Szmira

Howard Sounes - "Charles Bukowski W ramionach szalonego życia" Trzeba przyznać, że materiał zebrany w biografii jest tematycznie zwięzły i bogaty. Dużo rozmów, świetnie przetłumaczony fragmenty wierszy i prozy. W istocie Bukowski bał się kobiet i przez długi czas wykazywał się dużą nieśmiałością w stosunku do nich, brakowało my łóżkowych doświadczeń, stąd każdy akt wydawał mu się gwałtem. Stąd to pisanie. Dopiero pojawienie się Lindy King, nie żony, Lindy Lee, tylko wcześniejszej, nauczyło go wiele i ośmieliło. Zrobił się pewny siebie, żwawy i bardziej ekspansywny w stosunku do kobiet. Drugi aspekt jego biografii to kariera pisarska. I tu jest niedosyt. Najpierw klepanie biedy, i nagle wydawany w kraju i za granicą. A gdzie środek? Zabrakło go tu. Niemniej, to wszystko jest żywe, nacechowane osobowością Bukowskiego, w wielu miejscach błyskotliwe, i mocno zabawne. Miał on jakąś prawdę w sobie, którą łatwo wydobywał. Przeciwieństwo uzurpatorów. Cały Buk.

Fragmentami całkiem niezłe, ale generalnie Bandini nie przypadł mi do gustu tak bardzo, jak Chinaski Bukowskiego. Podobnie jest z fabułą - brakuje jej jakiegoś kierunku, właściwie drepcze ona w miejscu i może lepiej obeszłaby się bez tego dreptania (np. na rzecz głębszych introspekcji).

trochę się rozczarowałem tą książką. myślałem, że Jack Kerouac pisze bardziej treściwie, opisowo i poetycko - tak przynajmniej zapewniał Ginsberg, który mówił, że Kerouac, to wielki pisarz pokolenia bitników. nic bardziej mylnego, treść tej książki to szybka, oszczędna i pobieżna relacja z paru wycieczek na pałę po Stanach Zjednoczonych I Meksyku. a ja tak bardzo chciałbym te Stany poznać, właśnie dzięki wyobraźni. chuja! trzeba jednak będzie jechać. myślę, że z tych waletowych tripów można by zrobić kilka tomów "w drodze", ładnie to wszystko przedstawić, nakreślić, tak by dla czytelników spoza USA książka stała się wręcz przewodnikiem bez ilustracji. trochę żal mi Dean'a, był takim typowym RollingStonem, toczył się po tych Stanach i Meksyku i nigdzie nie umiał zapuścić korzenia. niby ojca szukał. znam jemu podobnych, może nie tak światowych, ale za to płodnych. za 500+ się bujają po mieście. tak się zastanawiałem (bo muszę przyznać, że lubię podróżować) jak zrobić taki trip w mojej rzeczywistości. otóż można. po Europie. trzeba by tylko samochodu, worka pieniędzy na benzynę oraz na opłaty autostradowe. chyba że można by na stopa, ale nie wiem czy moim wieku poradziłbym sobie z takim dyskomfortem. fajnie się czytało i mega mi się podobało mimo tego całego, pieprzonego hype'u. teraz, gdy mam już w głowie całą tą historię, zobaczę sobie film i porównam swoje wyobrażenie do tego co zaproponował reżyser.

Po dłuższej przerwie od czytania prozy Bukowskiego w końcu sięgnąłem po “Faktotum”. Sięgnięcia nie żałuję. Martwi mnie tylko, czy znowu nie zacznę Bukowskiego aż nazbyt podziwiać (zdarzało mi się to wcześniej). Miejmy nadzieję, że nie. Na marginesie: dzięki lekturze tej książki udało mi się dostrzec więcej plusów w mojej aktualnej pracy. Właściwie same plusy. Trzeba cieszyć się z tego, co się ma.

