#agaKUSIczyta
„(...) Tajemnicą w swej istocie jest człowiek, który istnieje, jest czas przeszły. Czas teraźniejszy to jest miganie czy migotanie sekund, nieuchwytne w zasadzie, a czas przyszły to jest kwestia wyobraźni.” powiedział zmarły niedawno mistrz pióra Wiesław Myśliwski. I te jego słowa, tak głębokie w znaczeniu nabierają wielkiego sensu w odniesieniu do powieści „Ptasiek” Williama Whartona. Oto historia kogoś, kto jest teraz, w kucki siedzi samotny, zamknięty. Uśmiecha się i patrzy w okno. Niewielki przesmyk nieba i widzi ptaki, swoje ukochane ptaki. I jest szczęśliwy, jak mało kto na świecie.
„Ptasiek”, to losy kogoś, kogo przerosły marzenia, te z przeszłości, te, o których nie mówi, a których każdy się tylko domyśla. Przeszłość odleciała ku niebu, machając skrzydłami. Przeszłość odleciała zostawiając teraźniejszość? Zostawiając bycie w niebycie acz bycie w spełnieniu. W poczuciu dotknięcia marzeń delikatnych, jak ptasie pióra.
W „Ptaśku” poznajemy Ala i jego przyjaciela Ptaśka. Al, jako rekonwalescent ma za zadanie wyrwanie Ptaśka z otępienia i tej wewnętrznej izolacji, którą lekarze mogliby nazwać ”ptasim otępieniem”. Al, odwiedzając przyjaciela, rozmawia z nim i przywołuje przeszłość. Wspomina ich wybryki młodzieńcze, ich samych i ludzi, którymi się wtedy otaczali. Gada i gada i tak z tych jego słów budujemy sobie ich obraz. Dwóch młodzieńców z głowami pełnymi wariactwa, marzeń i wiecznego głodu na życie.
Jednak, gdy spojrzysz na Ala i Ptaśka z innej, nieco własnej perspektywy, tej obecnej, to dojrzysz w nich dwóch rozbitków wyplutych przez życie. Rozbitków wyrzuconych poza burtę. Życie sobie z nich zakpiło, nie inaczej. Ich głowy, tak pełne marzeń i planów, uderzyły w mur dorosłości. Ptasiek żył ptasimi trelami, ptasim pięknem i tym samym sam stał się ptaszo-mężczyzną skierowanym na leczenie w szpitalu psychiatrycznym. Al to weteran z raną w głowie. Obecne życie nie ma już posmaku młodzieńczości, szaleństwa ubrały ciężkie buciory i stanęły na ziemi. Przychodzi do Ala i gada z nim, by wyrwać go z chorobliwego otępienia. Takie są zalecenia lekarzy – a jaki te jego słowa dadzą rezultat?
Wharton zbudował fabułę „Ptaśka” na plączących się ze sobą wątkach monologów, które siedzą w głowach lub próbują wybrzmieć układając się w słowa i jako takie dźwięki. Al mówi, krzyczy, czasem milczy patrząc na rówieśnika z bezradnością widoczną w rękach i w sobie całym. Bo jak pomóc przyjacielowi sprzed lat? Jak wyrwać go z tego wewnętrznego otępienia? A w ogóle – pytasz się, jako czytelnik – kto tu potrzebuje leczenia? I czy to leczenie jest w ogóle potrzebne?
Ptasiek, co dostrzegasz po jakimś czasie, żyje tak, jak nikt inny. Zna wartość piękna i subtelności. Wie, co znaczą marzenia i co znaczy chcieć więcej i więcej. Wie, co znaczy podążać ku spełnieniu i jak wzbogacić życie, które nie musi być szare, a pełne, „syte”. Czytasz historię człowieka i zastanawiasz się nad własnym życiem i nad jego barwami. Zastanawiasz się nad własną osobowością i tym, kim jesteś, dokąd doszedłeś i co robisz. Chwile powieściowej ciszy w powieści wypełniają twoje słowa, które samoczynnie przymykają ci po głowie. I to jest chyba największa wartość „Ptaśka”. Czytasz powieść, która zatrważa i równocześnie bawi. Czytasz o chłopakach, którzy uciekli od dorosłości na swój pokrętny sposób. Czytasz o ludziach wyrzuconych poza margines tego, co jest społecznie „normalne” i „akceptowalne”. Al z ranami w ciele, traumą wojenną i bagażem ciężkiej przeszłości, a obok niego Ptasiek, który skrył się w klaustrofobicznym świecie ptaków.
