Kiedy ktoś widzi za dużo, los czasami odbiera mu jedno oko, by to wyrównać.

Może na tym właśnie polega miłość, pomyślałam, na byciu wkurzonym.

Może na tym właśnie polega miłość, pomyślałam, na byciu wkurzonym.

Miłość jest niedorzeczna i przez to niepowtarzalna.

Miłość jest niedorzeczna i przez to niepowtarzalna.

Miłość nie wybiera. Gdy znajdziesz osobę,
która jest ci pisana, cała reszta przestaje się liczyć i zrobisz dla niej wszystko.

Miłość nie wybiera. Gdy znajdziesz osobę,
która jest ci pisana, cała reszta przestaje się liczyć i zrobisz dla niej wszystko.

Z cieni rzucanych przez zielony lampion nikt nigdy by nie zgadł, że siedzi tu dwóch chłopaków, próbujących odnaleźć samych siebie. Po prostu zobaczyłby przytulające się cienie, nie dostrzegając ich płci.

Z cieni rzucanych przez zielony lampion nikt nigdy by nie zgadł, że siedzi tu dwóch chłopaków, próbujących odnaleźć samych siebie. Po prostu zobaczyłby przytulające się cienie, nie dostrzegając ich płci.

Jednym z triumfów człowieka jest to, że może o czymś wiedzieć, a jednak w to nie wierzyć.

Jednym z triumfów człowieka jest to, że może o czymś wiedzieć, a jednak w to nie wierzyć.

Ból nie jest niczym przyjemnym, przynajmniej dla większości ludzi, ale to zupełnie wyjątkowa cecha życia. Ból - fizyczny, emocjonalny i każdy inny - to cień rzucany przez wszystko, czego pragnie się w życiu, alternatywa tego, co pragnęło się osiągnąć, i nieodłączny twórca siły. Ból naszych porażek uczy nas, jak być lepszymi, silniejszymi, większymi niż wcześniej. Ból mówi nam, że zrobiliśmy coś niewłaściwie - to nauczyciel, przewodnik, zawsze obecny, by jednocześnie pokazywać nam nasze ograniczenia i rzucać wyzwanie, byśmy je przezwyciężyli. Jak na coś, czego nikt nie lubi, ból daje nam piekielnie dużo dobrego.

Ból nie jest niczym przyjemnym, przynajmniej dla większości ludzi, ale to zupełnie wyjątkowa cecha życia. Ból - fizyczny, emocjonalny i każdy inny - to cień rzucany przez wszystko, czego pragnie się w życiu, alternatywa tego, co pragnęło się osiągnąć, i nieodłączny twórca siły. Ból naszych porażek uczy nas, jak być lepszymi, silniejszymi, większymi niż wcześniej. Ból mówi nam, ...

Gdybym wygrała dużą sumę pieniędzy i miałabym ją przeznaczyć na jakieś podróże, to (...) chciałabym przede wszystkim najpierw dokładnie zwiedzić swoją ojczyznę, a dopiero poźniej wybrać się w świat. I jeśli jeszcze troszeczkę pieniążków by mi zostało z tej podróży po Polsce, chciałabym je przeznaczyć na jakiś charytatywny cel. (Anna Przybylska).

Gdybym wygrała dużą sumę pieniędzy i miałabym ją przeznaczyć na jakieś podróże, to (...) chciałabym przede wszystkim najpierw dokładnie zwiedzić swoją ojczyznę, a dopiero poźniej wybrać się w świat. I jeśli jeszcze troszeczkę pieniążków by mi zostało z tej podróży po Polsce, chciałabym je przeznaczyć na jakiś charytatywny cel. (Anna Przybylska).

Czyż można walczyć tak, jak myśmy walczyli, o sześć arów powierzchni na daczę, o mercedesa, o komercyjny kiosk z obcą czekoladą? Tak można walczyć tylko za ojczyznę. Oni nie mają ojczyzny. Mój wnuk uczy się na kucharza. Jego marzeniem jest otworzyć własną kawiarnię. Z ciastkami, z kanapkami. Chce być bogaty, mieć dużo pieniędzy. Słyszy pani? A ja w jego wieku marzyłem, żeby zostać lotnikiem albo czołgistą. Żeglarzem. Bohaterem. A pieniądze były mi potrzebne tylko na to, żeby kupić chleb. Całej reszty, której pragnąłem, nie można było kupić za pieniądze. Nawet za miliony!
Teraz i ja także nie mam ojczyzny. Moją ojczyzną jest moja przeszłość.

Czyż można walczyć tak, jak myśmy walczyli, o sześć arów powierzchni na daczę, o mercedesa, o komercyjny kiosk z obcą czekoladą? Tak można walczyć tylko za ojczyznę. Oni nie mają ojczyzny. Mój wnuk uczy się na kucharza. Jego marzeniem jest otworzyć własną kawiarnię. Z ciastkami, z kanapkami. Chce być bogaty, mieć dużo pieniędzy. Słyszy pani? A ja w jego wieku marzyłem, żeby zos...

- Nic, ktoś się buduje na miejscu dworu - mówię to jak najspokojniej; nikt by się nie domyślił teraz po moim głosie, że kiedy zobaczyłem betonowe fundamenty tam, gdzie jeszcze kilka lat wcześniej widziałem ogryzki murów, pokryte gdzieniegdzie tynkiem z resztkami farb w pastelowych kolorach, rzuciłem jedno z tych słów, które Basia opatruje niezmiennie komentarzem: „Ups, nawet za sto złotych bym tak nie powiedziała”.

- Nic, ktoś się buduje na miejscu dworu - mówię to jak najspokojniej; nikt by się nie domyślił teraz po moim głosie, że kiedy zobaczyłem betonowe fundamenty tam, gdzie jeszcze kilka lat wcześniej widziałem ogryzki murów, pokryte gdzieniegdzie tynkiem z resztkami farb w pastelowych kolorach, rzuciłem jedno z tych słów, które Basia opatruje niezmiennie komentarzem: „Ups, nawet za...