Krugły miał przed sobą ciężki dzień, więc udzielił sobie dyspensy i korzystając z okazji, zeżarł wrapa z grillowanym kurczakiem w sosie miodowo-musztardowym. Był kurewsko niezdrowy i smakował bosko. Frytki i cola też.

-W takim razie chciałbym o coś zapytać. Myśli pan, że muzyka ma siłę mogącą zmienić człowieka? Chodzi o to, że kiedyś usłyszy się jakąś muzykę i od tego coś się w człowieku tak jakby mocno przestawi?
Pan Oshima kiwnął głową.- Oczywiście. To się zdarza. Doświadczamy czegoś i od tego coś się w nas zmienia. To jak reakcja chemiczna. Potem sprawdzamy swój własny stan i odkrywamy, że wszystkie podziałki przesunęły się o jedno oczko. Nasz świat się poszerzył. Ja tez tego doświadczyłem. Nie zdarza się to często, ale zdarza. Jak z miłością.

-W takim razie chciałbym o coś zapytać. Myśli pan, że muzyka ma siłę mogącą zmienić człowieka? Chodzi o to, że kiedyś usłyszy się jakąś muzykę i od tego coś się w człowieku tak jakby mocno przestawi?
Pan Oshima kiwnął głową.- Oczywiście. To się zdarza. Doświadczamy czegoś i od tego coś się w nas zmienia. To jak reakcja chemiczna. Potem sprawdzamy swój własny stan i odkryw...

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z niczego, będzie
pani długo czekać, może nawet całą wieczność. Nie mówię pani tego wszystkiego, żeby panią zniechęcać, ale moją rolą jako
terapeutki jest przybliżać pani rzeczywistość. W prawdziwym
życiu doskonałość tkwi czasem w niedoskonałości.

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z nic...

Mocne kobiety, z charakterem i godnością, [...] takie kobiety bardziej od łabędzi kochają brzydkie kaczątka. Kochają kulawe pisklęta i bezradne dziewczynki z zapałkami.

Mocne kobiety, z charakterem i godnością, [...] takie kobiety bardziej od łabędzi kochają brzydkie kaczątka. Kochają kulawe pisklęta i bezradne dziewczynki z zapałkami.

Chciałbym wiedzieć, kto właściwie określił człowieka jako rozsądne zwierzę. Była to definicja jak najbardziej przedwczesna. Człowiek jest raczej wszystkim innym niż rozsądnym.

Chciałbym wiedzieć, kto właściwie określił człowieka jako rozsądne zwierzę. Była to definicja jak najbardziej przedwczesna. Człowiek jest raczej wszystkim innym niż rozsądnym.

Nasza inteligencja to organ adaptacyjny. Uzasadnia nasze interesy. Zestraja nasz porządek wartości z naszymi działaniami.

Nasza inteligencja to organ adaptacyjny. Uzasadnia nasze interesy. Zestraja nasz porządek wartości z naszymi działaniami.

Człowiek, który poddaje się losowi, staje się ludzkim wrakiem.

Człowiek, który poddaje się losowi, staje się ludzkim wrakiem.

Słowa ciągle jeszcze stanowiły dla chłopca broń o zbyt dużym kalibrze. Ale kiedyś, pomyślał Petr, kiedyś coś z nimi zdoła zrobić. Słowem jak wytrychem włamie się do świata różnych dziewczyn i kobiet, zarobi na słowach pieniądze, zlepi je w jedno wielkie gniazdo prestiżu, może daleko zajdzie: już teraz widać, że jest wytrwały. Będzie szukał trudnych celów. Będzie walczył o prawa człowieka, przeciw korupcji, zostanie politykiem, zdobędzie wszystkie czternaście ośmiotysięczników...

Słowa ciągle jeszcze stanowiły dla chłopca broń o zbyt dużym kalibrze. Ale kiedyś, pomyślał Petr, kiedyś coś z nimi zdoła zrobić. Słowem jak wytrychem włamie się do świata różnych dziewczyn i kobiet, zarobi na słowach pieniądze, zlepi je w jedno wielkie gniazdo prestiżu, może daleko zajdzie: już teraz widać, że jest wytrwały. Będzie szukał trudnych celów. Będzie walczył o prawa...

Ani chybi wyobrażała sobie tę chwilę, kiedy wkroczy do apartamentu Żydówki ostatni raz, żeby powiedzieć: „Szanowna panno Amsterdam, chętnie wezmę także pani mieszkanie, bo wszystkie inne w kamienicy są już moje. Czy zechciałaby pani się wyprowadzić? Finansowo z pewnością dojdziemy do porozumienia”.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica".

Ani chybi wyobrażała sobie tę chwilę, kiedy wkroczy do apartamentu Żydówki ostatni raz, żeby powiedzieć: „Szanowna panno Amsterdam, chętnie wezmę także pani mieszkanie, bo wszystkie inne w kamienicy są już moje. Czy zechciałaby pani się wyprowadzić? Finansowo z pewnością dojdziemy do porozumienia”.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica".

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...