na problem "racji stanu" w tym pierwszym okresie po październiku [1956] trzeba, moim zdaniem, spojrzeć również od innej strony. Trzeba pamiętać o tym, że masa byłych stalinowców, chorych z poczucia winy i wstydu, łatwo wpadała w jakiś ekstremalny, nie mający żadnego pokrycia w rzeczywistości, socjalistyczny romantyzm. Przebąkiwano o tym, że "musimy ocalić dobre imię ruchu robotniczego", marzono o tym, żeby Polska stała się wzorem ustrojowym dla całego świata, żeby z niej wyszedł nowy, czysty nurt prawdziwego socjalizmu. Frazesy te albo nie znaczyły nic, albo też znaczyły jedno: że Polska w ewentualnym przymierzu z Jugosławią i komunistami włoskimi powinna sprowokować rozłam w ruchu komunistycznym w skali światowej. Otóż w tej sytuacji, kiedy wiele rzeczy wydawało się jeszcze możliwych, powstawało pytanie, czy należy walczyć raczej o to, żeby Polska miała status Jugosławii czy status Finlandii: czy celem powinna być aktywna polityka ustrojowego eksperymentowania i ryzyka w stosunkach międzynarodowych, czy cicha, spokojna neutralność u boku potężnego sąsiada, z ustrojem może nie najlepszym, ale od dawna wypróbowanym i bez pretensji do narzucania tego ustroju innym. Osobiście sądziłem wówczas, że lepsza byłaby druga ewentualność: uzasadniałem to (publicznie) dwoma argumentami. Po pierwsze tym, że problemy moralne socjalistycznych intelektualistów są sprawą niewielkiej garstki ludzi i że ze względu na nie, nie wolno ryzykować bezpieczeństwa całego narodu, którego kwestia "ocalenia imienia ruchu robotniczego" nic przeważnie nie obchodzi. Po drugie przekonaniem, że ustrój Finlandii jest jednak lepszy od ustroju Jugosławii.

Zakochałam się w magii słów, w tym, w jaki sposób mnie dotykał i co mówił, kiedy mnie dotykał. Pociągnął mnie za sobą jak wiatr pociąga nasiona dmuchawca. Ja - bez woli... On jak żywioł.

Zakochałam się w magii słów, w tym, w jaki sposób mnie dotykał i co mówił, kiedy mnie dotykał. Pociągnął mnie za sobą jak wiatr pociąga nasiona dmuchawca. Ja - bez woli... On jak żywioł.

-Czym jest miłość?
-Czym?
-Miłością nazywa się uczucie, jakim Kemal darzy Füsun, gdy patrzy na nią na drogach lądowych i na chodnikach, w domach i parkach, a także w restauracjach oraz przy stole podczas kolacji.
-Hm, efektowna odpowiedź...- mówiła Füsun- Czy gdy mnie nie widzisz, miłość przestaje istnieć?
-Staje się wtedy chorobą, okropną obsesją.

-Czym jest miłość?
-Czym?
-Miłością nazywa się uczucie, jakim Kemal darzy Füsun, gdy patrzy na nią na drogach lądowych i na chodnikach, w domach i parkach, a także w restauracjach oraz przy stole podczas kolacji.
-Hm, efektowna odpowiedź...- mówiła Füsun- Czy gdy mnie nie widzisz, miłość przestaje istnieć?
-Staje się wtedy chorobą, okropną obsesją.

Grzech, dworak, nieszczęście i miłość znają tylko dzień dzisiejszy.

Grzech, dworak, nieszczęście i miłość znają tylko dzień dzisiejszy.

Ludzie wiodący żywot w brudnych osadach lub fortach, zepsuci łatwością zabierania nam ziemi, na pewno nie rozumieli nas i naszych zwyczajów. Ich religia mówiła, że kto nie wierzy w Boga, ten jest dzieckiem złego ducha i trzeba go zniszczyć. Nigdy nie mogłem zrozumieć białych, bo przecież wszystko, co Wielki Stwórca zbudował, jest jego domem oraz jego świątynią. Biali natomiast budują świątynię i tam umieszczają swego Boga, modlą się w niej, poza świątynią zaś czynią źle, kradną, zabijają, a Bóg im to przebacza [...].
— Sat-Okh
Serce Chippewaya

Ludzie wiodący żywot w brudnych osadach lub fortach, zepsuci łatwością zabierania nam ziemi, na pewno nie rozumieli nas i naszych zwyczajów. Ich religia mówiła, że kto nie wierzy w Boga, ten jest dzieckiem złego ducha i trzeba go zniszczyć. Nigdy nie mogłem zrozumieć białych, bo przecież wszystko, co Wielki Stwórca zbudował, jest jego domem oraz jego świątynią. Biali natomiast ...