W liceum kumpel pokazał mi film, który funkcjonował na naszym rynku jako „Las Vegas Parano”. Kumpel, który był zawsze wkurzony na polskie tłumaczenie tego tytułu, chodził w rybackiej czapeczce, palił fajki za szkołą, nabijając je wcześniej na lufkę – chciał stworzyć swoją podręczną walizkę Raoula Duke’a, ale – jak to bywa w polskiej kulturze remiksu – skończyło się na plecaku z całą galaktyką swojskich „multicolored uppers, downers, screamers, laughers”. Pamiętam, jak siedzieliśmy razem na angielskim w bardzo małej salce w noworudzkim liceum, a kumpel, bazgrając abstrakcyjne, psychodeliczne arabeski na ostatniej stronie w zeszycie, powiedział smutny, że wczoraj Thompson palnął se w łeb. Wtedy to po mnie spłynęło, ale już chwilę później, gdy obejrzałem z pięć razy, ściągnięty z torrentów „Fear and Loathing in Las Vegas”, pohukując w trakcie seansów i klaszcząc w łapy jak kapucynka, i mnie dorwała kula wystrzelona z hunterowskiej czterdziestki czwórki. Trzy lata później „Lęk i odraza…” w wersji książkowej wylądował wreszcie na polskiej ziemi, ale z 37-letnim poślizgiem w stosunku do amerykańskiej premiery. Leżałem sobie w cieszyńskim akademiku i nagle poczułem, że ówczesna dziewczyna rzuciła mnie czymś w banię. Podniosłem pocisk, który okazał się drogocenną książką w pomarańczowej okładce. Takimi prezentami można dawać się nokautować każdego dnia. Był kwiecień, taki jakie zdarzają się tylko na południu Polski, kiedy zaczyna buzować ten przedwczesny letni kocioł. To była piękna, uroczysta chwila: wzułem klapki, ubrałem krótkie spodenki, skoczyłem po dwa Żubry do Żaby i udałem się na górkę, która piętrzyła się nad cieszyńskim kampusem, a z której można było omiatać wzrokiem kawał miasta i okoliczne wzgórza. Położyłem się w młodej, nagrzanej już słońcem trawie, odpaliłem butlę i wpadłem po raz kolejny do tej soczystej, thompsonowskiej nory. Mówi się, że z tripu wraca się z obciętym językiem, że próba oddania tego rodeo synaps z pomocą śliskich liter to jak tańczenie o architekturze. Podobnie mam z tą powieścią – nie chce mi się o niej gadać, chcę ją przeżywać. Kiedyś trafiłem na próby interpretacji „Lęku i odrazy…”, interpretacji w takim polonistycznym duchu. I zesrałem się ze śmiechu, gdy jakaś doktorantka gryzmoliła, że pustynia, przez którą prują cadillakiem na początku książki Raoul Duke i jego samoański adwokat, jest metaforą nihilizmu nixonowskiej Ameryki. Dla mnie ta pustynia była po prostu metaforą dobrej jazdy. Lata później łyknąłem sobie „Fear and Loathing…” w oryginale i spodobała mi się ta powieść jeszcze bardziej. Jednak inaczej układają się w głowie takie słowa jak „freak, acid head, uppers, downers, savage, bastards” niż ich polskie ekwiwalenty, mimo tego, że nasze tłumaczenie było naprawdę brawurowe. I niewiele opowiedziałem o tej książce, ale nie ma tu o czym gadać – to święty tekst kontrkultury, dziki rollercoaster, gdzie każde słowo siedzi dokładnie na swoim krzesełku. Teraz tak jest, że mamy lęk, niech już zostanie na zawsze.

postaci autora chyba nie muszę przedstawiać, ale głównego bohatera powieści "listonosz" jak najbardziej. Henry Chinaski zostaje listonoszem. codziennie z torbą przewieszoną przez ramię przemierza na kacu ulice los angeles i wsuwa przesyłki w wąskie szpary skrzynek pocztowych. szczerze nienawidzi tej pracy, męczy go dyscyplina z którą musi się zmagać, a dodatkowo po kilku miesiącach odkrywa biurokratyczne absurdy jakimi rządzi się poczta. wieczorami robi to co lubi najlepiej czyli znieczula się dużymi ilościami alkoholu w szemranym towarzystwie przypadkowo poznanych kobiet. książka ta bardzo mi się podobała. jej zwięzła forma, zarówno w kwestii objętościowej, jak i stylistycznej (krótkie zdania, nierzadko pojedyncze) wchodzi gładko i mimo swojego wulgarnego języka i cierpkiego humoru nie krzywi (przynajmniej mnie). dodatkowo zawiera dużo motywów autobiograficznych,więc jeśli ktoś interesuje się Bukowskim, to jak najbardziej znajdzie w niej dużo anegdot z życia tego hulaki, pijaka i awanturnika.

