Mężczyzna i żona

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Ta część jest jeszcze gorsza od części pierwszej. Główny bohater jest absolutnie antypatyczny. Uważa się za lepszego od innych,a jest zdecydowanie od nich gorszy. Żonę podejrzewa o zdradę i tylko czeka,aby ją na niej przyłapać,a sam ciągle szuka okazji żeby przespać się z koleżanką swojej byłej żony. Cieszą go niepowodzenia innych. Ma się za ideała,a jest zwykłym dupkiem,który tylko poucza innych i czeka na ich potknięcia.

Ta część jest jeszcze gorsza od części pierwszej. Główny bohater jest absolutnie antypatyczny. Uważa się za lepszego od innych,a jest zdecydowanie od nich gorszy. Żonę podejrzewa o zdradę i tylko czeka,aby ją na niej przyłapać,a sam ciągle szuka okazji żeby przespać się z koleżanką swojej byłej żony. Cieszą go niepowodzenia innych. Ma się za ideała,a jest zwykłym...

Bardzo przyjemna niespodzianka. Połączenie lekkiej, zabawnej fabuły z nienatrętnie prowadzoną analizą życia małżeńskiego, widzianego oczami mężczyzny.
Mamy tu patchworkowe rodziny z typowymi relacjami macochy/ojczyma z pasierbami. Jest walka o syna, przyznanego przez sąd na wychowanie matce, będącej już w kolejnym związku. Pojawia się kolejna pokusa - kandydatka na kochankę. I, jak to w życiu, pojawiają się nieuchronne problemy zdrowotne, finansowe i kryzysy małżeńskie.
To, co ujmuje w tej książce, to uczciwość głównego bohatera i pewna szlachetność sądów, które czynią go sympatycznym i prawym, nawet gdy popełnia błędy. Jego relacje z synem, matką, czy nawet stosunek do byłej żony czy artysty, którego jest menadżerem, przepełnione są troską i czułością, jakiej rzadko szukać w literaturze. A jednocześnie powieść daleka jest od banalnej czułostkowości czy płytkiego melodramatu. Być może udało się zachować właściwe proporcje i styl dzięki zabawnym monologom w stylu stand-up i spostrzeżeniom mającym wagę aforyzmów.
Polecam, mądra i miła rzecz.

Bardzo przyjemna niespodzianka. Połączenie lekkiej, zabawnej fabuły z nienatrętnie prowadzoną analizą życia małżeńskiego, widzianego oczami mężczyzny.
Mamy tu patchworkowe rodziny z typowymi relacjami macochy/ojczyma z pasierbami. Jest walka o syna, przyznanego przez sąd na wychowanie matce, będącej już w kolejnym związku. Pojawia się kolejna pokusa - kandydatka na...

Niby lekka i przyjemna a jednak daje do myślenia i smutna zarazem. Pogmatwane to nasze życie rodzinne jest...

Niby lekka i przyjemna a jednak daje do myślenia i smutna zarazem. Pogmatwane to nasze życie rodzinne jest...

Fajna książka. W bohaterach fajne było to, że każdego z nich w pewnym momencie nie lubiłem (mniej lub bardziej),na koniec jednak każdy wzbudził we mnie dobre odczucia. Główny bohater - dorosły facet, z dzieckiem i z trzyosobową nową rodziną zaczyna kombinować. Ma wszystko poukładane ale mu się nudzić zaczyna. Jak komuś takiemu można kibicować ? Książka ta udowadnia, że jednak trochę można (sam się sobie dziwię).

Fajna książka. W bohaterach fajne było to, że każdego z nich w pewnym momencie nie lubiłem (mniej lub bardziej),na koniec jednak każdy wzbudził we mnie dobre odczucia. Główny bohater - dorosły facet, z dzieckiem i z trzyosobową nową rodziną zaczyna kombinować. Ma wszystko poukładane ale mu się nudzić zaczyna. Jak komuś takiemu można kibicować ? Książka ta udowadnia, że...

Dosyć fajna, przeczytałam bez męczarni, ale liczyłam na coś więcej :)

Dosyć fajna, przeczytałam bez męczarni, ale liczyłam na coś więcej :)

Jednak powieść mnie nie zaskoczyła, nie spodobała głównego bohatera znienawidziłam, nie polubiłam działał na mnie na nerwy wciąż niezdecydowany, nie wiedzący czego to naprawdę chce, oczekuje od życia. Miał rodzinę kochającą, syna Pata, lecz to mu nie wystarczało małżeństwo swoje psuł po prostu jakiś goguś, głupek z niego był. Nie współczułam mu nawet, ani trochę zachowanie karygodne miał.
"Mężczyzna i żona" to bardzo kiepska, nudna książka przemęczyłam się nią, gdy czytałam nie dotarłam do końca książki nużąca była, naprawdę bez szału.

