James Patterson

Śmierć Crichtona to była ogromna strata dla dobrej, jakościowej powieści rozrywkowej z gatunku thriller. Autor ten nie tylko opierał swoje powieści na konkretnych, dogłębnie przeanalizowanych naukowo i społecznych problemach z kompletnie różnych zagadnień (dinozaury, molestowanie seksualne i stereotypy w tym zakresie, katastrofy lotnicze, czy genetyka),ale nadto posiadał talent do sprzedania tego w formie dobrze napisanych powieści, w których bohaterowie, świat przedstawiony i fabuła były równie istotne, co osnowa powieści. Zmarły pozostawił po sobie różne niedokończone projekty, jednym z nich jest rzeczona "Erupcja". Za dokończenie wziął się wyrobnik James Patterson i niestety był to kiepski wybór. Powieść do mniej więcej połowy zachowuje crichtonowski sznyt, dużo analiz wulkanicznych, sposobów poradzenia sobie z problemem, postaci da się lubić. Potem jednak wchodzi Patterson cały na biało i wprowadza swoje zmanierowane porządki, zaczyna być niedorzecznie, postaci przestają być żywe, podejmują się dziwnych działań "bo tak", akcja się rwie, co rusz wyskakują jakieś pomysły deus ex machina, byle szybko i do celu, sensu być nie musi, wątki się urywają, antagoniści z pupy, robi się infantylnie w ogóle i głupio w szczególe, zęby zgrzytają z irytacji. Całościowo da się przeczytać, nie ma w tym jednak ducha Crichtona, są pattersonowskie patenty na masowego czytelnika.