Ale zwycięzcą nie jest się na zawsze.(...)Bywa się nim, jeśli człowiek nieustannie się rozwija. Rozwój zaś zapewniają wyłącznie porażki. Naucz się przyjmować je z honorem. Czerp z nich bezcenną wiedzę, jak podwyższać poprzeczkę. Inaczej, mimo swoich walorów, przestaniesz wygrywać. Wtedy ambicja zacznie cię zjadać.(...) Porażka pokazuje ci niedociągnięcia, demaskuje twoje słabe strony. To, nad czym musisz pracować. Pozwala przegrupować siły, by skutecznie iść naprzód. Jeśli nie posiądziesz tej wiedzy, nigdy nie osiągniesz celu. Sukces jest chwilowy. Klęska to lekcja do odrobienia. Wyciągaj wnioski, niweluj wady. Bój się, jeśli trzeba. Nieuzasadniona brawura przynosi więcej szkód niż zwłoka, kóra jest niczym więcej, jak przemyślanym działaniem w kilku krokach. Działaj rozważnie. Nie poświęcaj wszystkiego dla zaspokojenia rozbuchanej ambicji. Bo inaczej to ona, twój największy atut, cię zniszczy".

Cierpię, gdy nie ma cię przy mnie. Czuję ból w miejscu, gdzie powinno bić moje serce. Nie wiem, jakim będę mężczyzną, lekarzem, mężem i wiem, że rzadko mówię ci słowa, które chciałabyś usłyszeć, ale wiem, że cię kocham. Całym sobą. Jesteś spoiwem, dzięki któremu wszystko się jakoś trzyma. Spędź ze mną wieczność. Wyjdziesz za mnie? Proszę...

Cierpię, gdy nie ma cię przy mnie. Czuję ból w miejscu, gdzie powinno bić moje serce. Nie wiem, jakim będę mężczyzną, lekarzem, mężem i wiem, że rzadko mówię ci słowa, które chciałabyś usłyszeć, ale wiem, że cię kocham. Całym sobą. Jesteś spoiwem, dzięki któremu wszystko się jakoś trzyma. Spędź ze mną wieczność. Wyjdziesz za mnie? Proszę...

Miłość, [...], jest rzeczą potężną, cudowną i niedorzeczną, zdolną przenosić góry. Oraz szpulki nici.

Miłość, [...], jest rzeczą potężną, cudowną i niedorzeczną, zdolną przenosić góry. Oraz szpulki nici.

Ze wszystkich sposobów powstawania miałości, ze wszystkich czynników udzielania się tej wielkiej choroby, jedynym z najskuteczniejszych jest z pewnością ów silny podmuch niepokoju, który czasem powieje na nas. Wówczas los jest rzucony: pokochamy istotę, z którą dobrze czujemy się w tej chwili. Nie potrzeba nwet, aby dotąd nam się podobała bardziej od innych lub nawet tyle co inne. Trzeba tylko aby nasz pociąg do niej stał się wyłączny. A ten warunek spełnia się, kiedy - w chwili gdy nam tej istoty zabrakło - w miejsce poszukiwania przyjemności, którą nam dawał jej urok, zjawiła się w nas nagle trwożna potrzeba, mająca za przedmiot samą tą istotę; potrzeba niedorzeczna, którą prawa tego świata czynią niemożebną do zaspokojenia, a trudną do uleczenia - szalona i bolesna posiadania.

Ze wszystkich sposobów powstawania miałości, ze wszystkich czynników udzielania się tej wielkiej choroby, jedynym z najskuteczniejszych jest z pewnością ów silny podmuch niepokoju, który czasem powieje na nas. Wówczas los jest rzucony: pokochamy istotę, z którą dobrze czujemy się w tej chwili. Nie potrzeba nwet, aby dotąd nam się podobała bardziej od innych lub nawet tyle co i...

Ach ci ludzie, myśli z dezaprobatą. Hałasują, cuchną, wypełniają sobą całą przestrzeń tak, że nie dostrzegają świata wokoło. A jeśli mimo wszystko zdarzy im się cokolwiek poczuć natychmiast przytępiają swoje zmysły piwem i miodem, żeby hałasować i cuchnąć jeszcze bardziej I żeby docierało do nich jeszcze mniej.

Ach ci ludzie, myśli z dezaprobatą. Hałasują, cuchną, wypełniają sobą całą przestrzeń tak, że nie dostrzegają świata wokoło. A jeśli mimo wszystko zdarzy im się cokolwiek poczuć natychmiast przytępiają swoje zmysły piwem i miodem, żeby hałasować i cuchnąć jeszcze bardziej I żeby docierało do nich jeszcze mniej.

(…) jak się człowiek przyłoży, to wszystko potrafi.

(…) jak się człowiek przyłoży, to wszystko potrafi.

Ani w szczęściu, ani w nieszczęściu człowiek nie powinien być sam.

Ani w szczęściu, ani w nieszczęściu człowiek nie powinien być sam.

Gdy znikają bogaci ludzie, zawsze ktoś ich szuka.

Gdy znikają bogaci ludzie, zawsze ktoś ich szuka.

Jeżeli chcę zarabiać pieniądze, nigdy nie będzie do tego prostej drogi.

Jeżeli chcę zarabiać pieniądze, nigdy nie będzie do tego prostej drogi.

Forsa ma swoją siłę, łagodzi rany duszy.

Forsa ma swoją siłę, łagodzi rany duszy.