Lawrence Kushner

Kabalistyczne rozważania i refleksje, których całokształt ma prowadzić do próby połączenia religijności ze współczesnym światem, co genialnie zostało opisane w przedmowie, iż do pełnego judaizmu wśród wiernych w USA - brakuje wyłącznie dziękczynnej modlitwy nad burgerem z McDonalda. Niektóre fragmenty bardzo mi się podobały jak np kabalistyczne objaśnienie słowa „światło” (które tak kojarzy nam się z boskością) jako metaforę świadomości; Bóg tworzący światło i oddzielając je od ciemności, rozświetlone oblicza świętych jak Mojżesz po powrocie z góry, wiecznie towarzyszące Bogu i boskim posłannikom oświecenie jest w tej interpretacji czymś na kształt zmysłowo-doświadczalnej świadomości; największego daru od Boga i wiecznie towarzyszącej w jego posłannictwie. Zdarzały się też inne interesujące refleksje, szczególnie zaskakujące, że wygłoszone w kontekście religii abrahamowej np o wiecznej wędrówce w świecie i podróży w materii w której Bóg jest ukryty „w przerwach”. Natomiast na wielki minus książki jest coś czego nie mogę określić chyba inaczej jak „wodolejstwo” - często nawet interesujące myśli nijak nie są uzasadniane, chociażby nawet na biblii czy zoharze, inne sprawiają wrażenie wyłącznie motywujących cytatów czy twierdzeń tak błahych i odklejonych, że niemożliwe jest rozpoznanie przez nie-żyda (jak ja) czy są wyłącznie wyssane z palca czy faktycznie jest to prawdziwa recepcja kabalistyczna; wszystko to prowadziło do dużego sceptycyzmu, który z kolei doprowadził do tego, że książkę te raczej czytałem jako zbiór sentencji jakiegoś „guru” czy „new agerq”, luźnego motywatora i zbioru przemyśleń na wzór naszych oświeconych couchów i z tego powodu nie polecam tej książki komuś szukającemu porządnego opracowania kabały: jest to raczej luźna książeczka, czytana z braku laku w której czasem znajdziemy myśl, która nas poruszy (jeśli w ogóle porusza nas rozprawianie o Bogu i życiu).