- Pański szwagier postanowił wybawić świat od bogatych, żeby wszyscy byli biedni. Pewno wpadł w nadmierny zapał i zapomniał, że kogut pianiem nie odstrasza jastrzębia, lecz naprowadza go na cel….

Otóż tak samo ciało, ono także i miłość ciała są rzeczą nieprzyzwoitą i przykrą i ciało rumieni się i blednie ze strachu, ze wstydu przed sobą samym. Ale jest ono też czymś chlubnym i godnym uwielbienia, jest cudownym obrazem życia organicznego, jest świętym cudem formy i piękności, a miłość ku niemu, ku ciału ludzkiemu, jest również czymś niezmiernie ważnym dla spraw ludzkich i potęgą o większym znaczeniu wychowawczym aniżeli cała pedagogia świata!... Ach, zachwycające piękno organiczne, którego tworzywem nie jest farba olejna ani kamień, ale żywa i zniszczeniu podległa materia, pełna gorączkowej tajemnicy życia i rozkładu! Patrz na cudowną symetrię w konstrukcji ciała ludzkiego, na barki i biodra, na pierś zakwitającą z obu stron sutkami, na żebra, parami ułożone, i na pępek pośrodku, w miękkości brzucha, na płeć ukrytą w cieniu ud! Patrz na ruchy łopatek pod jedwabistą skórą pleców, na kość pacierzową, zstępującą ku chłodnej wybujałości obu pośladków, i na wielkie konary naczyń i nerwów, które od pnia ku rozgałęzieniom swym biegną przez pachy, i jak budowa ramion odpowiada budowie nóg. Ach, urocza okolica wewnętrznego zgięcia łokcia i kolana, pełna subtelności organicznych, okrytych miękkością ciała! Co za rozkosz niewymowna pieścić te czarowne miejsca ciała ludzkiego! Rozkosz, której raz doznać - i umrzeć bez skargi! Tak, na Boga, pozwól mi wchłaniać woń skóry pod twoimi kolanami, gdzie kunsztowna torebka stawowa wydziela swą śliską maź! Pozwól, by usta moje dotknęły ze czcią na przedniej części uda twej Arteria femoralis, która dzieli się niżej na dwie tętnice goleni. Pozwól mi upajać się wyziewami twoich porów i dotykać twego meszku, istoto ludzka z wody i białka, której przeznaczeniem jest anatomia grobu, i pozwól mi zginąć z ustami na twoich ustach!...

Otóż tak samo ciało, ono także i miłość ciała są rzeczą nieprzyzwoitą i przykrą i ciało rumieni się i blednie ze strachu, ze wstydu przed sobą samym. Ale jest ono też czymś chlubnym i godnym uwielbienia, jest cudownym obrazem życia organicznego, jest świętym cudem formy i piękności, a miłość ku niemu, ku ciału ludzkiemu, jest również czymś niezmiernie ważnym dla spraw ludzkich ...

(...) od pierwszej chwili, gdy zrozumiałem, co czuję do Ameriki - byłem zmuszony kochać ją z oddali.

(...) od pierwszej chwili, gdy zrozumiałem, co czuję do Ameriki - byłem zmuszony kochać ją z oddali.

Kiedy jestem z tobą, nie chcę tańczyć ze śmiercią. Chcę tańczyć z życiem. Chcę tańczyć z tobą. I cokolwiek będę musiał za to oddać, pragnę spędzić resztę życia z tobą, starając się na ciebie zasłużyć.

Kiedy jestem z tobą, nie chcę tańczyć ze śmiercią. Chcę tańczyć z życiem. Chcę tańczyć z tobą. I cokolwiek będę musiał za to oddać, pragnę spędzić resztę życia z tobą, starając się na ciebie zasłużyć.

Wiem z obserwacji, że ilekroć poważni ludzie używają dwa razy w jednym zdaniu słowa „jakkolwiek”, można niemal za pewnik matematyczny przyjąć ich nieczyste sumienie.