Ludzie zdolni są do rzeczy wielkich, dlatego zginą przez drobiazgi.

Ludzie zdolni są do rzeczy wielkich, dlatego zginą przez drobiazgi.

Wielki Boże! Kimże ja się stałem? Jakie macie prawo, wy tam, zaśmiecac moje życie, kraśc mój czas, szperac w zakamarkach mojej duszy, wysysac moje myśli, traktowac mnie jak kompana, powiernika i informatora? Za kogo wy mnie macie? Czy jestem komediantem na etacie, od którego wymaga się, by codziennie odgrywał intelektualną farsę na waszych durnych oczach? Czy może niewolnikiem zakupionym na targowisku, bym na brzuchu czołgał się przed wami - nierobami, i składał u waszych stóp wszystko, co zrobię, i wszystko, co wiem? Czyż jestem panienką z lupanaru, której każe się unosic spódnicę albo zdejmowac bieliznę jak na licytacji, na skinienie pierwszego lepszego faceta, którego stac na garnitur od krawca?

Wielki Boże! Kimże ja się stałem? Jakie macie prawo, wy tam, zaśmiecac moje życie, kraśc mój czas, szperac w zakamarkach mojej duszy, wysysac moje myśli, traktowac mnie jak kompana, powiernika i informatora? Za kogo wy mnie macie? Czy jestem komediantem na etacie, od którego wymaga się, by codziennie odgrywał intelektualną farsę na waszych durnych oczach? Czy może niewolnikiem ...

Nie każdy może być poetą albo bohaterem, ale każdy potrzebuje pieniędzy. Pieniądz jest spiżarnią najszlachetniejszej siły w naturze, bo ludzkiej pracy. On jest sezamem, przed którym otwierają się wszystkie drzwi, jest obrusem, na którym zawsze można znaleźć obiad, jest lampą Aladyna której potarciem ma się wszystko, czego się pragnie. Czarodziejs ogrody, bogate palace, piękne królewny, wierna służba i gotowi ofiar przyjaciele, wszystko to ma się za pieniądze...

Nie każdy może być poetą albo bohaterem, ale każdy potrzebuje pieniędzy. Pieniądz jest spiżarnią najszlachetniejszej siły w naturze, bo ludzkiej pracy. On jest sezamem, przed którym otwierają się wszystkie drzwi, jest obrusem, na którym zawsze można znaleźć obiad, jest lampą Aladyna której potarciem ma się wszystko, czego się pragnie. Czarodziejs ogrody, bogate palace, piękne k...

Amsterdam schudł trochę, bardziej posiwiał i niezwykle spoważniał, by nie powiedzieć – zdostojniał. Nosił, niczym bogaty goj, piękne ubranie z nankinu, z jego oczu zaś biła siła człowieka twardo stąpającego do celu i znającego swą wartość, za którą los sowicie mu płaci.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Amsterdam schudł trochę, bardziej posiwiał i niezwykle spoważniał, by nie powiedzieć – zdostojniał. Nosił, niczym bogaty goj, piękne ubranie z nankinu, z jego oczu zaś biła siła człowieka twardo stąpającego do celu i znającego swą wartość, za którą los sowicie mu płaci.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Sprawdzili zaplecze, szafki i szuflady. Wszędzie leżały pieniądze. Banknoty i monety, bezużyteczne śmieci. To dla nich ludzie kiedyś zabijali się nawzajem. To dla nich poświęcali wszystko, co mieli najlepszego. A teraz leżą niepotrzebne na ulicy. Dosłownie wszędzie. Żeby chociaż nadawały się do palenia.

Sprawdzili zaplecze, szafki i szuflady. Wszędzie leżały pieniądze. Banknoty i monety, bezużyteczne śmieci. To dla nich ludzie kiedyś zabijali się nawzajem. To dla nich poświęcali wszystko, co mieli najlepszego. A teraz leżą niepotrzebne na ulicy. Dosłownie wszędzie. Żeby chociaż nadawały się do palenia.