Nowe życie

Piekielnie męcząca, aczytelna. Niczym bajdurzenia grupki znajomych w trakcie narkotycznych wizji. Przeplata się tu wszystko ze wszystkim. Trudno czegokolwiek się złapać i za tym podążyć (przynajmniej mi było trudno).
To chyba jedyna książka, której nie skończyłem. Pamuk wymęczył mnie niemiłosiernie. I nie wiem, czy to tak zawsze u niego jest, że rozwadnia temat i leje wodę, którą już kilka stron wcześniej wylewał. Czy to tylko jakiś wypadek przy pracy.

Piekielnie męcząca, aczytelna. Niczym bajdurzenia grupki znajomych w trakcie narkotycznych wizji. Przeplata się tu wszystko ze wszystkim. Trudno czegokolwiek się złapać i za tym podążyć (przynajmniej mi było trudno).
To chyba jedyna książka, której nie skończyłem. Pamuk wymęczył mnie niemiłosiernie. I nie wiem, czy to tak zawsze u niego jest, że rozwadnia temat i leje wodę,...

Intrygujący, pierwszy i dawny już kontakt z tą przypomnianą sobie dzisiaj powieścią Pamuka. Czuło się od pierwszych stron, że to niepospolity talent, język i wyobraźnia. Skupienie na jednostce i jej wnętrzu a w tle przemiany Turcji z kraju z własną duszą w kraj przynajmniej w obyczajowości i handlu, zamerykanizowaną. Nie pamiętam już szczegółów, dość, że byłem zadowolony z tej lektury, choć nie aż tak jak "Nazywam się Czerwień".

Intrygujący, pierwszy i dawny już kontakt z tą przypomnianą sobie dzisiaj powieścią Pamuka. Czuło się od pierwszych stron, że to niepospolity talent, język i wyobraźnia. Skupienie na jednostce i jej wnętrzu a w tle przemiany Turcji z kraju z własną duszą w kraj przynajmniej w obyczajowości i handlu, zamerykanizowaną. Nie pamiętam już szczegółów, dość, że byłem zadowolony z...

Książka z rodzaju tych, które nagradzają za cierpliwość. Zaczęła się niemrawo i już myślałam, że zaniecham czytania uznając za nudne powieścidło... Jednak ku mojemu zaskoczeniu z każdym rozdziałem fabuła stawała się coraz bardziej frapującą, a narracja jak gdyby dojrzewała wraz z samym bohaterem. Lektura ostatnich fragmentów to było już całkiem satysfakcjonujące rozplątywanie węzłów, o które czytelnik potykał się wczesniej po drodze, nie bez cienia irytacji. Po przeczytaniu z przyjemnością sięgnęłam do lodówki, żeby napić się Ayrana.

Książka z rodzaju tych, które nagradzają za cierpliwość. Zaczęła się niemrawo i już myślałam, że zaniecham czytania uznając za nudne powieścidło... Jednak ku mojemu zaskoczeniu z każdym rozdziałem fabuła stawała się coraz bardziej frapującą, a narracja jak gdyby dojrzewała wraz z samym bohaterem. Lektura ostatnich fragmentów to było już całkiem satysfakcjonujące...

Ciekawe, to jest najniżej oceniana książka Orhana Pamuka, a mnie ona podoba się najbardziej z jego książek.

Na pewno jest inna od pozostałych, bliska literaturze iberoamerykańskiej kręgu realizmu magicznego.

Ciekawe, to jest najniżej oceniana książka Orhana Pamuka, a mnie ona podoba się najbardziej z jego książek.

Na pewno jest inna od pozostałych, bliska literaturze iberoamerykańskiej kręgu realizmu magicznego.

Jedyna książka w życiu, której nie skończyłam.

Jedyna książka w życiu, której nie skończyłam.

