Codziennie przez chatę Borowej przetaczał się cały świat. Okiennice przepuszczały drobinki kurzu, które wirowały w zatęchłym powietrzu jak maleńkie diamenty. Gdy cisza układała się wśród słojów wypełnionych zaklętymi darami lasu, kąty wypełniał szmer barstuków dobiegający głęboko spod ziemi, zaplątany w korzenie drzew. Drewniane deski przyjmowały zmęczone dniem światło, które kładło się długimi cieniami. Ciało Ciotki wydawało woń wilgotnej ziemi połączonej ze słodyczą przegniłych liści i mchu. Było w tym coś kojącego, przez co wiele poranionych dusz szukało u niej schronienia.
Stara czarownica krzątała się po izbie. W środku było ciepło od ognia buchającego z rozgrzanego pieca. Nad paleniskiem podskakiwał kocioł, do którego Borowa co chwila wrzucała susz z lnianych worków. Mieszała w garze, a spod nosa wylatywały tylko jej znane słowa. Wypuszczała je z każdym wydechem, a one wzbijały się pod sękate belki. Zwisały nad głową Ciotki jak sople lodu, aby kropla po kropli sączyć się do gęstej cieczy, bulgoczącej na ogniu.

Czy wampir może naprawdę się zakochać? I niby gdzie składa przysięgę ślubną? Bo przecież nie w kościele. I niby jak mógłby ślubować "póki śmierć nas nie rozłączy", skoro już nie żyje?

Czy wampir może naprawdę się zakochać? I niby gdzie składa przysięgę ślubną? Bo przecież nie w kościele. I niby jak mógłby ślubować "póki śmierć nas nie rozłączy", skoro już nie żyje?

-Hej, hej. Co tam? (...)
-Właśnie się obudziłam. Ktoś strasznie hałasował po tej stronie łóżka.
Zamknął jedno oko i popatrzył na mnie.
-Nie sądzę, żaby ktoś tak rozmaszysty jak ty mógł narzekać.
-Rozmaszysty? Nie istnieje takie słowo - zaprotestowałam, ciesząc się jego bliskością bardziej, niż chciałam to przyznać.
-Razmaszysty o ktoś, kto się rozpycha z rozmachem. Ten, kto pomimo, że śpi w łóżku rozmiarów Alcatraz , zajmuje cały materac, żeby się wyciągnąć i kopać. (...)
-Rozpychanie się jest lepsze niż chrapanie, chrapaczu (...)
-Ty się rozpychasz, ja chrapię. Co z tym zrobimy? - Posłał mi pogodny, na wpół śpiący uśmiech.
-Zatyczki do uszu i ochraniacze dla hokeistów?

-Hej, hej. Co tam? (...)
-Właśnie się obudziłam. Ktoś strasznie hałasował po tej stronie łóżka.
Zamknął jedno oko i popatrzył na mnie.
-Nie sądzę, żaby ktoś tak rozmaszysty jak ty mógł narzekać.
-Rozmaszysty? Nie istnieje takie słowo - zaprotestowałam, ciesząc się jego bliskością bardziej, niż chciałam to przyznać.
-Razmaszysty o ktoś, kto się rozp...

Czułem ciężar na sercu, mając wrażenie, że nasz związek zaczyna przypominać wirowanie dziecinnego bąka. Gdy byliśmy razem, mieliśmy siłę, by utrzymać go w ruchu, a rezultatem było piękno, magia i niemal dziecinne wrażenie cudu. Gdy się rozdzielaliśmy, wirowanie nieuchronnie wyhamowywało. Stawaliśmy się chwiejni, niestabilni i wiedziałem, że muszę znaleźć jakiś sposób, żeby uchronić nas od przewrócenia się.

Czułem ciężar na sercu, mając wrażenie, że nasz związek zaczyna przypominać wirowanie dziecinnego bąka. Gdy byliśmy razem, mieliśmy siłę, by utrzymać go w ruchu, a rezultatem było piękno, magia i niemal dziecinne wrażenie cudu. Gdy się rozdzielaliśmy, wirowanie nieuchronnie wyhamowywało. Stawaliśmy się chwiejni, niestabilni i wiedziałem, że muszę znaleźć jakiś sposób, żeby uchr...

Człowiek to nieodpowiedzialna istota, wszelkie żywe stworzenia powinny schodzić mu z drogi.

Człowiek to nieodpowiedzialna istota, wszelkie żywe stworzenia powinny schodzić mu z drogi.

- Wszyscy jesteśmy egoistami - dokończyłem - myślimy tylko o sobie, a jeżeli zdarza nam się o kimś drugim, to dlatego, by go dla swoich celów wykorzystać. Taka jest, niestety, brutalna prawda o życiu.

- Wszyscy jesteśmy egoistami - dokończyłem - myślimy tylko o sobie, a jeżeli zdarza nam się o kimś drugim, to dlatego, by go dla swoich celów wykorzystać. Taka jest, niestety, brutalna prawda o życiu.

Ludzie stają się sobie dalecy, rośnie między nimi obczyzna jak saharyjska pustynia, z każdym dniem większa i gęściejsza, i wydaje się, że nadejdzie dzień, kiedy obczyzną stanie się każde miejsce, w którym człowiek postawi nogę, gdy tylko przekroczy próg własnego domu.

Ludzie stają się sobie dalecy, rośnie między nimi obczyzna jak saharyjska pustynia, z każdym dniem większa i gęściejsza, i wydaje się, że nadejdzie dzień, kiedy obczyzną stanie się każde miejsce, w którym człowiek postawi nogę, gdy tylko przekroczy próg własnego domu.

Nie ma człowieka, który by zarządzał pieniędzmi i nie miał wrogów. Szczególnie w Grecji. W Grecji, jak ktoś ma pieniądze, jest podejrzany, bo zapewne je podkrada. Wierzy w to większa część społeczeństwa.

Nie ma człowieka, który by zarządzał pieniędzmi i nie miał wrogów. Szczególnie w Grecji. W Grecji, jak ktoś ma pieniądze, jest podejrzany, bo zapewne je podkrada. Wierzy w to większa część społeczeństwa.

Kto będzie miał dużo pieniędzy, będzie latał wysoko jak kondor, kto mało - nie o wiele prześcignie wróbla, a kto nic - będzie chodził po ziemi jak gęś domowa (...)

Kto będzie miał dużo pieniędzy, będzie latał wysoko jak kondor, kto mało - nie o wiele prześcignie wróbla, a kto nic - będzie chodził po ziemi jak gęś domowa (...)

Nie każdy może być poetą albo bohaterem, ale każdy potrzebuje pieniędzy. Pieniądz jest spiżarnią najszlachetniejszej siły w naturze, bo ludzkiej pracy. On jest sezamem, przed którym otwierają się wszystkie drzwi, jest obrusem, na którym zawsze można znaleźć obiad, jest lampą Aladyna której potarciem ma się wszystko, czego się pragnie. Czarodziejs ogrody, bogate palace, piękne królewny, wierna służba i gotowi ofiar przyjaciele, wszystko to ma się za pieniądze...

Nie każdy może być poetą albo bohaterem, ale każdy potrzebuje pieniędzy. Pieniądz jest spiżarnią najszlachetniejszej siły w naturze, bo ludzkiej pracy. On jest sezamem, przed którym otwierają się wszystkie drzwi, jest obrusem, na którym zawsze można znaleźć obiad, jest lampą Aladyna której potarciem ma się wszystko, czego się pragnie. Czarodziejs ogrody, bogate palace, piękne k...