„Ptaśka” czytałam niedługo po wydaniu, około 1995 roku. Potem przyszły inne książki Williama Whartona, a jego samego zaczęłam cenić, jak żadnego innego pisarza. To on – mogę powiedzieć – w głównej mierze ukształtował mój gust czytelniczy. Pokazał piękno powieści, ich sens i drugie tło historii snutych w słowach i treści. Ujawnił ich nieoszacowaną wartość.
„Ptasiek” to książka o każdym i o nikim jednocześnie. To powieść o chaosie i szaleństwie, ale i depresji i niewiadomej. To powieść o nas, dlatego tak bardzo spaja się z duszą.
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Szukamy ofert...
1686 
759 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Malowany ptak
Książka wspaniała! Brutalna, wstrząsająca i zarazem pięknie napisana. Opowiada o żydowskim chłopcu podróżującym przez wieś w czasie II wojny światowej, doświadczającym okrucieństwa, wykluczenia i ludzkiej brutalności, co sprawia, że każda strona jest pełna napięcia i emocji. To książka nie tylko o przetrwaniu, ale też o skrajnym okrucieństwie, pokazująca, jak niewinność i samotność kontrastują z bestialstwem otoczenia. Głęboko porusza i mocno zagłębia się w pamięci, nawet jeśli nie cała fabuła, to pojedyncze sceny (z oczami, szczurami, itp.). Daje do myślenia.
Książka wspaniała! Brutalna, wstrząsająca i zarazem pięknie napisana. Opowiada o żydowskim chłopcu podróżującym przez wieś w czasie II wojny światowej, doświadczającym okrucieństwa, wykluczenia i ludzkiej brutalności, co sprawia, że każda strona jest pełna napięcia i emocji. To książka nie tylko o przetrwaniu, ale też o skrajnym okrucieństwie, pokazująca, jak niewinność i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedna z najmniej przyjemnych powieści na temat II WŚ - historia przedstawiona z perspektywy kilkuletniego chłopca, ale wcale nie z rodzaju "Chłopca w pasiastej piżamie". Zapraszam do wysłuchania mojej recenzji na YT oraz Spotify!
Jedna z najmniej przyjemnych powieści na temat II WŚ - historia przedstawiona z perspektywy kilkuletniego chłopca, ale wcale nie z rodzaju "Chłopca w pasiastej piżamie". Zapraszam do wysłuchania mojej recenzji na YT oraz Spotify!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCiężko się brnie przez tę książkę. Trudno wyłapać jakiś większy konspekt, sens tej opowieści. W każdym w zasadzie rozdziale mały bohater trafia pod opiekę kolejnych ludzi, ale schemat jest ten sam. Zaczyna się festiwal bestialstwa, wynaturzeń i przemocy. Jakby autor na siłę chciał upchnąć w jednej książce wszystkie zasłyszane straszne opowieści na temat zachowań ludzkich podczas wojny. Efekt jest taki, że wychodzi na to iż w każdej wiejskiej chałupie gnieździła się przemoc, sodomia, kazirodztwo, pedofilia, ciemnota i nie wiem co jeszcze. Największy zarzut jaki mam do tej książki jest taki, że pomimo całej tej orgii przemocy (a może właśnie przez nią),nie wzbudziła we mnie współczucia dla tego chłopca. Ani razu się nie wzruszyłem, a zdarzało mi się uronić łzę czytając takie historie. Jak dla mnie to dyskwalifikuje tę opowieść jako wielką literaturę.