To moje drugie spotkanie z Thompsonem i równie udane, nie ma tu tego "szaleństwa" co w "Lęku i odrazie" i fabuła nie jest związana w węzeł gordyjski, książkę czyta się lekko i przyjemnie, nie mniej nie oznacza, że z kart wieje nudą, co to to nie. Paul Kemp wielkomiejski dziennikarz wyjeżdża z Nowego Jorku i przeprowadza się na Karaiby gdzie zatrudnia się w podupadającej gazecie wśród dziwaków, nieudaczników, awanturników i nie całkiem zrównoważonych ludzi. Jak to u Thompsona książka oparta jest o wątki biograficzne. Muszę przyznać, że literatura ta wciągnęła mnie od samego początku, nie mogłem się zatrzymać dopóki nie dotarłem do ostatniej strony. Stwierdziłem więc, że słusznym będzie dodać autora do swoich ulubieńców. Także nie może być lepszej rekomendacji zachęcającej do czytania niż ten fakt, no dobrze pewnie i by się znalazło parę rzeczy, tak czy inaczej zatwierdzam i gorąco polecam zapoznać się z publikacjami nieco zwariowanego Huntera S. Thompsona.

Przeczytałam książkę Pic. Świetna, jak na powieść krótka, powieść drogi. Czarnoskóry chłopiec, któremu umiera dziadek wyrusza szukając z bratem swojego miejsca do życia. W tle ciekawe opisy ludzi, miejsc, muzyki, klubów, jazzu. Dobrze się czyta. Polecam. Zdecydowanie.

To jedna z tych książek, która nie powinna być oceniana. W mojej głowie ciągle pojawia się coś między 1 a 5 gwiazdek. Jak bywa z klasykami, ciężko jednoznacznie osądzić czy jest dobra czy zła. Można za to bez żalu powiedzieć, iż jest to książka warta przeczytania i rozmyślania.

Dzięki Bukowski, teraz mamy wspólnego Boga Powieść utrzymana w niekonwencjonalnym stylu, z charakterystyczną narracją i sposobem konstruowania zdań (to co dominuje przynajmniej z mojej perspektywy u większości pisarzy to budowanie zdan obfitujących w czasami może i niepotrzebną ilość słow, u Fante wygląda to zupełnie inaczej, jakby każde słowo było przemyślane tysiąc razy, konkretne, rzeczowe). Urzekł mnie wyjątkowo lekką historią, przepełnioną paradoksami, pokazującą, że życie w sumie bazuje na takich paradoksach, jest pełne zmiennych nieprzewidywalnych. Fante wyjątkowo dobrze podszedł do tematu rodziny i pracy, wydobył najważniejsze aspekty u rodzin z niższych sfer, o których pisarze całkowicie zapomnieli. Podsumowując ksiązka złotem opiewająca, poruszająca kwestie zakopane głęboko w podziemiach, poruszająca jak i nauczająca, polecam każdemu.

Ginsberg w wywiadzie o "beat generation" powiedział, że w tej książce można znaleźć odpowiedź na pytanie czym jest wirus ćpania i o co chodzi z tym lunchem. to może polecę cytatami, bo tak będzie najprościej. o wirusie ćpania " w ciągu piętnastu lat uzależnienia dobrze poznałem działanie wirusa opiatów. tworzy on piramidy, których wyższe poziomy pożerają niższe (to nie przypadek, że szefowie tego interesu są zawsze grubi, a narkomani chudzi). istnieje wiele piramid uzależnienia pasożytujących na narodach świata, wszystkie oparte na podstawowych zasadach monopolu: 1. nigdy nie dawaj niczego za darmo. 2. nigdy nie dawaj więcej, niż musisz (staraj się zawsze, żeby kupujący był głodny, i każ mu czekać). 3. zawsze wszystko odbierz, jeśli tylko możesz. o nagim lunchu, wyjaśnienie tytułu. "...nagi lunch - chwila, gdy siedzący przy stole zastygają nad tym, co mają na widelcach." ta książka była niesamowita, strumień świadomości autora wyruchał mi mózg, nigdy czegoś tak potwornie okropnego nie czytałem. pornografia homoseksualna plus jeden wielki haj z absolutnie wszystkich narkotyków świata. przeżyłem. Ćpun przy tym, to dobranocka. podobało mi się. bardzo lubię bitników!

