Siły zła, z którymi muszę się zmierzyć... to ja sam. Mój wróg żyje we mnie.

Nie sądziłem, że mogę kogoś kochać równie mocno. I że będę tak bardzo się bał tego kogoś stracić. Czy tak czują wszyscy zakochani? Czy lgną tak silnie do swoich ukochanych, a potem budzą się w środku nocy sparaliżowani lękiem przed samotnością? Czy tak jest zawsze, kiedy kocha się tak głęboko? A może czują to tylko ci z nas, którzy spacerują nad przepaścią?

Nie sądziłem, że mogę kogoś kochać równie mocno. I że będę tak bardzo się bał tego kogoś stracić. Czy tak czują wszyscy zakochani? Czy lgną tak silnie do swoich ukochanych, a potem budzą się w środku nocy sparaliżowani lękiem przed samotnością? Czy tak jest zawsze, kiedy kocha się tak głęboko? A może czują to tylko ci z nas, którzy spacerują nad przepaścią?

Tatuś czytał jej bajki, uczył ją się modlić, lepił z plasteliny wszystko, co chciała, kupował cukrową watę, gotował kapuśniak, prasował sukienki, zjeżdżał z nią na sankach, chodził na wywiadówki, rozwiązywał trójmiany kwadratowe, mył włosy, uczył tańczyć, pojechał z nią do Oświęcimia i trzymał cały czas za rękę, kupił jej kwiaty, gdy dostała pierwszą miesiączkę, zasypiał przy niej, czytając bajki, potem tłumaczył jej Herberta, wziął kredyt i kupił pierwszy komputer. Do dzisiaj ma go w kartonie, w piwnicy. Najtańszy jaki był, ale żeby miała. Jak wszystkie inne dzieci. Najpiękniejszy komputer, jakiego dotykała w życiu. Tatuś czynił wszystko, aby wynagrodzić jej nieobecność matki. I nie chciał się pogodzić z tym, że ona wcale nie potrzebowała matki.

Tatuś czytał jej bajki, uczył ją się modlić, lepił z plasteliny wszystko, co chciała, kupował cukrową watę, gotował kapuśniak, prasował sukienki, zjeżdżał z nią na sankach, chodził na wywiadówki, rozwiązywał trójmiany kwadratowe, mył włosy, uczył tańczyć, pojechał z nią do Oświęcimia i trzymał cały czas za rękę, kupił jej kwiaty, gdy dostała pierwszą miesiączkę, zasypiał przy n...

Bo niby po co w ogóle się do czegokolwiek przyzwyczajać, skoro po pierwsze, to coś na pewno nie potrwa długo, a po drugie, gdy się skończy, serce pęka na pół.

Bo niby po co w ogóle się do czegokolwiek przyzwyczajać, skoro po pierwsze, to coś na pewno nie potrwa długo, a po drugie, gdy się skończy, serce pęka na pół.

Możesz się uważać za bezpiecznego, silnego. Lecz przypadkowy odcień jakiejś barwy w pokoju lub na porannym niebie, specjalna jakaś woń, niegdyś przez ciebie lubiana i przynosząca ze sobą subtelne wspomnienia, wers zapomnianego utworu, który kiedyś czytałeś, urywek melodii, której już dawno nie grałeś - Dorianie, wierzaj mi, że od tych szczegółów zależy nasze życie.

Możesz się uważać za bezpiecznego, silnego. Lecz przypadkowy odcień jakiejś barwy w pokoju lub na porannym niebie, specjalna jakaś woń, niegdyś przez ciebie lubiana i przynosząca ze sobą subtelne wspomnienia, wers zapomnianego utworu, który kiedyś czytałeś, urywek melodii, której już dawno nie grałeś - Dorianie, wierzaj mi, że od tych szczegółów zależy nasze życie.

Człowiek jest czasem skłonny przypisywać zbyt wielkie znaczenie faktom dającym się wyjaśnić w sposób naturalny.

Człowiek jest czasem skłonny przypisywać zbyt wielkie znaczenie faktom dającym się wyjaśnić w sposób naturalny.

Niezwykły jest ten jałowy smutek, przygniatający całe dzieło tak młodego człowieka. Jego prace są bardzo liczne. Wydaje się, że misją Picassa, który już malował, zanim nauczył się czytać, jest wyrażenie pędzlem wszystkiego, co istnieje. Jest on jednak młodzieńczy bóg chcący przerobić świat. Ale to bóg ciemności. Na większości twarzy, które maluje, widać grymas, nie uśmiech. Jego świat nie nadaje się do zamieszkania bardziej niż leprozorium. Jego malarstwo jest chore. Czy nieuleczalne? Tego nie wiem. Z pewnością jednak tkwi w nim siła, nadprzyrodzony dar, talent. Co za rysunek... Jaka kompozycja... Czy w ostatecznym rachunku chciałoby się uzdrowienia tego malarstwa?
Czy nie jest przeznaczeniem tego przerażająco przedwcześnie dojrzałego dziecka uświęcenie mistrzowskim dziełem negatywnego sensu życia, tej choroby, na którą, wydaje się, cierpi on bardziej niż ktokolwiek inny? - Charles Morice

Niezwykły jest ten jałowy smutek, przygniatający całe dzieło tak młodego człowieka. Jego prace są bardzo liczne. Wydaje się, że misją Picassa, który już malował, zanim nauczył się czytać, jest wyrażenie pędzlem wszystkiego, co istnieje. Jest on jednak młodzieńczy bóg chcący przerobić świat. Ale to bóg ciemności. Na większości twarzy, które maluje, widać grymas, nie uśmiech. Jeg...

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...

Jeśli człowiek zarabia na życie pracą zawodową, może zdobyć pieniądze tylko dzięki przypadkowi.

Jeśli człowiek zarabia na życie pracą zawodową, może zdobyć pieniądze tylko dzięki przypadkowi.

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...