Ciężko się brnie przez tę książkę. Trudno wyłapać jakiś większy konspekt, sens tej opowieści. W każdym w zasadzie rozdziale mały bohater trafia pod opiekę kolejnych ludzi, ale schemat jest ten sam. Zaczyna się festiwal bestialstwa, wynaturzeń i przemocy. Jakby autor na siłę chciał upchnąć w jednej książce wszystkie zasłyszane straszne opowieści na temat zachowań ludzkich...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJestem zszokowana wysoką oceną tego antypolskiego paszkwilu zrodzonego w chorej wyobraźni zaburzonego człowieka...
Obrzydliwa historia żydowskiego chłopca tułającego się podczas wojny po polskich wsiach, pełnych zboczeńców, sadystów, morderców i dewiantów to kłamstwo, kłamstwo i jeszcze raz kłamstwo, które ciągle funkcjonuje i ma się bardzo dobrze w światowej literaturze. Tłumaczone na wiele języków świata, plugastwo oszusta, zmyślacza i hochsztaplera, którego bardzo dobrze obnażyła w swoim “Czarnym ptasiorze” Joanna Siedlecka. I właśnie tę lekturę , w zamian tego śmiecia, polecam każdemu – również temu, kto “Malowanego ptaka” już czytał (jako odtrutkę),i temu kto ma taki zamiar (jako dobry, choć, mam nadzieję, zniechęcający wstęp)...
Na jednym ze swoich spotkań z czytelnikami Olga Tokarczuk powiedziała, że pisarz ma prawo kłamać. Może i tak, ale bez przesady...na boga...
Jestem zszokowana wysoką oceną tego antypolskiego paszkwilu zrodzonego w chorej wyobraźni zaburzonego człowieka...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toObrzydliwa historia żydowskiego chłopca tułającego się podczas wojny po polskich wsiach, pełnych zboczeńców, sadystów, morderców i dewiantów to kłamstwo, kłamstwo i jeszcze raz kłamstwo, które ciągle funkcjonuje i ma się bardzo dobrze w światowej literaturze....
Czy to jest dobra powieść? - Tak. Jako studium natury ludzkiej, odkrywanie najmroczniejszych stron jednostek i całych grup.
Czy to jest powieść wybitna? - Nie. Jest wtórna. To nie jest przecież conradowska podróż do jądra ciemności, chociaż ten schemat wykorzystuje. Według mnie, obniża wartość powieści właśnie to obsesyjne wywoływanie emocji, nieco bezrefleksjne nurzanie się w Źle.
Skąd tyle szumu? - Autoreklama autora, który półgębkiem dawał do zrozumienia, że opisuje fakty, wywołując potępienie wszystkich stron (a to za antypolskość, a to za jednostronność).
Czy warto ją przeczytać? - Raczej tak.
Czy to jest dobra powieść? - Tak. Jako studium natury ludzkiej, odkrywanie najmroczniejszych stron jednostek i całych grup.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzy to jest powieść wybitna? - Nie. Jest wtórna. To nie jest przecież conradowska podróż do jądra ciemności, chociaż ten schemat wykorzystuje. Według mnie, obniża wartość powieści właśnie to obsesyjne wywoływanie emocji, nieco bezrefleksjne nurzanie...
Widzę, że sporo osób ocenia tutaj samego autora i to, że jakoby wcale nie napisał "Malowanego Ptaka" (lub też nie zrobił tego sam). Pomijając wszelkie oskarżenia na jego temat oraz nieprzyjemne przymiotniki określające samą książkę, osobiście poddam do oceny po prostu to, co wywarło na mnie takie a nie inne wrażenie.
