No i co w tym dziwnego, że brzydziłam się swojej twarzy w lustrze, a jeszcze bardziej - tego ohydnego cielska? To przecież moja matka chciała dochodzić w sądzie odszkodowanie za dziecko, które nie było idealne.

Pokochałam cię gorąco, stale tak jak i teraz będę kochała, a pokochałam za to, że duszę masz czystą, jasną, na wskroś przejrzystą, za to, że jak tylko spojrzałam na ciebie po raz pierwszy, wiedziałam od razu, że przybyłeś jako gość do mojego domu, gość upragniony, że nie darmo żeś się do nas wprosił; za to cię pokochałam, że gdy patrzysz, to oczy twoje kochają i mówią o twoim sercu, a gdy coś mówią, to natychmiast wiem wszystko o tobie i mam ochotę poświęcić życie tobie, twojej miłości, dobrej woli, bo miło jest być niewolnicą tego, czyje serce znalazłam...

Pokochałam cię gorąco, stale tak jak i teraz będę kochała, a pokochałam za to, że duszę masz czystą, jasną, na wskroś przejrzystą, za to, że jak tylko spojrzałam na ciebie po raz pierwszy, wiedziałam od razu, że przybyłeś jako gość do mojego domu, gość upragniony, że nie darmo żeś się do nas wprosił; za to cię pokochałam, że gdy patrzysz, to oczy twoje kochają i mówią o twoim s...

Za dużo myśli miłość we mnie budzi”. Chwilami, od drobnego ukąszenia rozpala się w mojej głowie gorączka języka, rozpoczyna się przemarsz racji, interpretacji, mów. Odczuwam już tylko tę maszynę, napędzającą samą siebie, tę nigdy nie milknącą katarynkę, której korbą obraca, chwiejąc się, anonimowy muzyk, i która nigdy nie milknie. W loquela nic nie zakłóca powtarzania wkoło. Kiedy tylko wytworzę w sobie przypadkiem „udane” zdanie (wierzę, że odkryłem w nim właściwy wyraz prawdy), staje się ono formułą, którą powtarzam współmiernie do uspokojenia, jakie mi przynosi (znaleźć właściwe słowo to wpaść w euforię); przeżuwam je wciąż na nowo, żywię się nim; podobny do dziecka czy do obłąkańców cierpiących na merycyzm, połykam nieustannie mój uraz i nim wymiotuję. Rozwijam, zwijam, tkam miłosną osłonę, zaczynam wciąż od nowa.

Za dużo myśli miłość we mnie budzi”. Chwilami, od drobnego ukąszenia rozpala się w mojej głowie gorączka języka, rozpoczyna się przemarsz racji, interpretacji, mów. Odczuwam już tylko tę maszynę, napędzającą samą siebie, tę nigdy nie milknącą katarynkę, której korbą obraca, chwiejąc się, anonimowy muzyk, i która nigdy nie milknie. W loquela nic nie zakłóca powtarzania wkoło. Ki...

Najpierw zakochujemy się w obrazie. Bo też zakochaniu się od pierwszego wejrzenia, potrzebny jest sam znak nagłości (która czyni mnie nieodpowiedzialnym, podporządkowuje fatalności, unosi mnie, porywa); obraz ten najlepiej spośród wszystkich ustawień obiektu trafia po raz pierwszy do oczu: zasłona zostaje rozdarta: to, co nigdy nie zostało jeszcze zobaczone, odkrywa się całkowicie i daje się wówczas pożreć oczom: bezpośredniość jest niczym pełnia; doznałem inicjacji: obraz uświęca obiekt, który pokocham. Wszystko, co może dotrzeć do mnie przez otoczkę,przez rozdarcie, sprzyja zachwyceniu.

Najpierw zakochujemy się w obrazie. Bo też zakochaniu się od pierwszego wejrzenia, potrzebny jest sam znak nagłości (która czyni mnie nieodpowiedzialnym, podporządkowuje fatalności, unosi mnie, porywa); obraz ten najlepiej spośród wszystkich ustawień obiektu trafia po raz pierwszy do oczu: zasłona zostaje rozdarta: to, co nigdy nie zostało jeszcze zobaczone, odkrywa się całkowi...

Gdybyśmy chcieli w jednym zdaniu zdefiniować rodzaj ludzki, mogłoby ono brzmieć tak: ludzie to zwierzęta, które same tworzą sobie możliwość czynienia zła.

Gdybyśmy chcieli w jednym zdaniu zdefiniować rodzaj ludzki, mogłoby ono brzmieć tak: ludzie to zwierzęta, które same tworzą sobie możliwość czynienia zła.

Nienawidząc człowieka, nienawidzimy w jego obrazie czegoś, co tkwi w nas samych.(...) Nie martwi nas to, czego w nas nie ma.

Nienawidząc człowieka, nienawidzimy w jego obrazie czegoś, co tkwi w nas samych.(...) Nie martwi nas to, czego w nas nie ma.

Wolność jest też prawem do tłumaczenia ludziom tego, czego nie chcą usłyszeć.

Wolność jest też prawem do tłumaczenia ludziom tego, czego nie chcą usłyszeć.

-To o to tutaj chodzi? - spytałam. - O pieniądze?
- A nie jest tak, że zawsze chodzi o pieniądze?

-To o to tutaj chodzi? - spytałam. - O pieniądze?
- A nie jest tak, że zawsze chodzi o pieniądze?

Nawet jeśli wejdzie się na sam szczyt,z którego widać tylko słońce,to nigdy nie należy zapominać o swojej głupiej rodzinie;nie wolno wstydzić się biedy i nędzy,z której się wyszło.Nie wiadomo bowiem,co przyniesie przyszłość i jak potoczą się nasze losy.Z piedestału bardzo łatwo się spada,moja droga.Sama teraz widzisz,jakie to wszystko kruche i ułudne - pozycja,szczęście i pieniądze.

Nawet jeśli wejdzie się na sam szczyt,z którego widać tylko słońce,to nigdy nie należy zapominać o swojej głupiej rodzinie;nie wolno wstydzić się biedy i nędzy,z której się wyszło.Nie wiadomo bowiem,co przyniesie przyszłość i jak potoczą się nasze losy.Z piedestału bardzo łatwo się spada,moja droga.Sama teraz widzisz,jakie to wszystko kruche i ułudne - pozycja,szczęście i pieni...

Może być i pakt z diabłem [...]. Tyle tylko, że forsa będzie trochę śmierdziała siarką.

Może być i pakt z diabłem [...]. Tyle tylko, że forsa będzie trochę śmierdziała siarką.