Bohaterem tej bajeczki jest mały męczydusza, który krzyczy: „Wilk! Wilk!”, chociaż wilka wcale nie ma w pobliżu, i za każdym razem łatwowierni wieśniacy pędzą mu na pomoc, aby przekonać się, że to był tylko żart. Ale raz chłopczyk krzyknął: „Wilk! Wilk!” wcale nie dla żartu tylko, że nikt mu już nie przybiegł na pomoc. Wilk zjadł dowcipnisia, i na tym, Bogu dzięki, bajeczka się kończy.
Morał z niej płynie oczywisty: „Nie osiedlaj się tam, gdzie wilki hasają na wolności” – chociaż ten, kto wam czytał tę bajeczkę, na pewno twierdził, że jej morał brzmi: nie kłam, bo pożałujesz.

Ujął jej ręce w swoje ciepłe dłonie i spojrzał jej prosto w oczy.
- Długo nad tym myślałem i w końcu doszedłem, w czym tkwi sedno kłopotu.
- A mamy jakiś kłopot?
- Tak, maleńki. Polega on na tym, że my, Klementyno, najzwyczajniej w świecie się kochamy - powiedział miękko. - Kocham cię. Twoje łzy, twój śmiech, twoją złość i to, jak śmiesznie marszczysz nos, gdy czujesz się zakłopotana. Kocham się koło ciebie budzić i czuć zapach twoich włosów. Kocham, jak z czułością na mnie patrzysz, gdy myślisz, że tego nie widzę. I patrząc na ciebie myślę, że i ty mnie kochasz. Kochasz? - wyszeptał, przyciągając ją do siebie.
- Najbardziej na świecie - odszepnęła, z trudem wydobywając głos z zaciśniętego wzruszeniem gardła. A potem pocałowali się tak jakoś czule i uroczyście. Serce jej w piersi zatrzepotało i stało się jasne, że od tej chwili nic już nie będzie takie samo. Bo gdy się mówi komuś drugiemu, że się go kocha, to wyznanie sprawia, że liczba pojedyncza znika. Od tego momentu wszystko dzieli się na dwa. I człowiek nie może już stanowić o samym sobie, bo zanim pomyśli "ja", pojawia się słowo "on". I to jest piękne i wzruszające, i wyjątkowe. Klementyna ze zdumieniem odkryła, że po raz pierwszy słowo "my" nie budzi w niej najmniejszego nawet lęku. Pomyślała, że rozumie, co mają na myśli ludzie, mówiąc, że są cali w skowronkach. Po prostu serce wtedy dostaje skrzydeł.

Ujął jej ręce w swoje ciepłe dłonie i spojrzał jej prosto w oczy.
- Długo nad tym myślałem i w końcu doszedłem, w czym tkwi sedno kłopotu.
- A mamy jakiś kłopot?
- Tak, maleńki. Polega on na tym, że my, Klementyno, najzwyczajniej w świecie się kochamy - powiedział miękko. - Kocham cię. Twoje łzy, twój śmiech, twoją złość i to, jak śmiesznie marszczysz nos, gdy...

Nie wiem, czy miłość ma cokolwiek wspólnego z tym, jaka jest ta druga osoba. To znaczy, może odrobinę. Myślę, że chodzi o nas samych. Powiedzmy na przykład, że ko... że naprawdę podoba ci się zarozumiały typ. To nieważne. Ważne jest to, jak ty się przy tym typie czujesz. Jeśli jak najlepsze osoba na świecie, to właśnie dlatego on ci podoba. Nie chodzi o to, czy on jest dobrym człowiekiem.

Nie wiem, czy miłość ma cokolwiek wspólnego z tym, jaka jest ta druga osoba. To znaczy, może odrobinę. Myślę, że chodzi o nas samych. Powiedzmy na przykład, że ko... że naprawdę podoba ci się zarozumiały typ. To nieważne. Ważne jest to, jak ty się przy tym typie czujesz. Jeśli jak najlepsze osoba na świecie, to właśnie dlatego on ci podoba. Nie chodzi o to, czy on jest dobrym c...