Miałam trochę dylemat jaką wystawić ocenę. Jest to na pewno książka napisana całkiem lekko, rozdziały są krótkie, więc czytało się ekstremalnie szybko. Narracja pierwszoosobowa jest tutaj naprawdę przyzwoita. Myślę, że niejedna osoba w jakimś stopniu utożsami się z głównym bohaterem i jego myślami. Fabularnie obserwujemy proces upadku, próby walki, a potem narodzenia się na nowo, ale w dość mocno niekonwencjonalny sposób. Uważam, że kryje się w tym jakaś krytyka społeczeństwa i zasad? Frustracja życiem i monotonną codziennością? Problem z docenieniem tego, co się ma, gdy cię to unieszczęśliwia? Walka przede wszystkim z samym sobą? Każdy może sobie interpretować jak chce. Czuć, że to nie jest książka typowo rozrywkowa, ale jednocześnie nie wpycha ci na siłę do głowy głębokich mądrości i nie próbuje być śmiertelnie poważna. Film, mimo że go bardzo lubię, trochę zabrał mi z przeżywania tej historii, bo znałam już mniej więcej przebieg całości i główny plot twist, ALE końcówka jest inna. I moim zdaniem w książce zdecydowanie lepsza, chociaż pod kątem reszty treści możliwość obejrzenia tych scen na ekranie, zrobi lepsze wrażenie. Jestem jednak przekonana, że byłabym naprawdę emocjonalnie zaangażowana, gdybym żyła w nieświadomości, o czym jest cała fabuła. Czuję też, że jest to „męska” książka, chociaż nie umiem wyjaśnić dlaczego. Kiedyś do niej wrócę. Jeśli ktoś nie miał do czynienia ani z filmem, ani z książką, niech lepiej najpierw przeczyta książkę.

i kiedy wreszcie nadszedł ten dzień, w którym promienie słoneczne zaczęły padać pod kątem prostym na zwrotnik raka, na naszej półkuli rozpoczęło się lato. 22 czerwca sięgnąłem po tego - nie bójmy się tego słowa - pornosa, dochodząc do wniosku, że jakaś symbolika musi zostać zachowana w tym zimnym, nienasłonecznionym kraju. mówią, że ta książka jest mocna, wulgarna, a opisy związane z seksem - szokują. cóż, z ręką na prąciu mogę powiedzieć, że wzwodu, dreszczy ani innych wypieków na twarzy podczas czytania owej powieści nie miałem. może kiedyś tekst był gorszący, ale dziś, w dobie Internetu, gdzie filmy XXX oglądają już uczniowie podstawówki w telefonach na przerwach, książka nie demoralizuje. a co z wyobraźnią? przecież każdy wyobraża sobie historię na swój sposób. to ja może zacytuję Joego: "...Któregoś wieczoru wziąłem ją ze sobą, było mi jej zwyczajnie żal, i - jak myślisz - co zrobiła ta szalona dziwka? Wygoliła ją sobie do gołej skóry... nie zostawiając ani jednego włoska. Miałeś kiedyś kobietę z wygoloną cipą? To odpychające, nie sądzisz? I śmieszne. Takie jakieś nienormalne. To już nie wygląda jak cipa: raczej jak martwy małż czy coś w tym rodzaju..." czy to szokuje? mnie nie. czasy się zmieniają. dziś raczej "pęknięty jeż" nie jest mile widziany. dominuje higiena i czystość czyli martwy małż czy coś w tym rodzaju. _______ #brendavenus, na zdjęciu była muzą Millera (poznali się przez pen pals). jeśli prowadził takie życie jak opisuje w książce i po drodze miewał takie ładne dziewczyny, to jak chcę aby znów jak najszybciej zaczęło się lato, tym razem na drugiej półkuli, w zwrotniku koziorożca.

trzy historie o miłości widziane oczami irvine'a welsha czyli niemogło zabraknąć humorku, narkotyków i toksycznych relacji. najbardziej do gustu przypadła mi pierwsza historia która była ostra i przezabawna, dwie kolejne troche słabsze ale książka jak dla mnie zakręcona i oceniam ją jak najbardziej pozytywnie.