Wiem z obserwacji, że ilekroć poważni ludzie używają dwa razy w jednym zdaniu słowa „jakkolwiek”, można niemal za pewnik matematyczny przyjąć ich nieczyste sumienie.

Pamiętam też epizod, który po dziś dzień usprawiedliwia moje własne przyzwyczajenia. Znalazłam się u Beaty, zapewne z powodu kolejnego wywiadu, w jej klimatycznym mieszkaniu przy alei Przyjaciół. Tam jest wszystko, setki bibelotów. Ptaszek w klatce, kryształowe kieliszki, koronkowa chusteczka z monogramem, gdybyś chciała pomachać komuś, kto właśnie wyjeżdża do Paryża. Zgodnie z zasadą epoki, że nie wyrzuca się potrzebnych rzeczy, bo zawsze się przydadzą. Wszystko ma. Jak wracała któraś z jej córek i pytała: „Mamo, czy masz?…”, to Beata nigdy nawet nie czekała na dokończenie pytania, tylko spokojnie odpowiadała: „Mam”. Czasy jakie były, takie były, a w domu nie powinno niczego brakować.

Pamiętam też epizod, który po dziś dzień usprawiedliwia moje własne przyzwyczajenia. Znalazłam się u Beaty, zapewne z powodu kolejnego wywiadu, w jej klimatycznym mieszkaniu przy alei Przyjaciół. Tam jest wszystko, setki bibelotów. Ptaszek w klatce, kryształowe kieliszki, koronkowa chusteczka z monogramem, gdybyś chciała pomachać komuś, kto właśnie wyjeżdża do Paryża. Zgodnie z...

Noc była niezwykle cicha i ciemna, nawet księżyc nie pokazał się dzisiaj nad Daenionem. Tylko wiatr jeszcze świszczał między skałami, choć z mniejszą niż zwykle zawziętością. Spojrzałem w górę na leniwie sunące po niebie chmury. Zatrzymałem wzrok na wbitych w ziemię palach. Zerknąłem na ziarna piasku, chrzęszczące pod jej stopami.
Próbowałem patrzeć wszędzie, byle nie na nią, jednak gdy znalazła się zaledwie kilka kroków od linii areny, oczy same odnalazły jej sylwetkę. Smukła, wysoka, tak idealna w ogromie nieidealnych zachowań.

Noc była niezwykle cicha i ciemna, nawet księżyc nie pokazał się dzisiaj nad Daenionem. Tylko wiatr jeszcze świszczał między skałami, choć z mniejszą niż zwykle zawziętością. Spojrzałem w górę na leniwie sunące po niebie chmury. Zatrzymałem wzrok na wbitych w ziemię palach. Zerknąłem na ziarna piasku, chrzęszczące pod jej stopami.
Próbowałem patrzeć wszędzie, byle nie na...

Zmień nawyki albo one zmienią Ciebie.

Zmień nawyki albo one zmienią Ciebie.

- Nigdy nie ufaj komuś, kto oferuje ci duże pieniądze, Tank. Tacy mają więcej hajsu niż rozumu i więcej rozumu niż skrupułów. Myśl szybko i nie śpiesz się z nawiązywaniem przyjaźni, a może nawet całkiem z nich zrezygnuj.

- Nigdy nie ufaj komuś, kto oferuje ci duże pieniądze, Tank. Tacy mają więcej hajsu niż rozumu i więcej rozumu niż skrupułów. Myśl szybko i nie śpiesz się z nawiązywaniem przyjaźni, a może nawet całkiem z nich zrezygnuj.

Sam pomyśl: tyle pieniędzy i lat życia, ile zechcesz! Dwie rzeczy, których ludzkie istoty pragną najbardziej… Tylko że ludzie mają wrodzony talent do wybierania właśnie tego, co dla nich najgorsze.

Sam pomyśl: tyle pieniędzy i lat życia, ile zechcesz! Dwie rzeczy, których ludzkie istoty pragną najbardziej… Tylko że ludzie mają wrodzony talent do wybierania właśnie tego, co dla nich najgorsze.