Mroczny płomień

Ever nie potrafi rozmawiać z ludźmi. Serio, każdy jej dialog zawiera albo obrażanie współrozmówcy, albo odbijanie piłeczki, bo ktoś śmiał ją obrazić, albo wytknąć jej błędy, albo tam mocno owija w bawełnę, że nikomu nie chce się jej słuchać. Aż się dziwię, że tak mało osób ma jej dość.

Ale cóż, to chyba właśnie ten urok książek z tych lat, gdzie największym koszmarem jest kiedy twoja mama/ciocia spotyka się z twoim nauczycielem, a jeśli nie możesz mnie znieść, kiedy jestem najgorsza, to nie zasługujesz na mnie, kiedy jestem najlepsza.

Ever nie potrafi rozmawiać z ludźmi. Serio, każdy jej dialog zawiera albo obrażanie współrozmówcy, albo odbijanie piłeczki, bo ktoś śmiał ją obrazić, albo wytknąć jej błędy, albo tam mocno owija w bawełnę, że nikomu nie chce się jej słuchać. Aż się dziwię, że tak mało osób ma jej dość.

Ale cóż, to chyba właśnie ten urok książek z tych lat, gdzie największym koszmarem jest...

Kolejna część cyklu która jest gorsza od swoich poprzedniczek. Ever i jej wybory co raz bardziej irytują, Damien przestały być głupim badboyem ale to za dużo nie zmieniło w całokształcie, jedynym plusem jest postać blondwłosego Jude'a. Historia jest już mocno przejechana przez absurdy i samobiczowanie Ever. Sama kraina z innego wymiaru jest już mocno przerysowana i autorka wycisnęła z niej wszystko to co mogła. Kolejne rozdziały czyta się coraz ciężej a sama fabuła niemiłosiernie się ciągnie.

Kolejna część cyklu która jest gorsza od swoich poprzedniczek. Ever i jej wybory co raz bardziej irytują, Damien przestały być głupim badboyem ale to za dużo nie zmieniło w całokształcie, jedynym plusem jest postać blondwłosego Jude'a. Historia jest już mocno przejechana przez absurdy i samobiczowanie Ever. Sama kraina z innego wymiaru jest już mocno przerysowana i autorka...

o wiele ciekawsza od poprzedniej części tej serii, jednak nieco irytujące zaczyna być to, ze ciagle ktoś wchodzi w drogę ever i damena. muszę przyznać ze momenty ever i jude’a bywaly bardziej ekscytujące niż głównej pary

o wiele ciekawsza od poprzedniej części tej serii, jednak nieco irytujące zaczyna być to, ze ciagle ktoś wchodzi w drogę ever i damena. muszę przyznać ze momenty ever i jude’a bywaly bardziej ekscytujące niż głównej pary

Hm, w zasadzie to akcja w tej książce nie jest jakaś interesująca, wszystko ciągle i to samo. Summerland jak dla mnie jest przerysowany, naprawdę, mialam dość jak ciągle tam muszą wchodzić, i pojawi się złoty welon. Haven... cóż, tak to jest jak niektóre osoby potrafią zbzikować, ale jeśli raz jeszcze przeczytam, że Ever wzruszyła ramionami, to wyrzucę książkę przez okno...

Hm, w zasadzie to akcja w tej książce nie jest jakaś interesująca, wszystko ciągle i to samo. Summerland jak dla mnie jest przerysowany, naprawdę, mialam dość jak ciągle tam muszą wchodzić, i pojawi się złoty welon. Haven... cóż, tak to jest jak niektóre osoby potrafią zbzikować, ale jeśli raz jeszcze przeczytam, że Ever wzruszyła ramionami, to wyrzucę książkę przez okno...