"Jestem przeklęty", myśli Bunny Munro w nagłym przeblysku samoświadomości, jaki zdarza się wyłącznie tym, którzy mają niebawem umrzeć." Jednostkowa apokalipsa komiwojażera w średnim wieku, tytułowego Bunny'ego Munro - maczystowskiego kutasa chorobliwie opętanego piczką, który zupełnie nie panuje nad sobą, a raczej nad swoim kompulsywnym pożądaniem. Bo miał takiego samego ojca i niczego więcej go nie nauczono? Bo jest idiotą, który nie potrafi docenić tego, że ma piękną żonę i syna? Bo taki jest świat? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć.... Cała recenzja na stronie: https://nakanapie.pl/recenzje/apo-ku-wa-lipsa-czy-cos-w-tym-rodzaju-smierc-bunny-ego-munro

Opowieść mocno inspirowana "Portretem Doriana Graya". Oto dwóch gości popularny i przebojowy oraz typowy nerd padają ofiarą tajemniczej klątwy. Temat zdawałoby się pasujący raczej do opowieści grozy niż do Welsha. Nic jednak bardziej mylnego. "Sekrety mistrzów kuchni" są wręcz stereotypowo welshowe. Znów mamy słynny Edynburg widziany od najgorszej strony. Kto tylko zetknął się z jakimkolwiek dziełem pisarza, wie o czy pisze. Jest brudno i pijacko. Podczas czytania czujemy wręcz woń wydychanych oparów piwska i przetrawionego alkoholu. Kolejny raz otrzymujemy też niezwykle barwne opisy upojenia, kaców, czynności fizjologicznych oraz stosunków seksualnych. Są jak to u Welsha. Niezwykle prawdziwe i obleśno-zabawne. Sama historia niestety nie jest już tak ciekawa. Sam początek dostarcza mnóstwo zabawy. Oto pewien gość zachowujący się jak typowy kujon, Brian Kibby, odczuwa skutki rozpustnego życia swojego znajomego z pracy, Dannego Skinnera. Jego poukładane życie i dobre zdrowie wkrótce ulegają totalnej rozsypce. Skinner zaś bawi się ile wlezie, wracając co rano pełen sił do pracy. Jednak nic nie pokazuje złych skutków alko i narkotyków tak dobrze jak Brian, stający się dla Dannego tym czym był słynny portret dla Doriana Graya. Przy okazji Danny próbuje odnaleźć swojego ojca. Tropy prowadzą do najlepszych edynburskich restauracji. Welsh zwykle jawił się jako znakomity psycholog, który dosłownie wchodził w głowy swoich postaci, przez co perspektywa danej sytuacji zmieniała się nieraz o 180 stopni. Tutaj niestety bardzo rzadko wykorzystuje ten zabieg. Tylko raz za czas funkcje narratora przejmuje jedna z drugo lub trzecioplanowych postaci. Welsh narratorami czyni głównie na przemian Dannego i Briana. Punkt widzenia tego pierwszego jest dość ciekawy i często niejednoznaczny moralnie. Gorzej z Brianem. To bohater zbyt przejaskrawiony. Jego obserwacje i postrzeganie świata jest zbyt przesadzone. Nawet jeśli weźmiemy pod uwagę, że jest to kujon zafascynowany pociągami i sf. Sam przebieg wydarzeń również budzi wiele zastrzeżeń. Pisarz daje tak wiele wskazówek, że końcowego fabularnego twistu można domyślić się już w połowie. Historia ciągnie się zbyt długo. Środek powieści zaczyna już nieco nużyć i z rosnącą irytacją czekałem na jakikolwiek zwrot akcji. Jest jeszcze postać wiedźmy i klątwa. Ta pierwsza została wprowadzona właściwie tylko po to, by dać nam opis obrzydliwego stosunku. Zaś jakim sposobem zostało rzucone tajemnicze przekleństwo i co sprawiło, że zadziałało? Tego się niestety nie dowiemy. Początkowo postać wiedźmy i klątwy zdawały się ze sobą łączyć. Widać jednak, że pisarz nie miał pomysłu na satysfakcjonujące wytłumaczenie i uciekł w to co lubi najbardziej - ohydę i kontrowersyjność. Daleko "Sekretą..." do najlepszych dzieł edynburskiego mistrza. Jednak jest na tyle zabawnie i obscenicznie, że nie sposób dobrze się nie bawić. Przynajmniej przez większość czasu. Nie brak też kilku mocnych życiowych prawd, których chyba nikt nie potrafi podać tak czytelnie i sugestywnie jak Welsh. Mimo swoich wad była to dla mnie świetna lektura. Należę jednak do wiernych fanów pisarza, więc mogę nie być tu w 100% obiektywny.

