Pasja

Ta książka Kosińskiego zawdzięcza swoje istnienie przede wszystkim "Lolicie" Nabokova, potem "W drodze" Kerouaca. Ważna jest też wskazówka dla czytelnika: dwa fragmenty z dwóch wielkich książek : "Moby Dicka"Melville'a i "Don Kichota" Cervantesa. To opowieść o współczesnym ( wtedy lata 70.) błędnym rycerzu, którego pasją jest życie, gra w polo i miłość. Kosiński grał w polo ,dlatego narrator ma taką wiedzą na ten temat. Świetny jest przekład z angielskiego Tomasza Mirkowicza , który był fachmanem jakich mało. Czyta się świetnie , nawet te fragmenty które są opisem rynsztunku do konia. To książka intertekstualna , raz gra Kosiński z nami w literaturę, raz w film. Sam narrator to postać skomplikowana, z jednej strony wyrachowany gracz w polo ( i nie tylko),z drugiej strony człowiek potrzebujący miłości i uznania w oczach innych osób. Mnie zainteresowało to , że narrator czyli Fabian "trenuje" Vanessę ( znowu imię literackie) jak klacz. Zwierzę musi być uzależnione od jeźdźca, trening ma spowodować mechaniczne uzależnienie od człowieka -tresera. Podobnie jest z młodą Vanessę, miała być uzależnione od Fabiana porzez trening erotyczny. To nie jest romans tylko z perwersją. Kosiński, mimo literackiego linczu na nim, umiał konstruować opowieści. Ta jest tego przykładem. Moim zdaniem wypadałoby zrewidować poglądy na temat książek Kosińskiego i odczytać to, co nie zostało dostrzeżone w jego twórczości.

Ta książka Kosińskiego zawdzięcza swoje istnienie przede wszystkim "Lolicie" Nabokova, potem "W drodze" Kerouaca. Ważna jest też wskazówka dla czytelnika: dwa fragmenty z dwóch wielkich książek : "Moby Dicka"Melville'a i "Don Kichota" Cervantesa. To opowieść o współczesnym ( wtedy lata 70.) błędnym rycerzu, którego pasją jest życie, gra w polo i miłość. Kosiński grał w...

Książka napisana tak chaotycznie, że w połowie książki nie wiadomo co się dzieje teraz co w przeszłości. Jest moment gdy głowny bochater wspomina historie w ktorej też wspomina historię niczym w filmie "Incepcja"...

Książka napisana tak chaotycznie, że w połowie książki nie wiadomo co się dzieje teraz co w przeszłości. Jest moment gdy głowny bochater wspomina historie w ktorej też wspomina historię niczym w filmie "Incepcja"...

Powiedziałbym: absolutna rewelacja, biorąc pod uwagę język, przepływ myśli, opisy, równowagę, narrację. Co do tematu i obsesji erotycznych, można dyskutować, mnie się nie podobało, podobnie jak fascynacja polo, końmi, przemoc... Ale język jest niezwykły, niespotykany, dawno nie czytałem czegoś tak doskonałego... Czytajcie!

Powiedziałbym: absolutna rewelacja, biorąc pod uwagę język, przepływ myśli, opisy, równowagę, narrację. Co do tematu i obsesji erotycznych, można dyskutować, mnie się nie podobało, podobnie jak fascynacja polo, końmi, przemoc... Ale język jest niezwykły, niespotykany, dawno nie czytałem czegoś tak doskonałego... Czytajcie!

Fabian główny bohater i alter ego autora prowadzi życie samotnego wilka, przemierzającego kraj w poszukiwaniu rozrywek. Emocjonalnie jednak, jak się wydaje tęskni do bliskości drugiej osoby i życia z kimś na stałe. Podróżuje swym auto-domem po kraju i ucząc gry w polo i nawiązuje szereg romansów także z nieletnimi dziewczynami, prowadząc różne erotyczne gry prowadzące nawet do domu rozkoszy. Powieść napisana z klasą (trzeba tylko cierpliwie przebrnąć niuanse zasad i kanonów gry w polo - dyscypliny wcale nam nie bliskiej) uznanego pisarza. Ja porządne rzemiosło okraszone smaczkami, także pikantnymi - po prostu uwielbiam. Polecam.

Fabian główny bohater i alter ego autora prowadzi życie samotnego wilka, przemierzającego kraj w poszukiwaniu rozrywek. Emocjonalnie jednak, jak się wydaje tęskni do bliskości drugiej osoby i życia z kimś na stałe. Podróżuje swym auto-domem po kraju i ucząc gry w polo i nawiązuje szereg romansów także z nieletnimi dziewczynami, prowadząc różne erotyczne gry prowadzące nawet...