Ten sam problem, przez który ciągnie się już przez kolejny tom jest naprawdę męczący. I gdy wreszcie główna bohaterka robi coś mądrego to musi się stać takie coś🙄

Ten sam problem, przez który ciągnie się już przez kolejny tom jest naprawdę męczący. I gdy wreszcie główna bohaterka robi coś mądrego to musi się stać takie coś🙄

Ever podała Haven eliksir i uczyniła ją Nieśmiertelną. dzięki temu uratowała przyjaciółce życie, ale teraz tajemnica jej i Damena jest zagrożona- nastolatka nie zamierz kryć się ze swoimi nowymi mocami. Nie są to jednak jedyne problemy Ever- zabawa z magią pociągnęła za sobą ogromne konsekwencje. Dziewczyna prosiła o pomoc Boginię, by Romano był jej posłuszny. Dzięki temu chciała zdobyć antidotum, które pozwoliłoby jej być z Damenem. Nie wiedziała jednak z jakimi siłami igra- zaklęcie spowodowało, całkiem odwrotne skutki. Dziewczyna całkowicie straciła kontrolę nad sobą i nie może się oprzeć złemu Nieśmiertelnemu. Czy Ever uda się odwrócić działanie klątwy i uspokoić bestię, która kryje się w jej wnętrzu?
Odnoszę wrażenie, że czwarta część serii "Nieśmiertelni" bardzo różni się od wcześniejszych. Autorka zaskakuje czytelników na każdym kroku. Damen swoim stoickim spokojem i zaufaniem do Ever zyskał w moich oczach i udowodnił, że miłość o której ciągle mówił, to nie są tylko puste słowa. Postać Juda wnosi bardzo dużo do tej historii, a mam wrażenie, że chłopak nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Haven jest irytująca, ale to się akurat nie zmieniło. Natomiast to, jak szybko i w jakim kierunku toczy się akcja powoduje, że nie można się oderwać od książki. Tak jak w poprzednich częściach, tak i tu nie zabrakło morału. Wątek klątwy i to jak bohaterka musi sobie z nią poradzić powinno wskazać czytelniczkom, jak duży wpływ mamy na swoje życie, ile z negatywnych wydarzeń sami prowokujemy oraz to, że każdy ma swoją dobrą i złą stronę. Czekam tylko na moment, aż Ever zacznie z tych lekcji wyciągać wnioski- na razie uparcie ignoruje to, co mówią jej inni i dalej robi to, co sama uważa za słuszne. I z tą nadzieją od razu sięgam po kolejną część.

Ever podała Haven eliksir i uczyniła ją Nieśmiertelną. dzięki temu uratowała przyjaciółce życie, ale teraz tajemnica jej i Damena jest zagrożona- nastolatka nie zamierz kryć się ze swoimi nowymi mocami. Nie są to jednak jedyne problemy Ever- zabawa z magią pociągnęła za sobą ogromne konsekwencje. Dziewczyna prosiła o pomoc Boginię, by Romano był jej posłuszny. Dzięki temu...

Mroczny płomień z jednej strony pojawia się w książce, a w drugiej strony jest we mnie w tym momencie. Jeśli zapytacie "dlaczego" powód jest bardzo prosty, bije się okropnie z myślami co powiedzieć na temat tej książki i ten płomień mnie pożera. Jednocześnie ją kocham i jej nienawidzę.

Szczerze przyznam, że podczas czytania bardzo często wysyłam wiadomości do mojej przyjaciółki, której współczuję słuchania mnie. Opowiadałam jej co się w tym momencie dzieje i jeśli działo się coś, co mi się bardzo nie podobało, dosłownie słuchała, jak mam ochotę rzucić książką. Nie chciałam jej widzieć, oglądać, chciałam po prostu wyrzucić ją przez mój balkon z myślą "niech leci w kosmos". Dosłownie. Mimo to nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam ją w niecałe dwa dni i nie żałuję ani sekundy spędzonej nad nią.

Jeśli chodzi o postacie, to niektóre z nich bardzo mnie denerwowały. Zaczynałam czytać kogoś imię i już wiedziałam, że ten rozdział nie skończy się dobrze. Zaczynałam czytać niektóre zdania dotyczące ich zachowania i miałam ochotę zamknąć książkę. Kilkukrotnie faktycznie ją zamknęłam, bo nie mogłam znieść tego, co tam się działo. Aż tak wczułam się w tę historię, aż tak nie chcę z niej wychodzić i aż tak mi się podoba.

Mogę się powtarzać, mogę to mówić ciągle i ciągle, ale bardzo mi się podobają te książki. Szczerze je uwielbiam i podoba mi się to jak Alyson Noël ​tworzy swój świat. To jak tworzy te wszystkie postacie, kreuje je, daje im dosłownie życie, charaktery, które idealnie do nich pasują i które nie zmieniają się przez całą książkę. Jeśli Ever w pierwszej części była uparta jak osioł, nadal jest uparta jak osioł. Jeśli Haven nie szło nic wytłumaczyć, dalej nie idzie nic wytłumaczyć. Jeśli Damian był cierpliwy, dalej jest cierpliwy. To wszystko jest niezmienne, stabilne i po prostu cudowne.