Heroicznie zmierzyłam się z milimetrową czcionką i brakiem interlinii, wydanie przypominało książki z drugiego obiegu za czasów komuny. Mozolnie przedzierałam się przez kolejne karty tej niezwykłej powieści. Warto było. To proza, która szokuje i porusza do głębi. I wojna światowa, bohater uniesiony ideałami wstępuje na ochotnika do wojska i mierzy się z wojennymi okrucieństwami, co pozostawia niezacieralny ślad w jego psychice. Mniej więcej w jednej czwartej książki kończy się wątek wojenny i zaczyna tytułowa podróż. W powieści następuje zderzenie opisów brutalnych z językiem, którym są nakreślone. A język jest dosadny, mieszający się z poetyckimi często frazami.

Z jednej strony miałem spore oczekiwania, a z drugiej nie spodziewałem się tak pasjonującej lektury. Będący prawdziwym pisarskim naturszczykiem Selby stworzył nieprawdopodobnie ciekawy i dynamiczny opis Brooklynu i jego mieszkańców. Styl autora, olewanie interpunkcji, używanie mnóstwa wykrzyników, slangu, wulgaryzmów, braku myślników przy dialogach i braku narratora, może wielu purystów odstraszyć. Ja uwielbiam tego typu literaturę, a mam wrażenie, że pisarz został stworzony do naszkicowania obrazu patologii i marginesu społecznego. W zasadzie każdy segment bym tu wyróżnił, "Tralala" urwało mi łeb, a "Strajk" niesamowicie wciągał swoją narracją. Prostytutki, pijaki, narkomani, transy, cioty, alfonsi, damscy bokserzy i cały ten margines dostał swoje życie na kartach powieści. Aż dziw bierze, że jeszcze nie oglądałem ekranizacji, będę musiał to szybko nadrobić. Podwyższam końcową ocenę o jedno oczko za iście fenomenalne tłumaczenie na polski. Fascynująca powieść, szkoda że już się skończyła.

Cząstki elementarne to powieść, która nie tylko zostaje w pamięci – ona wręcz osiada gdzieś głęboko i nie pozwala o sobie zapomnieć. Houellebecq prowadzi tu dwie równoległe historie Michela i Bruno, przyrodnich braci będących jak dwa skrajne bieguny tej samej rzeczywistości. Jeden zanurzony w nauce, chłodny i wycofany, drugi – rozpaczliwie poszukujący bliskości, uwikłany w cielesność, samotność i emocjonalny chaos. Ten kontrast nie jest jedynie zabiegiem fabularnym, ale staje się przenikliwą diagnozą współczesnego człowieka. Największe wrażenie robi bezkompromisowość tej książki. Autor z chirurgiczną precyzją rozbiera na czynniki pierwsze pojęcia wolności, miłości i szczęścia, ukazując świat po rewolucji seksualnej jako przestrzeń pełną napięcia, niespełnienia i głębokiej samotności. To wizja odważna, momentami brutalna, ale jednocześnie uderzająco prawdziwa. Zachwyca skala tej opowieści – od intymnych dramatów jednostki po szeroką, niemal filozoficzną refleksję nad kondycją całej cywilizacji. Houellebecq potrafi połączyć chłodną analizę z emocjonalnym ciężarem w sposób, który rzadko spotyka się we współczesnej literaturze. To literatura najwyższej próby – bezlitosna, przenikliwa i niezwykle poruszająca. Trudno przejść obok niej obojętnie.

Wybitna powieść, oryginalna i pełna polotu. Język powieści jest trudny (mieszanka angielskiego i rosyjskiego, w moim odczuciu to trochę taki zrusyfikowany angielski) i dlatego pewnie niektórzy czytelnicy zniechęcą się już na samym początku. A warto się nie zniechęcać, tylko przeczytać do samego końca - fabuła wstrząsa. To niesamowite, co ta książka zrobiła w moim zaczytanym jesestwie. Czegoś podobnego jeszcze nie czytałam.