Kto choć raz będzie się kochał z robotką, nigdy nie zatęskni za prawdziwą kobietą.

Kto choć raz będzie się kochał z robotką, nigdy nie zatęskni za prawdziwą kobietą.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, pastelowe umieralnie, martwe zakłady, przerdzewiałe rury i nałożony na to wszystko plastikowy futerał z ładnym napisem. A jak coś żyje, to jest chore, skrzywdzone, spuchnięte od toksyn.

Teraz to widzę, a przedtem tego nie widziałem, bo byłem człowiekiem, myślałem jak człowiek i czułem jak człowiek. Widziałem tylko to, co było dookoła mnie. Chciałem zabić każdego, kto tylko wszedł mi w drogę; tak na dobrą sprawę, chciałem po prostu zabić wszystkich.

Teraz przestaję być człowiekiem i przestaję być Gruzem. Staję się małpą. Już nie jestem zły ani dobry. Gdy zapada noc, a na niebie widać gwiazdy, wraz z nimi przychodzi spokojna prawda o wszystkim, co istnieje. Człapię sobie pod tą prawdą, z grzechami na grzbiecie, odganiając się od głodnych, ospałych much.

Z cech człowieka, mam w sobie jeszcze troskę, troskę o Alfę i Nahlę.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, paste...

Większość ludzi nie ma pojęcia, jak wiele z tego, kim jesteśmy, wycieka na zewnątrz. Osobowość to nie tylko kwestia tego, co sami wiemy o sobie, ale przede wszystkim to, co wiedzą o nas inni. Przy matce jesteś jedną osdobą, przy kochanku drugą, a przy dziecku jeszcze inną. Ludzie tworzą Cię..... I dopełniają.... W równym stopniu, jak tworzysz się sama. Kiedy odchodzisz, ci którzy zostają, zatrzymują w sobie czastkę Ciebie, która zawsze była w ich posiadaniu.

Większość ludzi nie ma pojęcia, jak wiele z tego, kim jesteśmy, wycieka na zewnątrz. Osobowość to nie tylko kwestia tego, co sami wiemy o sobie, ale przede wszystkim to, co wiedzą o nas inni. Przy matce jesteś jedną osdobą, przy kochanku drugą, a przy dziecku jeszcze inną. Ludzie tworzą Cię..... I dopełniają.... W równym stopniu, jak tworzysz się sama. Kiedy odchodzisz, ci któr...

(...) panować można nad tym, co się myśli, ale nie nad tym, co się czuje.

(...) panować można nad tym, co się myśli, ale nie nad tym, co się czuje.

Jednostronny pomiar sukcesu wskaźnikami monetarnymi jest ważnym powodem, który "pozbawił duszy" ekonomie gospodarczą. Czeski ekonomista Tomáš Sedláček stworzył według mnie najlepszą jak do tej pory metaforę tego, co stało się z ekonomią: Jeśli jakiemuś organizmowi wydrze się duszę to pozostaje zombi.

Jednostronny pomiar sukcesu wskaźnikami monetarnymi jest ważnym powodem, który "pozbawił duszy" ekonomie gospodarczą. Czeski ekonomista Tomáš Sedláček stworzył według mnie najlepszą jak do tej pory metaforę tego, co stało się z ekonomią: Jeśli jakiemuś organizmowi wydrze się duszę to pozostaje zombi.

Szwecja stała się krajem, z którego ludzie uciekają, pomyślał. Ci, których na to stać. A ci, których nie stać, gonią za pieniędzmi, aby przyłączyć się do grupy wyjeżdżających. s.99.

Szwecja stała się krajem, z którego ludzie uciekają, pomyślał. Ci, których na to stać. A ci, których nie stać, gonią za pieniędzmi, aby przyłączyć się do grupy wyjeżdżających. s.99.

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.