,,Jeśli ktoś utożsamia się z czymkolwiek, daje świadectwo swych chorobliwych skłonności''. Zdaniem Ciorana marginalność nie pochodzi z fatalności, lecz jest z trudem osiągniętą zdobyczą, wzgardą dla kompromisów i moralnego komfortu. Musimy uznać jego wierność wobec takiej postawy, kiedy widzimy, jak odrzuca narodowość, przynależność polityczną, społeczną, literackie zaszczyty [nigdy nie przyjął żadnej z licznych nagród, jakie mu przyznawano]. Ta marginalność jest jedynym dobrem, jakie naprawdę cenił, i której broni zaciekle jako cechy niezbędnej temu, kto chce obiektywnie medytować nad losem człowieka.

Pokochałam cię gorąco, stale tak jak i teraz będę kochała, a pokochałam za to, że duszę masz czystą, jasną, na wskroś przejrzystą, za to, że jak tylko spojrzałam na ciebie po raz pierwszy, wiedziałam od razu, że przybyłeś jako gość do mojego domu, gość upragniony, że nie darmo żeś się do nas wprosił; za to cię pokochałam, że gdy patrzysz, to oczy twoje kochają i mówią o twoim sercu, a gdy coś mówią, to natychmiast wiem wszystko o tobie i mam ochotę poświęcić życie tobie, twojej miłości, dobrej woli, bo miło jest być niewolnicą tego, czyje serce znalazłam...

Pokochałam cię gorąco, stale tak jak i teraz będę kochała, a pokochałam za to, że duszę masz czystą, jasną, na wskroś przejrzystą, za to, że jak tylko spojrzałam na ciebie po raz pierwszy, wiedziałam od razu, że przybyłeś jako gość do mojego domu, gość upragniony, że nie darmo żeś się do nas wprosił; za to cię pokochałam, że gdy patrzysz, to oczy twoje kochają i mówią o twoim s...

Jeszcze czas nań zawołać po imieniu,
zanim odejdzie, odejdzie nie wiedząc nic.
- W dobrotliwym, spokojnym zwątpieniu -
- on - mej duszy krótkowzroczny widz.

Kryłam mu się w słów próżnię i ciemnię,
aż mnie wreszcie przestał szukać już -
i tak dzisiaj odchodzi ode mnie,
jak się idzie od róż do róż.

Jeszcze czas nań zawołać po imieniu,
zanim odejdzie, odejdzie nie wiedząc nic.
- W dobrotliwym, spokojnym zwątpieniu -
- on - mej duszy krótkowzroczny widz.

Kryłam mu się w słów próżnię i ciemnię,
aż mnie wreszcie przestał szukać już -
i tak dzisiaj odchodzi ode mnie,
jak się idzie od róż do róż.

(...) to mnie jeszcze boli;

a ja sądziłem: minie, przejdzie,
że jakoś ból wypielę -
a ty mi ciągle z dna pamięci
wypływasz jak topielec...

(...) to mnie jeszcze boli;

a ja sądziłem: minie, przejdzie,
że jakoś ból wypielę -
a ty mi ciągle z dna pamięci
wypływasz jak topielec...

Normalny człowiek osiąga szczęście i wierzy w nie, strzeże go pilnie, dopóki coś go naprawdę nie zniweczy. Człowiek nienormalny osiąga wyłącznie szczęście względne, które ulega ciągłym wahaniom.

Normalny człowiek osiąga szczęście i wierzy w nie, strzeże go pilnie, dopóki coś go naprawdę nie zniweczy. Człowiek nienormalny osiąga wyłącznie szczęście względne, które ulega ciągłym wahaniom.

Nie można być wielkim człowiekiem tanim kosztem.

Nie można być wielkim człowiekiem tanim kosztem.

Sztuka, to słowo już dawno straciło swe znaczenie, gdy dopadło się do niego kilku awanturników z piórem i kajetem i gdy zaczęli eksperymentować z awangardą i tymi wszystkimi ruchami i kierunkami. Nie dobrze mi, gdy o tym myślę. Gdzie ta sztuka, która nakazuje ,,podnosić okruszynę chleba przez uszanowanie”? Gdzie to, co klasyczne, jasne, utwierdzone na mocnym fundamencie? Gdzie?... Sztuka, znowu o niej myślę. Nie potrafię zająć czymś innym głowy, tylko tą służebnica grafomanów i pyszałków... czy ja jestem chory na sztukę? Czy ja nie jestem bliski obłędu? Stefek – bohater bajroniczny. Stefek – Kordian na szczycie Mont Blanc. Stefek... idiota!... Sowa, wreszcie zaczynają swe łowy sowy. Natura, jak tu pięknie!...

Sztuka, to słowo już dawno straciło swe znaczenie, gdy dopadło się do niego kilku awanturników z piórem i kajetem i gdy zaczęli eksperymentować z awangardą i tymi wszystkimi ruchami i kierunkami. Nie dobrze mi, gdy o tym myślę. Gdzie ta sztuka, która nakazuje ,,podnosić okruszynę chleba przez uszanowanie”? Gdzie to, co klasyczne, jasne, utwierdzone na mocnym fundamencie? Gdzie?...

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Jeśli już wiesz, jak chciałbyś wydać masę pieniędzy, jesteś spory kawał przed większością innych ludzi.

Jeśli już wiesz, jak chciałbyś wydać masę pieniędzy, jesteś spory kawał przed większością innych ludzi.