Jest ciepło, przytulnie i pachnie kawą - to trzy najważniejsze rzeczy cechujące dobrą kawiarnię.

- Podarowałeś coś Krzykowi Uthu - powiedziała Caryca łagodnie. - On dał ci za to swoją łzę, Fhar'al Brunkur. Widziałam obrazy tego zdarzenia w twoich oczach, kiedy leżałeś w gorączce. Widziałam las w płomieniach, stolicę Innoświata, zielonego kobolda... i dziewczynę o ciemnych włosach i szukających oczach. Wielokrotnie ją widziałam. Kim ona jest?
Jak rozświetlony snopem światła z latarni morskiej rozbłysnął w diamencie obraz, który sprawił, że wszystkie inne zbladły. To była Mia, w tamtej chwili, kiedy odwróciła się w stronę Grima, gdy rozdzielili się w piwnicach Łowcy. Przeszła już przez drzwi, ale zanim się oddaliła, raz jeszcze się obejrzała, myśląc, że on tego nie zauważy. Grim dostrzegł jednak jej spojrzenie, w którym było tyle tęsknoty, miłości i lęku, i za to ją kochał, za to, że miała takie właśnie oczy i że umiała tak na niego patrzeć.
- Moim życiem - odparł. - Dotarła do mnie w ogniu Feniksa, przedarła się przez wszystkie Cienie i ognie.
Grim odwrócił się, bo nie mógł już dłużej znieść spojrzenia Mii. Wiedział, że jego słowa są zgodne z prawdą, ale pamiętał też, jak cichy był jej głos, prawie niesłyszalny, a za to z jaką mocą porwało go wezwanie Fhar'al Brunkura. Wzdrygnął się lekko, czując na skórze kosmyk włosów. To Caryca pochyliła się w jego stronę, a jej włosy niby dym musnęły jego dłoń.
- Kochasz ją - powiedziała tak cicho, jakby wypowiedziane głośniej słowa mogły się rozprysnąć na kawałki i poranić jej wargi.
Grim skinął ledwie dostrzegalnie głową.
- Bardziej niż cokolwiek innego.

- Podarowałeś coś Krzykowi Uthu - powiedziała Caryca łagodnie. - On dał ci za to swoją łzę, Fhar'al Brunkur. Widziałam obrazy tego zdarzenia w twoich oczach, kiedy leżałeś w gorączce. Widziałam las w płomieniach, stolicę Innoświata, zielonego kobolda... i dziewczynę o ciemnych włosach i szukających oczach. Wielokrotnie ją widziałam. Kim ona jest?
Jak rozświetlony snopem ś...

Masz mnie za frajera, który będzie się tylko przyglądał, jak go odstawiają na bok? Wiem, że od czasu tamtego wypadku dręczą cię jakieś chore wyrzuty sumienia. Więc nie myśl sobie, że zostawię cię w spokoju bo mi tak każesz. (...) Czy ty zamierzasz już cały czas tak żyć? Zamknięty w sobie? Proszę... Nie zostawiaj mnie. Nie możesz. Słyszysz?

Masz mnie za frajera, który będzie się tylko przyglądał, jak go odstawiają na bok? Wiem, że od czasu tamtego wypadku dręczą cię jakieś chore wyrzuty sumienia. Więc nie myśl sobie, że zostawię cię w spokoju bo mi tak każesz. (...) Czy ty zamierzasz już cały czas tak żyć? Zamknięty w sobie? Proszę... Nie zostawiaj mnie. Nie możesz. Słyszysz?

Samo piekło boi się gniewu zdradzonej kobiety.

Samo piekło boi się gniewu zdradzonej kobiety.

Jeśli jesteś w pracy lub szkole, w której źle się czujesz. Nie bój się szukać innej, zmiany nie zawsze są złe.

Jeśli jesteś w pracy lub szkole, w której źle się czujesz. Nie bój się szukać innej, zmiany nie zawsze są złe.

- Owszem, wiem, co to jest... To nie Szatan ani Lucyfer, nic w tym rodzaju. Na tym polega cały pieprzony dowcip! I oznacza, że nie ma dla nas nadziei.
- Więc co...
- To coś pochodzi od ludzi, Callender. I tyle. Jest ludzkie.

- Owszem, wiem, co to jest... To nie Szatan ani Lucyfer, nic w tym rodzaju. Na tym polega cały pieprzony dowcip! I oznacza, że nie ma dla nas nadziei.
- Więc co...
- To coś pochodzi od ludzi, Callender. I tyle. Jest ludzkie.

Ludzie boją się tego, co inne.

Ludzie boją się tego, co inne.

Panu Jamesowi Laceyowi zamieszkałemu (...), zostawiłam pięć tysięcy funtów w charakterze wynagrodzenia za świadczone mi usługi, aczkolwiek ich jakość pozostawiała wiele do życzenia.

Panu Jamesowi Laceyowi zamieszkałemu (...), zostawiłam pięć tysięcy funtów w charakterze wynagrodzenia za świadczone mi usługi, aczkolwiek ich jakość pozostawiała wiele do życzenia.

Jednostronny pomiar sukcesu wskaźnikami monetarnymi jest ważnym powodem, który "pozbawił duszy" ekonomie gospodarczą. Czeski ekonomista Tomáš Sedláček stworzył według mnie najlepszą jak do tej pory metaforę tego, co stało się z ekonomią: Jeśli jakiemuś organizmowi wydrze się duszę to pozostaje zombi.

Jednostronny pomiar sukcesu wskaźnikami monetarnymi jest ważnym powodem, który "pozbawił duszy" ekonomie gospodarczą. Czeski ekonomista Tomáš Sedláček stworzył według mnie najlepszą jak do tej pory metaforę tego, co stało się z ekonomią: Jeśli jakiemuś organizmowi wydrze się duszę to pozostaje zombi.

Luksus psuje. Bogactwo zniewala. Sprawia, że człowiek przestaje dostrzegać granice, zatraca poczucie przyzwoitości, jeśli w ogóle o niej pamięta.

Luksus psuje. Bogactwo zniewala. Sprawia, że człowiek przestaje dostrzegać granice, zatraca poczucie przyzwoitości, jeśli w ogóle o niej pamięta.