Dobre wnętrze ma jedną uniwersalną cechę - jest ciche. Zapewnia swoim mieszkańcom kontrolę nad hałasem.

(...) miłość do rodziców jest jedyną miłością za którą się nie odpowiada.
Chociaż może nawet i za tę miłość jest się odpowiedzialnym.

(...) miłość do rodziców jest jedyną miłością za którą się nie odpowiada.
Chociaż może nawet i za tę miłość jest się odpowiedzialnym.

Elf spojrzał mu w oczy, potem spuścił wzrok.
- Idziesz tam... bo musisz, prawda?
Geralt zawahał się. Zdawało mu się, że czuje zapach bzu i agrestu.
- Chyba tak - powiedział z ociąganiem - Muszę. Przepraszam cię, Chireadan...
- Nie przepraszaj. Wiem, co czujesz.
- Wątpię. Bo ja sam tego nie wiem.
Elf uśmiechnął się. Uśmiech ten mało miał wspólnego z radością.
- Na tym to właśnie polega, Geralt. Właśnie na tym.

Elf spojrzał mu w oczy, potem spuścił wzrok.
- Idziesz tam... bo musisz, prawda?
Geralt zawahał się. Zdawało mu się, że czuje zapach bzu i agrestu.
- Chyba tak - powiedział z ociąganiem - Muszę. Przepraszam cię, Chireadan...
- Nie przepraszaj. Wiem, co czujesz.
- Wątpię. Bo ja sam tego nie wiem.
Elf uśmiechnął się. Uśmiech ten mało miał wspól...

Nigdy nie błagaj o miłość, przyjaźń ani zaufanie.

Nigdy nie błagaj o miłość, przyjaźń ani zaufanie.

Eliza od dziecka nie lubiła zupy ogórkowej i ludzi.
Mama i babcia Sabina powtarzały jej, że zupa jak zupa, ale ludzi toby jednak mogła lubić, ludzie są mili, czasem dobrzy, czasem nawet wspaniali. Eliza wysłuchiwała tych argumentów i cicho przytakiwała, jednak ostatecznie ani do ogórkowej, ani do ludzi nie potrafiła się przekonać.

Eliza od dziecka nie lubiła zupy ogórkowej i ludzi.
Mama i babcia Sabina powtarzały jej, że zupa jak zupa, ale ludzi toby jednak mogła lubić, ludzie są mili, czasem dobrzy, czasem nawet wspaniali. Eliza wysłuchiwała tych argumentów i cicho przytakiwała, jednak ostatecznie ani do ogórkowej, ani do ludzi nie potrafiła się przekonać.

(...) jak człowiek jest naprawdę zdolny, jeśli naprawdę coś potrafi, nie musi wywrzeszczeć całemu światu: jestem wybitny. Przeciwnie, powinien po cichu robić swoje i czekać, aż odkryją go jemu podobni, czyli kreatywni, wymagający, wyrafinowani.

(...) jak człowiek jest naprawdę zdolny, jeśli naprawdę coś potrafi, nie musi wywrzeszczeć całemu światu: jestem wybitny. Przeciwnie, powinien po cichu robić swoje i czekać, aż odkryją go jemu podobni, czyli kreatywni, wymagający, wyrafinowani.

Przyjaźń nie jest po to, by ludzie mówili sobie tylko miłe rzeczy. Przyjaźń jest po to, by ludzie mówili sobie to, co pomoże im być lepszymi ludźmi. To, co pomoże im postępować właściwie.

Przyjaźń nie jest po to, by ludzie mówili sobie tylko miłe rzeczy. Przyjaźń jest po to, by ludzie mówili sobie to, co pomoże im być lepszymi ludźmi. To, co pomoże im postępować właściwie.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Pieniądz jest śpiżarnią najszlachetniejszej siły w naturze, bo ludzkiej pracy. On jest sezamem, przed którym otwierają się wszystkie drzwi, jest obrusem, na którym zawsze można znaleźć obiad, jest lampą Aladyna, za której poparciem ma się wszystko, czego się pragnie.

Pieniądz jest śpiżarnią najszlachetniejszej siły w naturze, bo ludzkiej pracy. On jest sezamem, przed którym otwierają się wszystkie drzwi, jest obrusem, na którym zawsze można znaleźć obiad, jest lampą Aladyna, za której poparciem ma się wszystko, czego się pragnie.

Ale korupcja jest wszędzie. Nie istnieje system odporny na niesłuszne wykorzystywanie pieniędzy. Uprzywilejowane elity rządzące smarują koła swojego dobrobytu, rozdając łapówki i wspierając inicjatywy najbardziej szlachetnych stowarzyszeń. A bogaci całego świata żyją dłużej i zdrowiej niż biedni.

Ale korupcja jest wszędzie. Nie istnieje system odporny na niesłuszne wykorzystywanie pieniędzy. Uprzywilejowane elity rządzące smarują koła swojego dobrobytu, rozdając łapówki i wspierając inicjatywy najbardziej szlachetnych stowarzyszeń. A bogaci całego świata żyją dłużej i zdrowiej niż biedni.