Jednak powieść mnie nie zaskoczyła, nie spodobała głównego bohatera znienawidziłam, nie polubiłam działał na mnie na nerwy wciąż niezdecydowany, nie wiedzący czego to naprawdę chce, oczekuje od życia. Miał rodzinę kochającą, syna Pata, lecz to mu nie wystarczało małżeństwo swoje psuł po prostu jakiś goguś, głupek z niego był. Nie współczułam mu nawet, ani trochę zachowanie...

"Moment jest interesujący, bo to tylko moment."

Z początku lektura wydawaje się słaba, jednak zyskuje pod sam koniec opowieści o mężczyźnie i jego chłopcu.
Harry Silver to jeden z tych bohaterów, o których zmienia się zdanie po każdym przeczytanym rozdziale. Dostarcza mnóstwa emocji: przez współczucie dla jego trudnej sytuacji, zdziwienie wywołane podejmowanymi decyzjami, oburzenie jego amoralnym zachowaniem, wreszcie radość, gdy zrozumiał, co jest najważniejsze.
Tempo akcji podobne jak w części pierwszej. Więcej bohaterów, zmagań z chorobami, miłosnych rozterek i zadumy odnośnie przemijania.

"Alkohol dał mi skrzydła, dzięki którym mogłem latać, ale potem zabrał mi niebo."
"Ludzie nigdy nie przestają się kochać. Jeżeli to, co ich łączy, jest prawdziwe, nigdy nie przestają."
"Ci, którzy coś potrafią, robią to. Ci, którzy nic nie potrafią, zostają kąśliwymi krytykami."
"- Ale jak tobie i tacie się to udało, mamo? Jak to się stało, że kochaliście się przez całe życie? Jak to się stało, że wasze małżeństwo było cały czas udane?
- Trzeba się stale zakochiwać. Musisz się po prostu stale zakochiwać w tej samej osobie."

"Moment jest interesujący, bo to tylko moment."

Z początku lektura wydawaje się słaba, jednak zyskuje pod sam koniec opowieści o mężczyźnie i jego chłopcu.
Harry Silver to jeden z tych bohaterów, o których zmienia się zdanie po każdym przeczytanym rozdziale. Dostarcza mnóstwa emocji: przez współczucie dla jego trudnej sytuacji, zdziwienie wywołane podejmowanymi decyzjami,...

Po książki obyczajowe sięgam nieczęsto, dlatego ciężko mi oceniać tę książkę. Część druga bardziej mi się podobała. Powiem, że nawet mnie lekko wciągnęła. Wielką wadą jest główny bohater, wiecznie użalający się nad sobą. No i te romanse i 156 śluby doprowadzały mnie do szewskiej pasji.

Po książki obyczajowe sięgam nieczęsto, dlatego ciężko mi oceniać tę książkę. Część druga bardziej mi się podobała. Powiem, że nawet mnie lekko wciągnęła. Wielką wadą jest główny bohater, wiecznie użalający się nad sobą. No i te romanse i 156 śluby doprowadzały mnie do szewskiej pasji.

Z wielkim wysiłkiem dobrnęłam do końca „Mężczyzny i żony” Parsonsa, a w okolicy setnej strony wcale nie byłam pewna, czy dam radę. No, ale skoro przemęczyłam część pierwszą, skoro wypożyczyłam drugą, skoro zaczęłam… Jakoś się udało, ale lekko nie było. A podobno miało być i lekko i zabawnie. Mnie nic nie bawiło, za to dużo irytowało, szczególnie główny bohater Harry oraz jego eks- Gina. Te postaci nie tylko irytowały, działały na nerwy, ich się nie dało lubić. Szczególnie tytułowy mężczyzna- chyba tylko z racji wieku, bo z zachowania rozwydrzony gówniarz. Książka nie tylko drażniła bohaterami, męczyła tematyką o niczym- o związkach, których nie było, o pracy z dowcipami na poziomie chamstwa. Dla mnie drugi tom jeszcze słabszy od pierwszego, więc nie polecam.

Z wielkim wysiłkiem dobrnęłam do końca „Mężczyzny i żony” Parsonsa, a w okolicy setnej strony wcale nie byłam pewna, czy dam radę. No, ale skoro przemęczyłam część pierwszą, skoro wypożyczyłam drugą, skoro zaczęłam… Jakoś się udało, ale lekko nie było. A podobno miało być i lekko i zabawnie. Mnie nic nie bawiło, za to dużo irytowało, szczególnie główny bohater Harry oraz...