Jedyną wadą, jaką według mnie ma każda z tych części i czwarta tego nie unika, jest to, że akcja rozwija się przez całą książkę, żeby zakończyć się na ostatnich pięciu stronach i to tak błyskawicznie, że nawet nie czytelnik nie zdąży zauważyć kiedy jest koniec. Nagle wszystko jest okej, coś się dzieje i koniec. W pięć stron. Trochę mnie to boli, ale mimo wszystko jest bardzo fajnie i narzekam.

Postacie bardzo na plus. Cała historia też bardzo na plus. Da się tutaj wyczuć emocje i wciągnąć w to, co się dzieje. Czasami niektóre sytuacje są przewidywalne i trochę wytrącało mnie to z rytmu, ale trzeba przyznać, że — według mnie — jest to bardzo dobra książka, nawet mogę powiedzieć, że rewelacyjnie napisana, jeśli potrafi wzbudzić w czytelniku, aż takie emocje, jak wzbudziła u mnie. Dosłownie żyję tą historią i nie chcę z niej wychodzić, nie chcę jej kończyć. Dlaczego ponownie chcę z całego serduszka polecić ją każdej osobie, która lubi romanse i magię, która chce poznać cudowne postacie ze skomplikowaną i ciężko wytłumaczalną fabułą. Według mnie naprawdę warto.

Mroczny płomień z jednej strony pojawia się w książce, a w drugiej strony jest we mnie w tym momencie. Jeśli zapytacie "dlaczego" powód jest bardzo prosty, bije się okropnie z myślami co powiedzieć na temat tej książki i ten płomień mnie pożera. Jednocześnie ją kocham i jej nienawidzę.

Szczerze przyznam, że podczas czytania bardzo często wysyłam wiadomości do mojej...

Najciekawsza cześć jak dotąd, fabuła pędzi szybko do przodu, dzięki czemu nie ma dłużyzn i książkę połyka się w dwa wieczory! Haven jak zwykle irytująca, trafia na moją listę najmniej lubianych postaci w literaturze 🙄 Na szczęście postacie Jude'a, Romano, Milesa i Damena są bardzo fajne i można się do nich szybko przywiązać. Autorka znowu pozostawia wiele niedokończonych wątków, przez co nie mogę się doczekać kolejnej części!

Najciekawsza cześć jak dotąd, fabuła pędzi szybko do przodu, dzięki czemu nie ma dłużyzn i książkę połyka się w dwa wieczory! Haven jak zwykle irytująca, trafia na moją listę najmniej lubianych postaci w literaturze 🙄 Na szczęście postacie Jude'a, Romano, Milesa i Damena są bardzo fajne i można się do nich szybko przywiązać. Autorka znowu pozostawia wiele niedokończonych...

Nieśmiertelni Damen, Ever, , kontynuacja ich przygód. Jakoś tak część nie przypadła mi do gustu....

Nieśmiertelni Damen, Ever, , kontynuacja ich przygód. Jakoś tak część nie przypadła mi do gustu....

Właściwie nie wiem co napisać. O ile początek serii był ciekawy, to w tej chwili cały tom kręci się wokół zdobycia antidotum. A ilość popełnionych błędów i naiwność bohaterki sprawiają, że najchętniej skróciłabym tą serię o jeden tom.
Może faktycznie szukam czegoś innego w książce. Jakiejś akcji, ciętego języka, humoru...
Tutaj jednak wszystko jest jakby wypoziomowane. Nie ma większych zwrotów akcji. Wszystko wydaje się dosyć monotonne, pomimo tego, że książkę czyta się szybko.

Właściwie nie wiem co napisać. O ile początek serii był ciekawy, to w tej chwili cały tom kręci się wokół zdobycia antidotum. A ilość popełnionych błędów i naiwność bohaterki sprawiają, że najchętniej skróciłabym tą serię o jeden tom.
Może faktycznie szukam czegoś innego w książce. Jakiejś akcji, ciętego języka, humoru...
Tutaj jednak wszystko jest jakby wypoziomowane. Nie...