Marek Edelman

Wokół tej książki istnieje pewna legenda, uważana jest dość powszechnie za dzieło doniosłe i ważne. Nie chcę dyskutować z tym, że getcie i powstaniu trzeba rozmawiać, opowiadać o różnych perspektywach. Problem pojawia się, kiedy łączymy wszystkie zmienne dotyczące Marka Edelmana. Jego przyjaciele uważali, że zmyślił część swojego życiorysu, niektóre historie innych ludzi przypisał sobie. Te krótkie wspomnienia z „I była miłość w getcie” brzmią mało wiarygodnie, niekiedy kończą się w dziwnych momentach. Sam Edelman wspomina na końcu, że „przynajmniej pamięć ma dobrą po osiemdziesiątce”, kiedy przez całą książkę zaznacza, że niektórych faktów nie pamięta, a o inne trzeba dopytać pozostałych uczestników powstania w getcie. Mimo wszystko jest jeden dość uniwersalny przekaz płynący z tej publikacji: nie możemy zapomnieć o przeszłości. A ona nie była czarno-biała, setki tysięcy osób nie tylko umierały i doświadczały terroru, ale także w cieniu okupacji kwitły i przeżywały najbardziej intensywne miesiące życia. Całość polecam jako ciekawostkę, na pewno nie jako źródło historyczne.