Zbyt długie opisy koni i gry w polo przeplatane lamentami starzejącego się erotomana i dziwnie pedofilsko brzmiącymi tekstami o dziewczynkach w wieku szkolnym. Nudny, nijaki, bezsensowny bełkot. Dałam sobie spokój po jakichś 100 stronach, a i tak szkoda było oczu... Zdecydowanie odradzam i nie podzielam zachwytów.

Zbyt długie opisy koni i gry w polo przeplatane lamentami starzejącego się erotomana i dziwnie pedofilsko brzmiącymi tekstami o dziewczynkach w wieku szkolnym. Nudny, nijaki, bezsensowny bełkot. Dałam sobie spokój po jakichś 100 stronach, a i tak szkoda było oczu... Zdecydowanie odradzam i nie podzielam zachwytów.

Kosiński (1933 -91 - samobójstwo) był fenomenem; kto tego nie wie, niech przeczyta Głowackiego "Good night, Dżerzi"

Przypominam rozmowę Dżanusa tj Głowackiego z Rogerem: /str.16/
„-Jak tak – zapytałem – to dlaczego wszyscy padliście przed nim na kolana? Pisaliście, że Dżerzi to skrzyżowanie Becketta z Dostojewskim, Genetem i Kafką.
-Dlaczego, dlaczego?... Pewnie dlatego, że świat już dawno stracił umiejętność odróżniania talentu od beztalencia i kłamstwa od prawdy. A może z jakiegoś innego powodu. Może dlatego, że Ameryka kogoś takiego jak Dżerzi nigdy przedtem nie widziała na oczy. Dlatego on nas wydymał....”

Jego wizytówką jest „Malowany ptak” (1965),któremu w recenzji dałem 10 gwiazdek, a „Pasja” (1979) to zgrywa napisana pod gust amerykańskiej klasy średniej. Zawodowy gracz w polo, prowadzi bujne życie erotyczne, dzięki czemu kupa seksu, namiętności i emocji.

Proszę zwrócić uwagę na daty: „Pasję” publikuje w 79, dwa lata po „Randce w ciemno”. Przez wiele lat purytańska, aseksualna Ameryka przeżywa teraz rewolucję seksualną i obyczajową, co natychmiast wykorzystują pisarze. Równo 10 lat temu zbulwersował czytelników Roth skandalizującą powieścią „Kompleks Portnoya”, a „Lolitę” po wielu perturbacjach wydano w USA dopiero w 1967, więc Kosiński wyczuwa popyt i z niesamowitym talentem epatuje publiczność swoimi erotycznymi fantazjami.

Można dyskutować czy alter ego autora – Fabian jest pasjonatem koni czy dziewczyn, pewne jest, że Kosiński chciał zrobić karierę; i ją zrobił. I to była jego pasja, a że mit prysnął i amerykańska bajka źle się skończyła, to już inna sprawa.

Dobrze się czyta i warto przeczytać, bo Kosińskiego znać wypada, a ja z przyjemnością daję 8/10

Kosiński (1933 -91 - samobójstwo) był fenomenem; kto tego nie wie, niech przeczyta Głowackiego "Good night, Dżerzi"

Przypominam rozmowę Dżanusa tj Głowackiego z Rogerem: /str.16/
„-Jak tak – zapytałem – to dlaczego wszyscy padliście przed nim na kolana? Pisaliście, że Dżerzi to skrzyżowanie Becketta z Dostojewskim, Genetem i Kafką.
-Dlaczego, dlaczego?......

Polecam.

Polecam.

Kosiński w dobrej formie.Polecam.

Kosiński w dobrej formie.Polecam.

Tylko miłośnik gry w polo lub koniarz jest w stanie dostrzec ewentualne piękno tej książki, mnie tak znudziła, że odpuściłam po 70 stornach.

Tylko miłośnik gry w polo lub koniarz jest w stanie dostrzec ewentualne piękno tej książki, mnie tak znudziła, że odpuściłam po 70 stornach.

Ciekawa, jest na pewno ciekawa. Odnośnie imienia gł. bohatera to uważam, że jest to najgorsze imię dla bohatera jakie tylko można wybrać. Poza tym podobizna pisarza z tyłu książki ciągle myliła mi się z tym Pawianem, przepraszam Fabianem.

Ciekawa, jest na pewno ciekawa. Odnośnie imienia gł. bohatera to uważam, że jest to najgorsze imię dla bohatera jakie tylko można wybrać. Poza tym podobizna pisarza z tyłu książki ciągle myliła mi się z tym Pawianem, przepraszam Fabianem.