Potężna siła upartej codzienności.

Odeszliśmy, ale ona została. Osiadła na powiekach. Czy zamknięte, czy otwarte. Przymknięte słońce, czy żar widzialny? Po co mi widok dnia, skoro wiem kiedy przychodzi świt, kiedy powstaje, kiedy nadchodzi, kiedy zbliża się. Po co mi noc, kiedy i tak wszystko pulsuje... Po co mi chmury, kiedy z jej włosów mogę nieba dosięgnąć, w dotknięciu jej dłoni odnajdując zagubiony zapach. Zapach szczęścia.

Odeszliśmy, ale ona została. Osiadła na powiekach. Czy zamknięte, czy otwarte. Przymknięte słońce, czy żar widzialny? Po co mi widok dnia, skoro wiem kiedy przychodzi świt, kiedy powstaje, kiedy nadchodzi, kiedy zbliża się. Po co mi noc, kiedy i tak wszystko pulsuje... Po co mi chmury, kiedy z jej włosów mogę nieba dosięgnąć, w dotknięciu jej dłoni odnajdując zagubiony zapach. ...

Spokój w obliczu śmierci liczy się tylko wtedy, gdy rozważamy ją dla nas samych. [...] Nie boli, że mamy się rozstać z życiem, lecz że mamy rozstać się z tym co nadaje mu sens. Każde nasze życie to miłość, cóż za różnica żyć razem czy razem umrzeć.

Spokój w obliczu śmierci liczy się tylko wtedy, gdy rozważamy ją dla nas samych. [...] Nie boli, że mamy się rozstać z życiem, lecz że mamy rozstać się z tym co nadaje mu sens. Każde nasze życie to miłość, cóż za różnica żyć razem czy razem umrzeć.

Być może wielkie uczucie nie wkracza w nasze życie w blasku glorii jak rycerz na koniu; być może wkrada się cichutko jak stary przyjaciel; być może rozwija się w pozornej monotonii, by nagły błysk olśnienia ujawnił rytm i ukrytą muzykę. Być może miłość rozwija się naturalnie z pięknej przyjaźni, jak herbaciana róża z zielonego pąka.

Być może wielkie uczucie nie wkracza w nasze życie w blasku glorii jak rycerz na koniu; być może wkrada się cichutko jak stary przyjaciel; być może rozwija się w pozornej monotonii, by nagły błysk olśnienia ujawnił rytm i ukrytą muzykę. Być może miłość rozwija się naturalnie z pięknej przyjaźni, jak herbaciana róża z zielonego pąka.

Ralf płakał nad kresem niewinności, ciemnotą ludzkich serc i upadkiem w przepaść szczerego, mądrego przyjaciela, zwanego Prosiaczkiem.

Ralf płakał nad kresem niewinności, ciemnotą ludzkich serc i upadkiem w przepaść szczerego, mądrego przyjaciela, zwanego Prosiaczkiem.

[...]człowiek poznaje siebie, dopiero gdy pozna własne granice.

[...]człowiek poznaje siebie, dopiero gdy pozna własne granice.

Długo byłam człowiekiem książkowym - rzeczywistość przerażała mnie i zarazem pociągała. Nieznajomość życia sprawiła, że nie odczuwałam strachu.

Długo byłam człowiekiem książkowym - rzeczywistość przerażała mnie i zarazem pociągała. Nieznajomość życia sprawiła, że nie odczuwałam strachu.

Leniuchowanie jest przypuszczalnie podobne relaksowaniu się, ale z większą ilością pieniędzy w kieszeni.

Leniuchowanie jest przypuszczalnie podobne relaksowaniu się, ale z większą ilością pieniędzy w kieszeni.

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Czasem są koszty, których nie da się spłacić pieniędzmi.

Czasem są koszty, których nie da się spłacić pieniędzmi.