Po co mam wybierać? Najlepiej zabrać obie!

(...) na drodze miłości-każdej miłości-jest bardzo wiele wyboistych miejsc, które trzeba wyrównać i pokonać.

(...) na drodze miłości-każdej miłości-jest bardzo wiele wyboistych miejsc, które trzeba wyrównać i pokonać.

O, jakże straszną jest pustka, którą czuje w piersiach! Myślę często: - Gdybyś mógł ją bodaj raz jeden przycisnąć do serca, wypełniłaby się ta pustka niezawodnie.

O, jakże straszną jest pustka, którą czuje w piersiach! Myślę często: - Gdybyś mógł ją bodaj raz jeden przycisnąć do serca, wypełniłaby się ta pustka niezawodnie.

Rozpacz i miłość są zrośnięte, jedno nie występuje bez drugiego.

Rozpacz i miłość są zrośnięte, jedno nie występuje bez drugiego.

Niewielu z nas potrafi znieść dobrobyt. Innych ludzi, rzecz jasna.

Niewielu z nas potrafi znieść dobrobyt. Innych ludzi, rzecz jasna.

(…) jego dystans był z tych, co czynią człowieka w oczach innych tępym jak nóż, pod którym kruszy się chleb. Tak tępym, że wszyscy dają mu spokój, nawet wtedy, kiedy jest potrzebny, kiedy jest podejrzany, albo kiedy nie ma nikogo poza nim.

(…) jego dystans był z tych, co czynią człowieka w oczach innych tępym jak nóż, pod którym kruszy się chleb. Tak tępym, że wszyscy dają mu spokój, nawet wtedy, kiedy jest potrzebny, kiedy jest podejrzany, albo kiedy nie ma nikogo poza nim.

Miłość jest czymś, co rozjaśnia wnętrze człowieka.

Miłość jest czymś, co rozjaśnia wnętrze człowieka.

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...

Bieda może unieszczęśliwiać, ale pieniądze szczęścia nie gwarantują.

Bieda może unieszczęśliwiać, ale pieniądze szczęścia nie gwarantują.