Andrzej Wójcik

Przez większą część tej książki czytelnik może mieć niemałe wątpliwości w jaki sposób zinterpretować przekaz autorów i odnieść go do aktualnej sytuacji na Ziemi. Moim zdaniem, końcówka utworu wyjaśnia wiele. Program "Ideału" posłużył jedynie jako metoda utrwalenia pozycji klasy rządzącej (równie dobrze mogłaby to być dowolnie inna, ale skuteczna, metoda). Obecna Ziemia (pomimo że podzielona umownymi granicami państw) przypomina opisywaną przykładową "kopułę" - jeden coraz bardziej zanieczyszczony i przeludniony obszar, odizolowany fizycznie ogromną przestrzenią kosmiczną. Ta izolacja, w połączeniu ze specyfiką systemu ekonomiczno-gospodarczego, wydaje się być tak dojmująca, że masa ludzi interesuje się tylko i wyłącznie przyziemnym bytem własnym (lub własnej rodziny),a przy okazji realizuje (świadomie lub nieświadomie) różne programy grup przy władzy. Z tą różnicą, że współcześni tzw. "Przeciętni" nie mają jednego, jasno określonego ośrodka władzy. Jest cała masa frakcji, grup interesów, rozbudowanych hierarchii władz cząstkowych, terytorialnych, korporacyjnych, itd. Nie ma możliwości prostego skoncentrowania woli poprawy sytuacji ludzkości na konkretnym układzie władzy globalnej. Pod tym względem, współcześni "Przeciętni" są w jeszcze trudniejszym położeniu niż ci opisywani w książce. Nie mają też kolektywnego wzorca do naśladowania (np. na sąsiedniej planecie),a każda próba zdefiniowania lepszego porządku społeczno-ekologiczno-gospodarczego (w skali planetarnej) najczęściej jest automatycznie zamiatana pod dywan nierealnego utopizmu.