Nie wiem, co takiego cię spotkało, ale rozumiem lepiej niż większość ludzi spustoszenie, jakie mogą spowodować ludzie, którzy powinni nas kochać i chronić. Patrząc na te ruiny, trudno to sobie wyobrazić. Myślę, że chęć wymazania z pamięci tego, który ci to zrobił, czyni cię człowiekiem.

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

Jeśli miłość jest utopią, to nie ma na świecie niczego prawdziwego.

Jeśli miłość jest utopią, to nie ma na świecie niczego prawdziwego.

To, co czuję jest dla Ciebie nieużyteczne, wiem. Ale kiedyś będziesz miał wiele rzeczy za sobą i mało przed sobą. Będziesz może szukał wśród wspomnienia jakiegoś oparcia, czegoś, od czego zaczyna się rachubę lub na czym się ją kończy. Będziesz już całkiem inny i wszystko będzie inne, i nie wiem, gdzie będę, ale to nie ważne. (...)

Pomyśl wtedy, że mogłeś mieć moje sny i głos i troski i nieznane mi jeszcze pomysły. I moją niecierpliwość i nieśmiałość, że w taki sposób mogłeś mieć świat po raz drugi. A kiedy będziesz tak myślał, nie ważne będzie, żeś nie umiał, czy nie chciał tego mieć. (...) Ważne będzie tylko, że byłeś moją słabością i siłą, utratą i odzyskaniem, światłem, ciemnością, bólem – to znaczy życiem…

Będziesz trwał w pyle, w który zmieni się moja pamięć zatrzymana na zawsze, silniejsza niż czas, niż gwiazdy, silniejsza niż śmierć… (...) Milczysz? To dobrze. Nie mów „zapomnij”. Nie mów tak. Jesteś przecież rozumnym mężczyzną.

Więc gdybym zapomniała, to nie byłabym już ja, bo Ty wszedłeś we wszystkie moje rzeczy, zmieszałeś się z najdawniejszymi wspomnieniami, doszedłeś tam, gdzie nie ma jeszcze myśli, gdzie nie rodzą się nawet sny. I gdyby ktoś wydarł Cię ze mnie, zostałaby pustka, jak gdyby nigdy mnie nie było… (...) Chciałam o Tobie zapomnieć, jednak gdy patrzyłam na Błękitną Ziemię, było tak, jakbym patrzyła na Ciebie. Bo Ty jesteś wszędzie, gdzie patrzę.

To, co czuję jest dla Ciebie nieużyteczne, wiem. Ale kiedyś będziesz miał wiele rzeczy za sobą i mało przed sobą. Będziesz może szukał wśród wspomnienia jakiegoś oparcia, czegoś, od czego zaczyna się rachubę lub na czym się ją kończy. Będziesz już całkiem inny i wszystko będzie inne, i nie wiem, gdzie będę, ale to nie ważne. (...)

Pomyśl wtedy, że mogłeś mieć moje ...

Niektórzy powiedzieliby, jesteś tylko kroplą, złamanie twojego słowa jest tylko kroplą, nie ma znaczenia. Ale całe zło świata składa się z małych kropli. Głupio jest mówić, że nieważne są małe krople.
Małe krople i ocean to to samo.

Niektórzy powiedzieliby, jesteś tylko kroplą, złamanie twojego słowa jest tylko kroplą, nie ma znaczenia. Ale całe zło świata składa się z małych kropli. Głupio jest mówić, że nieważne są małe krople.
Małe krople i ocean to to samo.

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Świadomość to stan, w którym człowiek wie naraz wszystko, co w ogóle wie, i w którym może zobaczyć, jak mało wie i jak wiele sprzeczności jest w tym, co wie

Świadomość to stan, w którym człowiek wie naraz wszystko, co w ogóle wie, i w którym może zobaczyć, jak mało wie i jak wiele sprzeczności jest w tym, co wie

Wiem, że chcę się z nią spotykać. Jest dla mnie kimś więcej niż tylko dziewczyną z wakacji. Jutro muszę z nią porozmawiać, muszę jej wyznać prawdę o sobie.

Wiem, że chcę się z nią spotykać. Jest dla mnie kimś więcej niż tylko dziewczyną z wakacji. Jutro muszę z nią porozmawiać, muszę jej wyznać prawdę o sobie.

Gdzieś tam w świecie pewnie zarobiłby więcej pieniędzy, jednak bogactwo to małe piwo. A władza to szampan.

Gdzieś tam w świecie pewnie zarobiłby więcej pieniędzy, jednak bogactwo to małe piwo. A władza to szampan.

Społeczeństwo nauczyło nas, że każdy musi pracować, że to coś szlachetnego, wzniosłego. W istocie to jednak nic innego jak współczesne niewolnictwo, dobrowolne podporządkowanie się pieniądzom. By się o tym przekonać, wystarczy wejść do jakiejkolwiek firmy i spojrzeć na pozamykanych w biurach ludzi, codziennie wykonujących te same, bezsensowne zadania.Dlaczego to robią? Jaka zachęta sprawia, że są gotowi zrezygnować ze swojej wolności i robić coś, czego częstokroć nienawidzą? Pieniądze, ich akumulacja, to oczywiste.

Społeczeństwo nauczyło nas, że każdy musi pracować, że to coś szlachetnego, wzniosłego. W istocie to jednak nic innego jak współczesne niewolnictwo, dobrowolne podporządkowanie się pieniądzom. By się o tym przekonać, wystarczy wejść do jakiejkolwiek firmy i spojrzeć na pozamykanych w biurach ludzi, codziennie wykonujących te same, bezsensowne zadania.Dlaczego to robią? Jaka zac...