Nie bierzmy sobie zatem wszystkiego tak głęboko do serca i każdą rzecz znośmy z uśmiechem. Bardziej po ludzku jest śmiać się z życia niż lamentować nad życiem. Dodajmy, że więcej pożytku przynosi ludziom ten, kto się śmieje, niż ten, kto się smuci.

Miłość to stawanie się kryształem.

Miłość to stawanie się kryształem.

Zabijamy to, co najbardziej kochamy.

Zabijamy to, co najbardziej kochamy.

Pamiętać znaczyłoby tracić go wciąż na nowo, więc nie jestem pewna, czy mogłabym to znieść.

Pamiętać znaczyłoby tracić go wciąż na nowo, więc nie jestem pewna, czy mogłabym to znieść.

- Czy opat nie zastanawia się czasem, że może to nie my gramy w go, ale go gra w nas? - pyta Shiroyama.

- Czy opat nie zastanawia się czasem, że może to nie my gramy w go, ale go gra w nas? - pyta Shiroyama.

Rozpacz...Lament...Strach...Powoli...Pokaże Ci każde z nich!

Rozpacz...Lament...Strach...Powoli...Pokaże Ci każde z nich!

Człowiek podleje na starość.

Człowiek podleje na starość.

- Mamo - spytała Cesia, patrząc na nią z czułością. Czy ty lubisz pieniądze?
- Ja? - zdziwiła się mama. - A bo co?
- Nic. Po prostu, nagle mnie zainteresowało, jaki masz do nich stosunek.
- Hm - zastanowiła się mama. - Powiedziałabym, że taki, jak do kogoś, za kim tęsknię, a kto mnie wyraźnie unika.

- Mamo - spytała Cesia, patrząc na nią z czułością. Czy ty lubisz pieniądze?
- Ja? - zdziwiła się mama. - A bo co?
- Nic. Po prostu, nagle mnie zainteresowało, jaki masz do nich stosunek.
- Hm - zastanowiła się mama. - Powiedziałabym, że taki, jak do kogoś, za kim tęsknię, a kto mnie wyraźnie unika.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

My nie mieliśmy nic, więc cieszyliśmy się ze wszystkiego.

- Oficjalnie, pani redaktor piękna, to oczywiście mój klient jest niewinny, nie przyznaje się i składa wyjaśnienia, w których obciąża dwóch pozostałych, po równo w zasadzie, bo mój klient samego zdarzenia nie widział (...). No, ale współudział jest, nie ma rady. Do ukrycia zwłok też się przyznamy, a gdyby było już bardzo źle, to i do planowania, bo przecież jeździł ten mój klient z pozostałymi podejrzanymi szukać głębokiego jeziora, co jest poza sporem, na co są i esemesy, i inne takie świadectwa, ale do samego zabójstwa, jak już mówiłem, przyznać się nie zamierzamy i nie przyznamy.
- A nieoficjalnie?
- To ile pani zapłaci?

- Oficjalnie, pani redaktor piękna, to oczywiście mój klient jest niewinny, nie przyznaje się i składa wyjaśnienia, w których obciąża dwóch pozostałych, po równo w zasadzie, bo mój klient samego zdarzenia nie widział (...). No, ale współudział jest, nie ma rady. Do ukrycia zwłok też się przyznamy, a gdyby było już bardzo źle, to i do planowania, bo przecież jeździł ten mój klie...