Na samej miłości nie można polegać. Szczęśliwe życie we dwoje trzeba budować na czymś więcej.

dotknąłeś mnie
nawet mnie nie
dotykając.

dotknąłeś mnie
nawet mnie nie
dotykając.

... on ujrzał również Jego. To zwierzę, ta istota zrodzona w łóżku mogła spoglądać na Niego. To, co dla Ciebie jest duszącym i oślepiającym ogniem, dla niego jest orzeźwiającym światłem, jest samą jasnością, i przyjmuje postać człowieka. Gdybyś mógł, chciałbyś to padnięcie pacjenta na twarz w Obecności, to jego uczucie odrazy do samego siebie i całkowite poznanie swych grzechów (...) interpretować na podobieństwo Twoich własnych doznań, owego dławiącego i paraliżującego uczucia przy zetknięciu się z tym śmiertelnym wiewem idącym z samego wnętrza Nieba. Pozbądź się jednak niemądrych złudzeń. Z karą może się jeszcze spotkać, lecz kary te przyjmują oni ze skwapliwością. Wszystkie rozkosze zmysłów, serca lub intelektu, którymi mogłeś go niegdyś kusić na Ziemi, nawet rozkosze cnoty samej, mają dla niego, w porównaniu z obecną sytuacją, taką wartość, jaką miałyby na wpół zwiędłe wdzięki uróżowionej ladacznicy dla mężczyzny, który dowiaduje się, że jego prawdziwie ukochana (którą całe życie miłował, a sądził, że umarła) żyje i stoi właśnie u jego drzwi.

... on ujrzał również Jego. To zwierzę, ta istota zrodzona w łóżku mogła spoglądać na Niego. To, co dla Ciebie jest duszącym i oślepiającym ogniem, dla niego jest orzeźwiającym światłem, jest samą jasnością, i przyjmuje postać człowieka. Gdybyś mógł, chciałbyś to padnięcie pacjenta na twarz w Obecności, to jego uczucie odrazy do samego siebie i całkowite poznanie swych grzechów...

Nie idzie w niebo kto z miłości ginie,
Bo brak tam zmierzchu, co rozkosz osłania,
A boska słodycz w niebieskiej dziedzinie
Mniej słodka ustom, niż miód całowania...

Nie płonie także w piekielnej głębinie,
Bo już się spalił płomieniem kochania,
A ból i wzgarda, w zwątpienia godzinie,
Nad szpon szatana pierś krwawiej rozrania...

Nie idzie w niebo kto z miłości ginie,
Bo brak tam zmierzchu, co rozkosz osłania,
A boska słodycz w niebieskiej dziedzinie
Mniej słodka ustom, niż miód całowania...

Nie płonie także w piekielnej głębinie,
Bo już się spalił płomieniem kochania,
A ból i wzgarda, w zwątpienia godzinie,
Nad szpon szatana pierś krwawiej rozrania...

Bo my jesteśmy zagadką, której nikt nie zgaduje. To my jesteśmy baśnią, zamkniętą we własnym obrazie.

Bo my jesteśmy zagadką, której nikt nie zgaduje. To my jesteśmy baśnią, zamkniętą we własnym obrazie.

Lubiła drażnić ludzi. Uważała, że tylko wtedy pokazują swoją prawdziwą twarz.

Lubiła drażnić ludzi. Uważała, że tylko wtedy pokazują swoją prawdziwą twarz.

Na tym polega tragizm czytania. Książki zmieniają ludzi.

Na tym polega tragizm czytania. Książki zmieniają ludzi.

Sprzedała się – dla luksusu, pieniędzy, pozycji, oddała mu siebie. I mimo że on już nie żył,
wciąż była jego niewolnicą i mu służyła.

Sprzedała się – dla luksusu, pieniędzy, pozycji, oddała mu siebie. I mimo że on już nie żył,
wciąż była jego niewolnicą i mu służyła.

Lepiej skromnie, nawet biednie, ale z miłością, niż w dostatku i obojętności.

Lepiej skromnie, nawet biednie, ale z miłością, niż w dostatku i obojętności.

Jeśli za pieniądze nie można kupić sobie swobody robienia tego, co się chce, to jaki z nich pożytek? [...]
A jeśli czas nie daje nam swobody robienia tego, co chcemy, to jaki z niego pożytek?

Jeśli za pieniądze nie można kupić sobie swobody robienia tego, co się chce, to jaki z nich pożytek? [...]
A jeśli czas nie daje nam swobody robienia tego, co chcemy, to jaki z niego pożytek?