Starcy to młodzi, którym czas upłynął zbyt szybko.

Kiedy czytasz jakąś powieść, wtedy wydaje się, że wszystko jest znane i całkiem zrozumiałe, a jak pokochasz sama, to okazuje się, że nikt nic nie wie i że każdy musi sam za siebie decydować...

Kiedy czytasz jakąś powieść, wtedy wydaje się, że wszystko jest znane i całkiem zrozumiałe, a jak pokochasz sama, to okazuje się, że nikt nic nie wie i że każdy musi sam za siebie decydować...

Tylko dlatego, że coś nie wyszło, nie można zakładać, że na świecie nie ma innych ludzi do kochania. Miłość jest zbyt ważna, by iść bez niej przez życie.

Tylko dlatego, że coś nie wyszło, nie można zakładać, że na świecie nie ma innych ludzi do kochania. Miłość jest zbyt ważna, by iść bez niej przez życie.

(...) moje zauroczenie Klarą było zarazem źródłem moich katuszy. Być może dlatego coraz bardziej ją uwielbiałem, właśnie z powodu tego wiecznego zaślepienia, które zmusza nas do uganiania się za kimś, kto sprawia nam ból.

(...) moje zauroczenie Klarą było zarazem źródłem moich katuszy. Być może dlatego coraz bardziej ją uwielbiałem, właśnie z powodu tego wiecznego zaślepienia, które zmusza nas do uganiania się za kimś, kto sprawia nam ból.

Kiedyś, dawno temu miałem pewne złudzenia co do ludzkiej mądrości, wrodzonej dobroci, ale jak tylko zacząłem rozumieć, co ludzie mówią, moją sympatię diabli wzięli. (...) Wolne od osądzania, wyrozumiałe spojrzenie na ludzkie mrowisko – to jest (...) wszystko, na co mogę się zdobyć"[s. 77].

Kiedyś, dawno temu miałem pewne złudzenia co do ludzkiej mądrości, wrodzonej dobroci, ale jak tylko zacząłem rozumieć, co ludzie mówią, moją sympatię diabli wzięli. (...) Wolne od osądzania, wyrozumiałe spojrzenie na ludzkie mrowisko – to jest (...) wszystko, na co mogę się zdobyć"[s. 77].

Zdawało mu się, że widzi jakaś niezmienna fabrykę, skąd wybiegają nowe słońca, nowe planety, nowe gatunki, nowe narody, a w nich nowi ludzie i serca, które szarpią furie: nadzieja, miłość i boleść. Któraż z nich najgorsza? Nie boleść, bo ona przynajmniej nie kłamie. Ale ta nadzieja, która tym głębiej strąca, im wyżej podniosła. Ale miłość, ten motyl, którego jedno skrzydło nazywa się niepewnością, a drugie oszustwem.

Zdawało mu się, że widzi jakaś niezmienna fabrykę, skąd wybiegają nowe słońca, nowe planety, nowe gatunki, nowe narody, a w nich nowi ludzie i serca, które szarpią furie: nadzieja, miłość i boleść. Któraż z nich najgorsza? Nie boleść, bo ona przynajmniej nie kłamie. Ale ta nadzieja, która tym głębiej strąca, im wyżej podniosła. Ale miłość, ten motyl, którego jedno skrzydło nazy...

Cokolwiek człowieka spotyka - powinien zawsze się podnieść i dążyć naprzód, wciąż naprzód, przez całe życie.

Cokolwiek człowieka spotyka - powinien zawsze się podnieść i dążyć naprzód, wciąż naprzód, przez całe życie.

A woman has her years like a purse of coins and she spends them willy-nilly.

A woman has her years like a purse of coins and she spends them willy-nilly.

W roku 1621 król polski Zygmunt III wysłał Piotra Żeromskiego, starostę bydgoskiego, do Flandrii w sprawie subsydiów na wojnę turecką. Pieniędzy Żeromski wprawdzie nie przywióżł, ale nabył w pracowni Rubensa obraz przedstawiający Zdjęcie z krzyża, który znajduje się po dziś dzień w ołtarzu głównym kolegiaty kaliskiej.

W roku 1621 król polski Zygmunt III wysłał Piotra Żeromskiego, starostę bydgoskiego, do Flandrii w sprawie subsydiów na wojnę turecką. Pieniędzy Żeromski wprawdzie nie przywióżł, ale nabył w pracowni Rubensa obraz przedstawiający Zdjęcie z krzyża, który znajduje się po dziś dzień w ołtarzu głównym kolegiaty kaliskiej.

Największym błędem w naszej branży jest próba przekonania kogoś do czegoś, w co nie wierzy. To marnotrawstwo czasu i zasobów. Znacznie skuteczniejsze jest zidentyfikowanie tego, w co dana grupa już wierzy lub czego się obawia, a następnie dostarczenie jej niekończącego się strumienia „dowodów”, które tę wiarę potwierdzają.

Największym błędem w naszej branży jest próba przekonania kogoś do czegoś, w co nie wierzy. To marnotrawstwo czasu i zasobów. Znacznie skuteczniejsze jest zidentyfikowanie tego, w co dana grupa już wierzy lub czego się obawia, a następnie dostarczenie jej niekończącego się strumienia „dowodów”, które tę wiarę potwierdzają.