musimy się pogodzić z tym, że ludzie których kochamy, któregoś dnia odejdą. to jedna z najważniejszych lekcji jakie daje nam życie. zresztą, my wszyscy nie będziemy żyć wiecznie.

Jego głos popieścił moje zmysły. Piękniejszy od tego mógłby być jedynie jego dotyk.

Jego głos popieścił moje zmysły. Piękniejszy od tego mógłby być jedynie jego dotyk.

My musimy najpierw trochę zniszczyć samych siebie, żeby niszczyć ich. Oni nie, oni mogą zwyczajnie pozostawać takimi, jakimi są, dlatego są tak silni. Ponieważ nie ma w nich żadnej światłości, to w końcu przegrają. Tylko, że my musimy przy tym uważać, żeby się za bardzo do nich nie upodobnić i żebyśmy się sami za bardzo nie zniszczyli, bo wtedy ostatecznie oni zwyciężą.

My musimy najpierw trochę zniszczyć samych siebie, żeby niszczyć ich. Oni nie, oni mogą zwyczajnie pozostawać takimi, jakimi są, dlatego są tak silni. Ponieważ nie ma w nich żadnej światłości, to w końcu przegrają. Tylko, że my musimy przy tym uważać, żeby się za bardzo do nich nie upodobnić i żebyśmy się sami za bardzo nie zniszczyli, bo wtedy ostatecznie oni zwyciężą.

Jesteś warta więcej niż wszystko, co miałem i będę miał.

Jesteś warta więcej niż wszystko, co miałem i będę miał.

Cokolwiek stanie się później, nie jest ważne. Po co
zaprzątać sobie tym głowę? Przecież czasu już się nie cofnie. Nie można walczyć z czymś, co i tak jest nieuniknione. A je￾śli to ostatnie chwile, gdy morze jest błękitne, a powietrze smakuje solą? Przecież w końcu nikt z nas nie wie, co robi właśnie po raz ostatni w życiu.

Cokolwiek stanie się później, nie jest ważne. Po co
zaprzątać sobie tym głowę? Przecież czasu już się nie cofnie. Nie można walczyć z czymś, co i tak jest nieuniknione. A je￾śli to ostatnie chwile, gdy morze jest błękitne, a powietrze smakuje solą? Przecież w końcu nikt z nas nie wie, co robi właśnie po raz ostatni w życiu.

Nikt nie może powiedzieć, co kryje się w kimś innym.

Nikt nie może powiedzieć, co kryje się w kimś innym.

Są ludzie i ludzie. Jedni istotnie zasługują na to miano, z którym notabene wiążecie nader wygórowane wyobrażenia, drudzy nie mają z nim nic wspólnego, bo to tylko uczłowiecznione małpy.

Są ludzie i ludzie. Jedni istotnie zasługują na to miano, z którym notabene wiążecie nader wygórowane wyobrażenia, drudzy nie mają z nim nic wspólnego, bo to tylko uczłowiecznione małpy.

Ja nie będę robił, robił, robił! bo ja chcę żyć, żyć, żyć! Nie jestem bydlęciem pociągowym ani maszyną, jestem człowiekiem. Tylko głupiec chce pieniędzy i dla zrobienia milionów poświęca wszystko, życie i miłość, i prawdę, i filozofię, i wszystkie skarby człowieczeństwa, a gdy się już tak nasyci, że może pluć milionami, cóż wtedy?

Ja nie będę robił, robił, robił! bo ja chcę żyć, żyć, żyć! Nie jestem bydlęciem pociągowym ani maszyną, jestem człowiekiem. Tylko głupiec chce pieniędzy i dla zrobienia milionów poświęca wszystko, życie i miłość, i prawdę, i filozofię, i wszystkie skarby człowieczeństwa, a gdy się już tak nasyci, że może pluć milionami, cóż wtedy?

Nieszczęście współczesnych czasów polega na tym, że nie ma nic ważniejszego od pieniędzy.

Nieszczęście współczesnych czasów polega na tym, że nie ma nic ważniejszego od pieniędzy.

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...