Rozedrgana, płaczliwa, z nadmiarem jakieś takiej narkotycznej fantastyki. Mój pierwszy kontakt z Pamukiem bardzo mnie zmęczył. Podchodziłem do niej na kilka razy i nigdy nie udało mi się złapać właściwego rytmu.
W ostatnim roku przeczytałem sporo tzw. powieści drogi i ta zamyka tabelę w tej kategorii. Jest sklejką motywów występujących u innych pisarzy, ale wykonaną na zasadzie: maska z opla, fotele z forda, silnik z peugeota. To można złożyć dobrze, ale tu wyszła karykatura.
Jeśli tak wyglada wschodnia literatura - a to sugeruje opis na okładce - daruję sobie dalsze jej zgłębianie.

Rozedrgana, płaczliwa, z nadmiarem jakieś takiej narkotycznej fantastyki. Mój pierwszy kontakt z Pamukiem bardzo mnie zmęczył. Podchodziłem do niej na kilka razy i nigdy nie udało mi się złapać właściwego rytmu.
W ostatnim roku przeczytałem sporo tzw. powieści drogi i ta zamyka tabelę w tej kategorii. Jest sklejką motywów występujących u innych pisarzy, ale wykonaną na...

Zdaje się, że popełniłam błąd. Z komentarzy poniżej wnika, że to najgorsza książką Pamuka, nie dla osób zaczynających przygodę z tym tureckim pisarzem. To oznacza, że fatalnie trafiłam i już na samym wstępie tak skutecznie zniechęciłam się do twórczości Pamuka, że nie chce mi się sprawdzać, czy inne książki rzeczywiście są lepsze.

Zdaje się, że popełniłam błąd. Z komentarzy poniżej wnika, że to najgorsza książką Pamuka, nie dla osób zaczynających przygodę z tym tureckim pisarzem. To oznacza, że fatalnie trafiłam i już na samym wstępie tak skutecznie zniechęciłam się do twórczości Pamuka, że nie chce mi się sprawdzać, czy inne książki rzeczywiście są lepsze.

Nie doczytałam.

Nie doczytałam.

Chociaż zaliczam Orhana Pamuka do moich ulubionych pisarzy, to "Nowe życie" niestety nie podbiło mojego serca. Autor bardzo często posługuje się metaforycznym językiem, tworzy atmosferę baśni i zaciera granicę między jawą a snem. Ten zabieg powiódł się chociażby w "Białym zamku" jednak w "Nowym życiu" autor tak bardzo skomplikował swoją opowieść, że zupełnie się w niej pogubiłam i niestety w żadnej mierze nie potrafię powiedzieć, co autor miał na myśli.

To historia o chłopcu, którego życie całkowicie zmienia jedna książka i postanawia odnaleźć opisany w niej świat. Porzuca swoje dotychczasowe życie i wyrusza w długą podróż w poszukiwaniu swojego idealnego nowego życia. Nowy świat tak bardzo go wciąga, że podejmuje jak dla mnie zupełnie niezrozumiałe decyzje, które zamiast przybliżać, oddalają go od wymarzonego celu. Bohater gubi się, zatraca siebie i cierpi, niszcząc przy tym życie innych.

Książka urzeka stylem, zresztą jak zawsze u Pamuka, lecz historia rozczarowuje. Aż trudno uwierzyć, że to najlepiej sprzedająca się książka Pamuka w Turcji. Dla osób nie znających autora stanowczo odradzam zaczynanie przygody z jego twórczością od tej pozycji, bo to książka raczej dla najzagorzalszych fanów autora niż dla nowicjuszy.

Chociaż zaliczam Orhana Pamuka do moich ulubionych pisarzy, to "Nowe życie" niestety nie podbiło mojego serca. Autor bardzo często posługuje się metaforycznym językiem, tworzy atmosferę baśni i zaciera granicę między jawą a snem. Ten zabieg powiódł się chociażby w "Białym zamku" jednak w "Nowym życiu" autor tak bardzo skomplikował swoją opowieść, że zupełnie się w niej...

Jak kocham wszystkie książki Pamuka tak przez tą nie umiałam przebrnąć , męczarnia

Jak kocham wszystkie książki Pamuka tak przez tą nie umiałam przebrnąć , męczarnia