Oskar Wilde mówi, że ludzie z niższych sfer odczuwają potrzebę popełniania zbrodni – dostarczają im one mocnych wrażeń, które my czerpiemy ze sztuki.

- Dlaczego wciąż za mną podążasz, Hunter?
(...)
- Ponieważ jesteś moim marzeniem, a ktoś kiedyś mi powiedział, że jeżeli mam marzenie, to powinienem za nim podążać. - Było to proste wyjaśnienie, ale wiedziałem, że Ellison zrozumie szczerą wagę moich słów.

- Dlaczego wciąż za mną podążasz, Hunter?
(...)
- Ponieważ jesteś moim marzeniem, a ktoś kiedyś mi powiedział, że jeżeli mam marzenie, to powinienem za nim podążać. - Było to proste wyjaśnienie, ale wiedziałem, że Ellison zrozumie szczerą wagę moich słów.

Gdybym poszła z tobą, to byłaby randka, więc może po prostu... Pójdę obok ciebie.

Gdybym poszła z tobą, to byłaby randka, więc może po prostu... Pójdę obok ciebie.

Dawniej uważała, że miłość ma coś wspólnego ze szczęściem, ale jak się okazało, te dwie rzeczy nie są ani trochę spokrewnione. Miłość jest bliższa potrzebie, niewiele się różni od konieczności jedzenia, oddychania.

Dawniej uważała, że miłość ma coś wspólnego ze szczęściem, ale jak się okazało, te dwie rzeczy nie są ani trochę spokrewnione. Miłość jest bliższa potrzebie, niewiele się różni od konieczności jedzenia, oddychania.

Biblia - stokroć lepiej niż wszystkie świadectwa zbrodni, choćby najstraszliwszych, popełnionych przez ludzi w XX wieku i znacznie mocniej od opisów krwawych wojen, jakie toczymy każdego dnia z naszymi bliźnimi, o czym skrupulatnie informuje nas telewizja - z nagą brutalnością pokazuje nam, jacy jesteśmy w istocie i do czego jesteśmy zdolni. A zdolni jesteśmy do wyrządzania zła.

Biblia - stokroć lepiej niż wszystkie świadectwa zbrodni, choćby najstraszliwszych, popełnionych przez ludzi w XX wieku i znacznie mocniej od opisów krwawych wojen, jakie toczymy każdego dnia z naszymi bliźnimi, o czym skrupulatnie informuje nas telewizja - z nagą brutalnością pokazuje nam, jacy jesteśmy w istocie i do czego jesteśmy zdolni. A zdolni jesteśmy do wyrządzania zła...

Nasza inteligencja to organ adaptacyjny. Uzasadnia nasze interesy. Zestraja nasz porządek wartości z naszymi działaniami.

Nasza inteligencja to organ adaptacyjny. Uzasadnia nasze interesy. Zestraja nasz porządek wartości z naszymi działaniami.

Ludzie znikają, kiedy umierają. Ich głosy, śmiech, ciepło ich oddechu. Ich ciało. A w końcu także kości. Wygasa żywa pamięć o nich. To okropne i naturalne zarazem. Niektórzy jednak unikają tego unicestwienia. Bo istnieją nadal w książkach, które piszą. Możemy ich odkryć na nowo. Ich usposobienie, ton ich głosu, ich nastroje. Pisanym słowem mogą nas rozgniewać albo uszczęśliwić. Mogą pocieszyć. Mogą wprawić w zakłopotanie. Mogą odmienić. Mogą to wszystko, chociaż są martwi. Jak muszki zastygłe w bursztynie, jak zwłoki zamarznięte w lodzie, to, co zgodnie z prawami natury powinno było przeminąć, przez cud atramentu na papierze zostaje zachowane. Jest w tym coś z magii.

Ludzie znikają, kiedy umierają. Ich głosy, śmiech, ciepło ich oddechu. Ich ciało. A w końcu także kości. Wygasa żywa pamięć o nich. To okropne i naturalne zarazem. Niektórzy jednak unikają tego unicestwienia. Bo istnieją nadal w książkach, które piszą. Możemy ich odkryć na nowo. Ich usposobienie, ton ich głosu, ich nastroje. Pisanym słowem mogą nas rozgniewać albo uszczęśliwić....

– Ciotka poszła do sądu, lecz szybko wycofała pozew. Tego dnia w pamiętniku po raz pierwszy znalazł się zapis następujący: Nie ma się o co kłócić. I Nowakównie, i mnie chodzi przecież tylko o pieniądze.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

– Ciotka poszła do sądu, lecz szybko wycofała pozew. Tego dnia w pamiętniku po raz pierwszy znalazł się zapis następujący: Nie ma się o co kłócić. I Nowakównie, i mnie chodzi przecież tylko o pieniądze.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...