Umysł ponosi porażkę wobec czegoś, co wymyka się wszelkiej analizie i ucina wszelkie dyskusje. W wybornym małym eseju Paulhan nazywa to ,,mrokiem'', przeciwstawionym myśli jasnej, narzucającej się jako niepodważalny dowód. Oddajmy mu głos:

,,Wygląda na to, że nasze myślenie sobie nie wystarcza i nie może żyć tylko swoimi zasadami, lecz że wymaga w pewnych momentach swego rodzaju uzupełnienia. Czym? Jakimś elementem innej natury, dwuznacznym, tajemniczym i całkowicie innym od umysłu. Jasne zastąpione mrokiem; rozumne-nierozumem; dające się wyjaśnić – bezsensem.

Spostrzeżenie Ciorana doskonale harmonizuje z tekstem Paulhana: ,,Ilość światło- cienia w myśli jest miernikiem jej głębi''.

Czułem ciężar na sercu, mając wrażenie, że nasz związek zaczyna przypominać wirowanie dziecinnego bąka. Gdy byliśmy razem, mieliśmy siłę, by utrzymać go w ruchu, a rezultatem było piękno, magia i niemal dziecinne wrażenie cudu. Gdy się rozdzielaliśmy, wirowanie nieuchronnie wyhamowywało. Stawaliśmy się chwiejni, niestabilni i wiedziałem, że muszę znaleźć jakiś sposób, żeby uchronić nas od przewrócenia się.

Czułem ciężar na sercu, mając wrażenie, że nasz związek zaczyna przypominać wirowanie dziecinnego bąka. Gdy byliśmy razem, mieliśmy siłę, by utrzymać go w ruchu, a rezultatem było piękno, magia i niemal dziecinne wrażenie cudu. Gdy się rozdzielaliśmy, wirowanie nieuchronnie wyhamowywało. Stawaliśmy się chwiejni, niestabilni i wiedziałem, że muszę znaleźć jakiś sposób, żeby uchr...

(...)wybieraliśmy się na kawę lub uczyliśmy się razem. Nie można było tego nazwać randkami, nie trzymaliśmy się nawet za ręce. Tim wiedział, że jestem zakochana w tobie... ale on był tam ze mną, rozumiesz?

(...)wybieraliśmy się na kawę lub uczyliśmy się razem. Nie można było tego nazwać randkami, nie trzymaliśmy się nawet za ręce. Tim wiedział, że jestem zakochana w tobie... ale on był tam ze mną, rozumiesz?

-Hej, hej. Co tam? (...)
-Właśnie się obudziłam. Ktoś strasznie hałasował po tej stronie łóżka.
Zamknął jedno oko i popatrzył na mnie.
-Nie sądzę, żaby ktoś tak rozmaszysty jak ty mógł narzekać.
-Rozmaszysty? Nie istnieje takie słowo - zaprotestowałam, ciesząc się jego bliskością bardziej, niż chciałam to przyznać.
-Razmaszysty o ktoś, kto się rozpycha z rozmachem. Ten, kto pomimo, że śpi w łóżku rozmiarów Alcatraz , zajmuje cały materac, żeby się wyciągnąć i kopać. (...)
-Rozpychanie się jest lepsze niż chrapanie, chrapaczu (...)
-Ty się rozpychasz, ja chrapię. Co z tym zrobimy? - Posłał mi pogodny, na wpół śpiący uśmiech.
-Zatyczki do uszu i ochraniacze dla hokeistów?

-Hej, hej. Co tam? (...)
-Właśnie się obudziłam. Ktoś strasznie hałasował po tej stronie łóżka.
Zamknął jedno oko i popatrzył na mnie.
-Nie sądzę, żaby ktoś tak rozmaszysty jak ty mógł narzekać.
-Rozmaszysty? Nie istnieje takie słowo - zaprotestowałam, ciesząc się jego bliskością bardziej, niż chciałam to przyznać.
-Razmaszysty o ktoś, kto się rozp...

Człowiek musi wycierpieć tyle, ile mu przeznaczono, wypić swój kielich, to jego los!

Człowiek musi wycierpieć tyle, ile mu przeznaczono, wypić swój kielich, to jego los!

Pomyślałem, że ludzie czują nieodpartą potrzebę tworzenia kłamstw i obrazów. (...) Rzeczywistość nie wystarcza człowiekowi, jeden świat to dla niego za mało. Musi sam tworzyć ich coraz więcej i więcej.

Pomyślałem, że ludzie czują nieodpartą potrzebę tworzenia kłamstw i obrazów. (...) Rzeczywistość nie wystarcza człowiekowi, jeden świat to dla niego za mało. Musi sam tworzyć ich coraz więcej i więcej.

Trzeba być rzeczywiście wielkim człowiekiem, żeby potrafić oprzeć się nawet zdrowemu rozsądkowi.

Trzeba być rzeczywiście wielkim człowiekiem, żeby potrafić oprzeć się nawet zdrowemu rozsądkowi.

A wszyscy piszczą, a narzekają, jak przyjdzie dziadowi co dać abo i drugiemu, ale na gorzałę mają.

A wszyscy piszczą, a narzekają, jak przyjdzie dziadowi co dać abo i drugiemu, ale na gorzałę mają.

Jeśli zdarzy ci się zarobić duże pieniądze, a nie jesteś na to wewnętrznie gotowy, prawdopodobnie nie będziesz długo bogaty i szybko stracisz, co zdobyłeś.

Jeśli zdarzy ci się zarobić duże pieniądze, a nie jesteś na to wewnętrznie gotowy, prawdopodobnie nie będziesz długo bogaty i szybko stracisz, co zdobyłeś.

Posłuchaj Ezza! Nie roztrząsajmy kwalifikacji moralnych tego Anglika, ale to przecież cudowny przykład ilustrujący moje teorie. On ma miliony w bankowych schowkach, a ja płótno w kieszeni. Mimo to nie możesz, nie ośmielisz się twierdzić, że jest on mędrszy, dzielniejszy, energiczniejszy niż ja. Nie jest wcale mądry: oczy ma jak niebieskie emaliowane guziki. Nie jest energiczny: snuje się od fotela do fotela jak paralityk. To poczciwy, sumienny stary osioł, a pieniądze ma po prostu dlatego, że zbiera je jak maniak znaczki pocztowe. Ty, Ezza, masz umysł za tęgi do interesów. Nie zajedziesz daleko. Trzeba być mądrym, żeby robić pieniądze. Zgoda! Ale najpierw trzeba być wystarczająco głupim, żeby pieniędzy pragnąć.

Posłuchaj Ezza! Nie roztrząsajmy kwalifikacji moralnych tego Anglika, ale to przecież cudowny przykład ilustrujący moje teorie. On ma miliony w bankowych schowkach, a ja płótno w kieszeni. Mimo to nie możesz, nie ośmielisz się twierdzić, że jest on mędrszy, dzielniejszy, energiczniejszy niż ja. Nie jest wcale mądry: oczy ma jak niebieskie emaliowane guziki. Nie jest energiczny:...