Kleopatra
No wiesz? Za kogo ty mnie bierzesz? Ja chcę tylko dostać jeden jedyny kwiatuszek z twojego bukietu.
(Grzebie w kwiatach, wyciąga coś na długiej łodydze.)
O, ten farbowany oset będzie w sam raz. Jak można coś takiego wepchać między kwiaty? Teraz masz o wiele lepsze szanse u Grażynki. Chyba się nie mylę? Przyszedłeś do niej w podobnej sprawie jak do mnie? Usiądź sobie. Ona niedługo wstanie. Wybacz, że cię zostawiam samego, ale muszę lecieć do budy. Ten cudny kwiat wręczę mojej ukochanej pani. Pa!

Miłość była uczuciem rozsadzającym mi serce za każdym razem, gdy go widziałam. Miłość była zapomnieniem o wszystkim, gdy z nim byłam. Miłość była oddechem więznącym mi w gardle, kiedy patrzył na mnie w ten intensywny sposób. Miłość była sapnięciami, gdy mnie dotykał. To miłość, gdy mogłam być przy nim sobą, wiedząc, że nie musiałam udawać ideału lub martwić się, co sobie o mnie pomyśli, ponieważ mnie akceptował. A przede wszystkim? Ta miłość cholernie mnie przerażała.

Miłość była uczuciem rozsadzającym mi serce za każdym razem, gdy go widziałam. Miłość była zapomnieniem o wszystkim, gdy z nim byłam. Miłość była oddechem więznącym mi w gardle, kiedy patrzył na mnie w ten intensywny sposób. Miłość była sapnięciami, gdy mnie dotykał. To miłość, gdy mogłam być przy nim sobą, wiedząc, że nie musiałam udawać ideału lub martwić się, co sobie o mnie...

Ojciec nazywał mnie zawsze swoją radością, ty nazywasz mnie swoją miłością, obaj zaś nazywaliście mnie swoim dzieckiem (s.663).

Ojciec nazywał mnie zawsze swoją radością, ty nazywasz mnie swoją miłością, obaj zaś nazywaliście mnie swoim dzieckiem (s.663).

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tylko przyjaźń, a ja uczynię fałszywy krok, spadnę w próżnię: pozostanę bez jej przyjaźni i bez jej miłości.

Tak bardzo uważam, będąc przy niej, tak bardzo staram się nie dopuścić do tego, by cała siła moich uczuć do niej wypłynęła na zewnątrz. Nie chcę jej naciskać. Nie chcę zniszczyć tego, co mamy, ale teraz mam wrażenie, jakbyśmy balansowali na szczycie góry; jeśli za mocno przechylimy się na bok, wpadniemy w coś cudownego, czego pragnąłem chyba od lat. Jednak jeśli dla niej to tyl...

W ludzkiej naturze leżało pragnienie tego, co nieosiągalne.

W ludzkiej naturze leżało pragnienie tego, co nieosiągalne.

Człowiek pozbawiony marzeń w rzeczywistości ma je tak wielkie, że nie potrafi sobie tego uświadomić.

Człowiek pozbawiony marzeń w rzeczywistości ma je tak wielkie, że nie potrafi sobie tego uświadomić.

(…) mówiłam ci wiele razy, że człowiek jest zły z natury. Wielcy oświeceniowi filozofowie tkwili w głębokim błędzie. Sądzili, że mitem dobrego dzikusa wyjaśnią ewolucje naszego gatunku, który jest z gruntu dobry, lecz psuje go otoczenie. Tymczasem prawda jest taka, że społeczeństwo jedynie wyciąga z nas to, co kryje się głęboko w naszym sercu.

(…) mówiłam ci wiele razy, że człowiek jest zły z natury. Wielcy oświeceniowi filozofowie tkwili w głębokim błędzie. Sądzili, że mitem dobrego dzikusa wyjaśnią ewolucje naszego gatunku, który jest z gruntu dobry, lecz psuje go otoczenie. Tymczasem prawda jest taka, że społeczeństwo jedynie wyciąga z nas to, co kryje się głęboko w naszym sercu.

Człowiek, który ma na co wydać pieniądze, nie chce ich widzieć. Płaci czekami, podpisuje dokumenty. Nawet w pokera gra na żetony. To symbol. W naszym społeczeństwie człowiek, który nie ma na co wydać pieniędzy, nie ma po co żyć.

Człowiek, który ma na co wydać pieniądze, nie chce ich widzieć. Płaci czekami, podpisuje dokumenty. Nawet w pokera gra na żetony. To symbol. W naszym społeczeństwie człowiek, który nie ma na co wydać pieniędzy, nie ma po co żyć.

Klasa zdobi człowieka lepiej niż świetnie skrojony mundur albo drogi garnitur. Klasy nie uszyjesz na zamówienie, nie kupisz za pieniądze nawet całego narodu. Podobnie jak szacunku.

Klasa zdobi człowieka lepiej niż świetnie skrojony mundur albo drogi garnitur. Klasy nie uszyjesz na zamówienie, nie kupisz za pieniądze nawet całego narodu. Podobnie jak szacunku.

Dochody, póki są, umożliwiają wygodne życie, ale nie zmieniają naszej rzeczywistej pozycji, czego nikt chyba nie jest bardziej świadomy niż brytyjskie klasy wyższe.

Dochody, póki są, umożliwiają wygodne życie, ale nie zmieniają naszej rzeczywistej pozycji, czego nikt chyba nie jest bardziej świadomy niż brytyjskie klasy wyższe.