Przede wszystkim książkę traktowałam od początku do końca jako fikcję literacką a nie prawdziwe wydarzenia. Autor w powieści przedstawił głównego bohatera, zaledwie siedmioletniego bezimiennego chłopca, w roli świadka okrutnych wydarzeń mających miejsce podczas IIWŚ. Chłopiec, pozbawiony rodziców, podróżował od wioski do wioski doświadczając krzywdy na własnym ciele i umyśle ale przede wszystkim będąc też obserwatorem bestialskiego i okrutnego zachowania innych, co wpływało na jego postrzeganie świata i kształtowało z wolna jego osobowość. Opisane przez autora rzeczy były absolutnie gorszące, ale rozumiem, że taki był zamysł od samego początku: miały budzić kontrowersję i gotować krew w żyłach.
Czy to tylko chora fantazja autora czy rzeczywiście, jak opisują inni czytelnicy, robienie z Polaków bestii, nie mnie oceniać. Ale skoro możemy czytać o Niemcach jako o katach i potworach, to dlaczego mamy wątpić w to, że nasz własny naród, pozbawieni kontroli wieśniacy i dzieci wojny, nie czyniły nikomu krzywdy w tamtych strasznych czasach?
Widzę, że sporo osób ocenia tutaj samego autora i to, że jakoby wcale nie napisał "Malowanego Ptaka" (lub też nie zrobił tego sam). Pomijając wszelkie oskarżenia na jego temat oraz nieprzyjemne przymiotniki określające samą książkę, osobiście poddam do oceny po prostu to, co wywarło na mnie takie a nie inne wrażenie.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzede wszystkim książkę traktowałam od początku do...
Trudna, brutalna i makabryczna książka, ale wciągnęła mnie bardzo. Może właśnie tacy jesteśmy jako ludzie? Pociągają nas skrajności - niesamowite piękno i najgorsze okropności.
Trudna, brutalna i makabryczna książka, ale wciągnęła mnie bardzo. Może właśnie tacy jesteśmy jako ludzie? Pociągają nas skrajności - niesamowite piękno i najgorsze okropności.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDla wielu książka antypolska, gloryfikująca przemoc i tym podobne bzdury. Dla mnie dogłębne studium ludzkiej natury. Wracałem do niej wielokrotnie, za każdym razem wstrząsała mną tak samo i to nie okrucieństwem samym w sobie ale obnażeniem okrutnej prawdy o nas samych.
Dla wielu książka antypolska, gloryfikująca przemoc i tym podobne bzdury. Dla mnie dogłębne studium ludzkiej natury. Wracałem do niej wielokrotnie, za każdym razem wstrząsała mną tak samo i to nie okrucieństwem samym w sobie ale obnażeniem okrutnej prawdy o nas samych.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to04/2026 - Jerzy Kosiński "Malowany ptak"
4/5 w mojej skali. Kolejna głośna i kontrowersyjna pozycja, którą chyba każdy powinien sobie przeczytać. Książka pokazuje do jakiego okrucieństwa zdolni są bliźni. Szok i niedowierzanie. Bezsilność to chyba najgorsze uczucie na świecie.
04/2026 - Jerzy Kosiński "Malowany ptak"
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to4/5 w mojej skali. Kolejna głośna i kontrowersyjna pozycja, którą chyba każdy powinien sobie przeczytać. Książka pokazuje do jakiego okrucieństwa zdolni są bliźni. Szok i niedowierzanie. Bezsilność to chyba najgorsze uczucie na świecie.
Książka kontrowersyjna, drastyczna w niektórych momentach, ale jak najbardziej rzeczywista. Mimo że autor może nie opierał się na jednej rzeczywistej historii bohatera, ale jest duże prawdopodobieństwo że wiele z tych sytuacji na pewno przydarzyło się różnym ludziom, które autor zebrał w jedną całość. Książka daje dużo analiz, przemyśleń, i pozostawia czytelnika nie do końca z wyjaśnieniami. Polecam.
Książka kontrowersyjna, drastyczna w niektórych momentach, ale jak najbardziej rzeczywista. Mimo że autor może nie opierał się na jednej rzeczywistej historii bohatera, ale jest duże prawdopodobieństwo że wiele z tych sytuacji na pewno przydarzyło się różnym ludziom, które autor zebrał w jedną całość. Książka daje dużo analiz, przemyśleń, i pozostawia czytelnika nie do...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to