
o książka, która nie tyle opowiada historię, co przenosi czytelnika w konkretny czas i miejsce – Nowy Jork końca lat 60. i początku 70. Czuć tu wszystko: bohemę artystyczną, krąg Warhola, rodzące się wyzwolenie seksualne, dzieci kwiaty, a w tle nieodłączną falę narkotyków i chaosu. To nie jest dekoracja – to puls tej opowieści. Przed lekturą Patti Smith była dla mnie raczej nazwiskiem z historii muzyki. Po tej książce mam wrażenie, że ją znam – jej wrażliwość, upór, sposób patrzenia na świat. Jest autentyczna do bólu, momentami naiwna, ale konsekwentna w swojej drodze do sztuki. Robert Mapplethorpe? Tu mam pewien niedosyt. Jest obecny, ważny, wręcz centralny – ale jakby widziany przez mgłę Patti. Bardziej jako idea, impuls, relacja – niż w pełni uchwycony człowiek. To historia miłosna, ale nie w banalnym sensie. Bardziej opowieść o wspólnym dojrzewaniu, o pakcie między dwojgiem ludzi, którzy chcieli „zostać kimś” i byli gotowi zapłacić za to cenę. Kończy się jak elegia – cicho, bez taniego dramatyzmu, za to z dużą klasą. Krótko: świetnie napisana, klimatyczna i prawdziwa. Taka, po której zostaje nie tyle fabuła, co nastrój – i poczucie, że było się przez chwilę częścią tamtego świata.
Estepono - awatar Estepono
ocenił na814 dni temu
Upadek w czas Emil Cioran
Upadek w czas
Emil Cioran
Zgodnie z tytułem, sporo jest na temat czasu. O tym, że zatracanie się w nim, choć nieuniknione, jest opłakane w skutkach. Są też inne tematy standardowe w repertuaże Ciorana, tj. tragizm bycia człowiekiem, przekleństwo posiadania rozumu, a także co nieco o cywilizacji, historii, świętych i sceptycyzmie. Nie ma tu spójnej koncepcji, przemyślenia są rzucane na prawo i lewo, ale w taki sposób, że na ogół wydają się słuszne. Podobnie jak w innych książkach, widać wyraźne ślady myśli buddyjskiej, interpretowanej jednak skrajnie pesymistycznie. W sumie nie powinno to dziwić, Cioran przecież do wszystkiego tak podchodzi. Im dłużej go czytam, tym bardziej udziela mi się ten nastrój.
pszemeksz - awatar pszemeksz
ocenił na71 rok temu

Cytaty z książki Zbudź się. Żywot Buddy

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Zbudź się. Żywot Buddy