Najnowsze artykuły
ArtykułyNadciąga Gwiazdozbiór Kryminalny!
2
ArtykułyWiosna z książką – kwietniowe premiery, które warto poznać11
Artykuły"Dom bestii" - jak ofiara zamienia się w kata. Akcja recenzencka do nowej książki Katarzyny Bondy!10
ArtykułyUmrę, jeśli tego nie polubisz - weź udział w konkursie i wygraj wspomnienia influencerki39
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2020
2020
2014
Księga magii George R.R. Martin 
Dawno nie trafiłam na tak równy, trzymający poziom zbiór opowiadań. Tutaj wszystkie teksty są przynajmniej dobre. Naprawdę każdy zasługuje na uwagę, a to, że któryś mi się mnie podobał spowodowane jest nie tym, że jest zły, tylko osobistymi preferencjami. KSIĘGA MAGII skupia w sobie świetną fantastykę, której motywem przewodnim jest - magia, czarownice, wiedźmy, czarnoksiężnicy i magowie. Świetna sprawa! Tak bardzo spodobał mi się ten tom, że już niedługo będę pisać o tomie I tej serii, czyli KSIĘDZE MIECZY. Nie wiem, czy aż tak przypadnie mi do gustu, jak ten, głównie dlatego, że tutaj autorzy skupiają się w swych krótkich formach na bohaterstwie w stylu króla Artura (zgaduję),a ja zdecydowanie wolę magię. Lecz! jestem właściwie pewna, że KSIĘGA MIECZY mnie nie zawiedzie, choćby biorąc pod uwagę styl i światy wykreowanie.
KSIĘGA MAGII składa się z siedemnastu opowiadań współczesnych autorów i każde z tych opowiadań jest inne, w niczym niepodobne do poprzedniego. Zadziwiło i zachwyciło mnie to bogactwo fantazji. Tak, np. "Prace społeczne" (Megan Lindholm) prezentują historię osadzoną w "naszym" świecie, w której bohaterowie zmagają się z tajemniczą staruszką - no dobra, po prostu wiedźmą - która zjada zabawki. Rewelacyjnie mi się to czytało, choć sam pomysł był prosty i może nie jakiś głęboki, ale wykonany w taki sposób, że tekst daje przyjemność. Jednym z moich ulubieńców jest opowiadanie pt. "Przyjaciele Masquelayn'a Niezrównanego" (Matthew Hughes). Świat przedstawiony z miejsca wciąga, narracja jest płynna, a morał - co to za mocne zakończenie! Rewelacja! Interesującą opowieścią jest też "Biografia terroru podskakującego chłopca" (Ysabeau S. Wilce),która to została napisana żartobliwie i w dziwaczny sposób, który bardzo mi się podobał. Nie mogę nie wspomnieć o opowiadaniu premierowym George'a R.R. Martina "Noc w Oberży przy Stawie". Ja nie jestem fanką stylu tego autora, ale klimat tej historii bardzo mi odpowiadał - warto!
Wielce wam polecam KSIĘGĘ MAGII. Długo ją sobie podczytywałam i teraz szkoda mi, że to koniec... ale nie! Wcale nie koniec! Mam przecież KSIĘGĘ MIECZY! Uff... Moim zdaniem to pozycja obowiązkowa dla fanów gatunku. Gardner Dozois wybrał nam rewelacyjne teksty do czytania o każdej porze roku i o każdej porze dnia. Polecam.
magia dobra i niedobra - opowiadania znakomite
8/10
tom II
Wydawnictwo Zysk i S-ka
Księga magii George R.R. Martin
Z tak dużymi antologiami zawsze jest problem, żeby ocenić je w sposób naprawdę uczciwy. Zawsze bowiem trafiają się opowiadania wybitne, przeciętne i takie, o których najlepiej jak najszybciej zapomnieć. W tym przypadku jest jednak ten plus, że po podsumowaniu wszystkich tekstów wybranych przez Gardnera Dozoisa całość wypada całkiem przyzwoicie, a w większości opowiadań wyraźnie czuć motyw przewodni magii.
Do najlepszych utworów zaliczyłbym (idąc po kolei): „Powrót świni” K.J. Parkera, „Prace społeczne” Megan Lindholm, „Przyjaciół Masquelayne’a Niezrównanego” Matthew Hughesa, „Pieśń ognia” Rachel Pollack, „Laskę w kamieniu” Gartha Nixa, „Twórcę wdów” Laviego Tidhara, „Noc w Oberży przy Stawie” George’a R.R. Martina, „Rozkwit” Kate Elliott oraz „Winę i odkupienie domu czarnoksiężnika Malkurila” Scotta Lyncha. Moimi ulubionymi pozostają chyba „Laska w kamieniu” oraz „Wina i odkupienie domu czarnoksiężnika Malkurila”. Nieco rozczarowało mnie natomiast opowiadanie George’a R.R. Martina – było dobre, ale spodziewałem się czegoś więcej.
Reszta tekstów to raczej solidne średniaki, choć niektóre czytało się z przyjemnością. Najniżej natomiast oceniam „Krzemień i zwierciadło” Johna Crowleya oraz „Diabelskie cokolwiek” Andy’ego Duncana – te dwa teksty czytało mi się wyjątkowo ciężko.
