Istnieje pozór czasu miłości (ten pozór nazywa się: powieść miłosna). Wierzę (wraz ze wszystkimi), że fakt miłosny jest „epizodem” zaopatrzonym w początek i koniec (samobójstwo, porzucenie, utrata uczuć, odejście, klasztor, podróż itd.). Jednakże mogę odtwarzać tylko scenę inicjującą, podczas której zostałem porwany: jest ona czymś po fakcie. Odtwarzam traumatyczny obraz, który przeżywam w teraźniejszości, lecz nadal odmieniam (wypowiadam) w czasie przeszłym: „Ujrzałem go, zarumieniłem się, zbladłem na jego widok. Po mojej oszalałej duszy rozniosło się drżenie”: miłość od pierwszego wejrzenia, wypowiadana jest zawsze w czasie przeszłym prostym: ponieważ jest on przeszły (odtworzony), a zarazem prosty (momentalny): jest to, by tak rzec, bezpośredniość uprzedzenia. Obraz dopasowuje się do pozoru czasu: wyraźny, przyłapany, skadrowany, jest już (jeszcze, wciąż) wspomnieniem (istota fotografii nie polega na przedstawieniu, lecz na przypominaniu): kiedy „oglądam” ponownie scenę porwania, retrospektywnie kreuję przypadek: ta scena ma całą jego wspaniałość: nie przestaję się dziwić, że miałem szczęście: spotkania tego, co przylega do mojego pragnienia, albo, że podjąłem ogromne ryzyko: uległem w jednej chwili nieznanemu obrazowi (i cała odtworzona scena działa niczym przepyszny montaż niewiedzy).

Kochać trzeba cicho, lekko, niby nic, a jednak Coś. Miłość nie ginie od milczenia.

Kochać trzeba cicho, lekko, niby nic, a jednak Coś. Miłość nie ginie od milczenia.

Nie, to nie było to! To było "ziemskie", zwykłe. Nie miało tamtej gorączki i nie miało - poezji. Nie miało też wiele wspólnego z tym, co nazywa się szczęściem.

Nie, to nie było to! To było "ziemskie", zwykłe. Nie miało tamtej gorączki i nie miało - poezji. Nie miało też wiele wspólnego z tym, co nazywa się szczęściem.

Czasami pewnych rzeczy nie da się naprawić- wtedy trzeba je zrobić od początku.

Czasami pewnych rzeczy nie da się naprawić- wtedy trzeba je zrobić od początku.

O, kobiety go uwielbiały. Psy na jego widok padały na grzbiety i sikały ze szczęścia, a dzieci biegły za nim, jakby z mankietów jego spodni sypały się złote zabawki.
Bo ten człowiek miał w sobie coś nieskalanego. Może ludzie za nim szli żeby zobaczyć jego skalanie.

O, kobiety go uwielbiały. Psy na jego widok padały na grzbiety i sikały ze szczęścia, a dzieci biegły za nim, jakby z mankietów jego spodni sypały się złote zabawki.
Bo ten człowiek miał w sobie coś nieskalanego. Może ludzie za nim szli żeby zobaczyć jego skalanie.

Jak człowiek zacznie tylko o czymś marzyć, to nieuchronnie doznaje rozczarowania.

Jak człowiek zacznie tylko o czymś marzyć, to nieuchronnie doznaje rozczarowania.

Przykro mi, że jestem tym, czym jestem.

Przykro mi, że jestem tym, czym jestem.

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

-A ty ciągle tylko o jednym. Kasa, kasa, kasa! Nie wstyd ci?
- Ani trochę! - Kei zerwał się na równe nogi, stukając się palcem wskazującym w pierś. -Dla twojej informacji, nie jestem jakimś pieprzonym milionerem!Dzień w dzień haruję, dając z siebie o wiele więcej niż przeciętni ludzie, więc zarabiam więcej niż oni! Nie ma nic złego w tym, że zamierzam użyć tej forsy, by, jak to mówisz, wziąć odpowiedzialność za swoje czyny! Co, może się mylę?! Więc, odpowiadając na twoje pytanie, nie, nie mam się czego wstydzić!

-A ty ciągle tylko o jednym. Kasa, kasa, kasa! Nie wstyd ci?
- Ani trochę! - Kei zerwał się na równe nogi, stukając się palcem wskazującym w pierś. -Dla twojej informacji, nie jestem jakimś pieprzonym milionerem!Dzień w dzień haruję, dając z siebie o wiele więcej niż przeciętni ludzie, więc zarabiam więcej niż oni! Nie ma nic złego w tym, że zamierzam użyć tej forsy, by, ...

Nieszczęście współczesnych czasów polega na tym, że nie ma nic ważniejszego od pieniędzy.

Nieszczęście współczesnych czasów polega na tym, że nie ma nic ważniejszego od pieniędzy.