Chłopak gadał jak najęty, zasypywał stangreta niezliczoną ilością pytań, co tylko pozwalało Jürgenowi utwierdzić się w przekonaniu, że w powłoce tłamszonej przez arystokratyczne konwenanse kryje się natura ciekawego świata dzieciaka, któremu ktoś wyrządził niewyobrażalną krzywdę, każąc zbyt szybko dorosnąć.

Tyś dobra na ciężkie godziny. Tyś kochająca nawet, kiedy nie kochasz.

Tyś dobra na ciężkie godziny. Tyś kochająca nawet, kiedy nie kochasz.

- Wielki Boże, musisz uważać mnie za potwora!
- Dlaczego miałbyś tego nie robić? Po tym wszystkim?
- Dlatego, że cię kochałem. Byłaś największą miłością mego życia. Miłość nie może się zmienić w tak okropną nienawiść.

- Wielki Boże, musisz uważać mnie za potwora!
- Dlaczego miałbyś tego nie robić? Po tym wszystkim?
- Dlatego, że cię kochałem. Byłaś największą miłością mego życia. Miłość nie może się zmienić w tak okropną nienawiść.

Jak dać jej do zrozumienia, że moje ramiona chciałyby zamknąć się wokół niej na zawsze, że moje pocałunki w policzek chciałyby przesunąć się ku ustom, że moje słowa zatrzymywały się w połowie; jak jej wytłumaczyć, że miałem ją już wiele razy i że wprowadziłem do mojego życia, wyobrażając ją sobie w mojej przeszłości i opierając na niej przyszłość.

Jak dać jej do zrozumienia, że moje ramiona chciałyby zamknąć się wokół niej na zawsze, że moje pocałunki w policzek chciałyby przesunąć się ku ustom, że moje słowa zatrzymywały się w połowie; jak jej wytłumaczyć, że miałem ją już wiele razy i że wprowadziłem do mojego życia, wyobrażając ją sobie w mojej przeszłości i opierając na niej przyszłość.

- Wytępiliście je. Tak, to do was podobne. Wytępić wszystko, co niemiłe, zamiast nauczyć się z tym współżyć.

- Wytępiliście je. Tak, to do was podobne. Wytępić wszystko, co niemiłe, zamiast nauczyć się z tym współżyć.

Gdy patrzy się nieustannie tylko na swoje identyczne twarze, przeżywa się coś w rodzaju szoku na widok odmienności. I wszystko, co jest inne, staje się brzydkie, nieporadne, dziwaczne.

Gdy patrzy się nieustannie tylko na swoje identyczne twarze, przeżywa się coś w rodzaju szoku na widok odmienności. I wszystko, co jest inne, staje się brzydkie, nieporadne, dziwaczne.

Człowiek pozbawiony marzeń w rzeczywistości ma je tak wielkie, że nie potrafi sobie tego uświadomić.

Człowiek pozbawiony marzeń w rzeczywistości ma je tak wielkie, że nie potrafi sobie tego uświadomić.

(...) ja nie ufam niczemu, co ma pizdę i zna wartość pieniądza.

(...) ja nie ufam niczemu, co ma pizdę i zna wartość pieniądza.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

(…) pieniądze są zmartwieniem i dla biednych, i dla bogatych.

(…) pieniądze są zmartwieniem i dla biednych, i dla bogatych.