Dariusz Marcinek

"Tak łatwo jest się potknąć o te wszystkie słowa, które mimo, że zostały przemilczane, zdążyły już zaistnieć i chociaż każdego dnia tracą na znaczeniu, to przecież nie można udawać, że ich nie ma. Zalegają to tu, to tam i wciąż domagają się uwagi". Proza poetycka Dariusza Marcinka jest magnesem życia i jego przemijalności w przestrzeni bytu dnia ulotnego. "Świat schował się pod skrzydłem wróbla, obracam w ustach szum świata, jak landrynkę. Co z nami będzie? Wrzesień ciałem się stanie, ciałem stanie się zapach książek. To taka ułomna modlitwa, spisana na kolanie, na potrzebę chwili". W poezji "Wniebowstąpienia saren" jest głęboki świat, z poruszeń myśli i intrygujących dostrzeżeń stworzony tomik, przy którym przysiąść na skraju samego siebie to sama kontemplacja. "Dawno mnie tu nie było, lecz wszystko tak samo. Tafla lasu, jak kiedyś, marszczy się na wietrze , i wieczny mój zachwyt, przetykany kłuciem w piersi, a przecież Tabletki strzegą nas przed dotykiem diabła, ale tylko w dni powszednie. Nie muszę o niczym pamiętać. Nie musisz o niczym pamiętać. Nie myślimy też o jutrze, ponieważ wierzymy, że od zawsze do zawsze, trwać będzie dziś. Nie dotykamy stopami ziemi. Moje niedoskonałe ciało, dobrze znosi tylko światło księżyca. Istnieją odpowiedzi bez zadanych pytań. Powiem Ci w sekrecie, że coraz częściej nie poznaję nieba nad głową. Zmęczony bez końca. Któregoś dnia, tak po prostu, przestałem umieć w twoim języku. Mam na dłoniach ślady nieba. Po tym mnie poznasz, gdy stanę się obcy. Powoli odrywamy się od powierzchni miast i lecimy, lecimy poza krąg i dalej. Za nami wielobarwny ślad. Cień zniknął równie szybko jak się pojawił. Nie ma nic, czego moglibyśmy pragnąć. W ogóle nie ma nic. Jest wszystko. Zakwitł zachwyt. Zaklęcie tak ciche jak stojąca woda. Nie szkoda nóg, gdy życie niebieskie. Mieć dzień za plecami, melodyjnie milczeć. Poczuć raz jeszcze znajomy dotyk na czole. A potem? Noc wchodząca w szczeliny asfaltu, oczu i sumienia. Chwalmy imię ciszy. Na powierzchni, wspomnienia wywołują niepotrzebne kręgi. Wiem, że jest już za późno, ale wciąż nie wiem na co. Przyjdzie czas, kiedy uwolnię się spod wpływu księżyca, ale jeszcze nie teraz, jeszcze nie dziś. Stoję w zielonym zbożu. Moje słowa zagłusza szelest rosnącej trawy. W rzece kończy się światło. Pora ułożyć się w sobie, w środku. Życie jest po naszej stronie, nigdy nie było inaczej. Spójrz, to my, siedzimy oparci o pień starej sosny. Wiem o tobie tyle, co o polnej myszy, dokładnie tyle, ile trzeba". Tak łatwo jest się potknąć o te wszystkie słowa.