Agnieszka Mielech

Oczami 9 letniej Zuzi: Jak tylko zaczęłam czytać, od razu poczułam ten super klimat przygotowań do świąt. Wyobraźcie sobie, że tym razem autorka wymyśliła coś zupełnie innego - nasza ulubiona paczka nie spędza świąt razem! Na początku było mi trochę smutno razem z Emi, zwłaszcza gdy Franek musiał lecieć z profesorem Kagankiem aż do Australii. Ale wiecie co? Okazało się, że rozstania wcale nie muszą być beznadziejne, bo dzięki nim można wymyślić coś zupełnie szalonego. Bardzo podobało mi się to, że dziewczyny - Emi, Aniela, Flora i Faustyna - wcale się nie poddały. Zamiast płakać, odpaliły tajną misję międzykontynentalną! To było ekstra, jak pokazały, że można być blisko, nawet jeśli jest się na innych końcach świata. Robienie bransoletek przyjaźni i wspólne spotkania online to super pomysł, który sama chciałabym wypróbować z moimi przyjaciółmi. W książce jest też mnóstwo ciepła, bo Klub pomaga w pieczeniu pierniczków na kiermasz charytatywny. Bardzo lubię w Emi to, że zawsze pamięta o pomaganiu innym, a nie tylko o prezentach dla siebie. W tej części dzieje się też coś intrygującego... Emi spotyka swojego sąsiada Lucka, a on jest z jakąś nową dziewczyną! No mówię Wam, te emocje i lekkie zazdrostki były tak prawdziwe, że czytałam to z wypiekami na twarzy. Do tego te wszystkie ciekawostki o tym, jak w innych krajach wita się Nowy Rok - teraz już wiem o wiele więcej o świecie, a wcale nie czułam się, jakbym się uczyła. Ilustracje pani Magdaleny Babińskiej są jak zwykle prześliczne i sprawiają, że wszystko łatwiej sobie wyobrazić. Jeśli miałabym na coś ponarzekać, to tylko na to, że ta główna misja noworoczna pod koniec książki potoczyła się strasznie szybko! Chciałabym o niej poczytać jeszcze trochę więcej, bo akcja tak pędziła, że aż żal mi było kończyć. Ale i tak uważam, że to jedna z najfajniejszych części, bo uczy, że zmiany są dobre i że warto otwierać się na nowe znajomości. Na samym końcu są jeszcze postanowienia noworoczne Emi i one tak mnie zainspirowały, że sama zaczęłam pisać swoją listę! Oczami mamy: To była niesamowita literacka podróż, która idealnie wpisuje się w klimat zimowych wieczorów i noworocznych postanowień. Kolejne spotkanie z Emi i jej zgraną paczką utwierdziło mnie w przekonaniu, że Agnieszka Mielech posiada niezwykły dar pisania o sprawach ważnych w sposób lekki, a jednocześnie niezwykle merytoryczny. Tym razem autorka postawiła przed Tajnym Klubem Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka wyjątkowo trudne zadanie - konieczność zmierzenia się z rozłąką w czasie, który zazwyczaj kojarzy się z byciem blisko. Decyzja o rozdzieleniu bohaterów na okres świąt i wysłanie Franka aż do Australii była doskonałym zabiegiem fabularnym. Dzięki temu opowieść zyskała głębszy wymiar, pokazując młodym czytelnikom, że rozstania, choć bywają bolesne, są naturalnym elementem życia i rozwoju. Zamiast skupiać się na smutku, dostajemy tu piękną lekcję kreatywności i budowania relacji mimo dzielących bohaterów kilometrów. To, co najbardziej urzeka w tej części, to idealny balans między tradycją a nowoczesnością. Z jednej strony mamy ciepłe sceny wspólnego pieczenia pierników i zaangażowanie w pomoc potrzebującym, co pięknie podkreśla charytatywny wymiar okresu przedświątecznego. Z drugiej strony autorka serwuje nam bardzo współczesne podejście do przyjaźni: od symbolicznych bransoletek, przez pożegnania na lotnisku, aż po wykorzystanie technologii do zorganizowania wielkiej, międzykontynentalnej misji noworocznej. To dowód na to, że dla prawdziwej więzi odległość nie stanowi bariery. Język autorki pozostaje niezwykle żywy i dopasowany do współczesnych dzieciaków, a jednocześnie dba o wzbogacanie ich słownictwa. Bardzo doceniam sposób, w jaki w fabułę wplecione są wyjaśnienia trudniejszych pojęć czy ciekawostki o zwyczajach w innych krajach. Całość wizualnie dopełniają fantastyczne ilustracje Magdaleny Babińskiej, które idealnie oddają dynamikę grupy i emocje towarzyszące Emi, szczególnie w momentach takich jak niespodziewane spotkanie z Luckiem i jego tajemniczą towarzyszką. Jeśli chodzi o słabsze strony, odniosłam wrażenie, że kulminacyjny moment samej misji międzykontynentalnej oraz finałowe wydarzenia potoczyły się nieco zbyt szybko. Akcja na ostatnich stronach nabiera tak dużego tempa, że główny wątek projektu noworocznego mógłby zostać rozpisany na kilka dodatkowych stron, by w pełni nasycić się tą sylwestrową energią. Niemniej jednak, ta dynamika sprawia, że przez książkę dosłownie się płynie. Moim zdaniem to wartościowa części serii. Bardzo podoba mi się, że klub otwiera się na nowe osoby i nie boi się zmian. To książka „komfortowa” - daje poczucie bezpieczeństwa, uczy empatii i inspiruje do własnych działań, a postanowienia noworoczne Emi na samym końcu to gotowa lista motywacyjna dla każdego czytelnika. To lektura obowiązkowa dla stałych fanów, ale też świetny punkt startowy, dla nowych osób, bo idealnie łączy humor z mądrością.