Sylwia Stano

Przeczytana ostatnio lektura pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami. Na plus zaliczyłam osadzenie akcji w operowym środowisku powojennej Warszawy, w czasach gdy wojenne traumy, tak świeże, walczyły z nadzieją na przyszłość. Zainspirowana życiem swojej babki, artystki operowej, autorka stworzyła powieść w której miejski blichtr podnoszącego się z ruin miasta, spotyka się z tajemniczą dziką naturą Puszczy Białowieskiej. A wszystko to za sprawą głównej bohaterki Gustawy Starewicz, naznaczonej wojenną tragedią, początkującej śpiewaczki operowej, która po śmierci swojej mentorki zyskuje szansę na udział w serii koncertów inaugurujących scenę operową we wspomnianej Puszczy Białowieskiej. Gdy podczas wyjazdu dochodzi do kolejnej śmierci, Gusta zostaje pozbawiona złudzeń, że zdarzenia te mają charakter przypadkowy. Gdy do głosu dochodzą miłość, zazdrość i nienawiść akcja rozwija się niczym w przedwojennym romansie. Gusta postanawia wyjaśnić sprawę, co wciągnie ją w mroczny świat zawiści, miejskich szarlatanów i puszczańskich obrzędów. Czytałam trochę niczym przedwojenne powieści, których kilka odziedziczyłam z biblioteczki mojej babci. Duży plus za oddanie atmosfery tamtych lat, czuć w niej inspirację opowieściami babki autorki. Część akcji dziejąca się w środowisku puszczańskim zaliczam jako mniej interesującą. Nie uległam urokowi jej magii, a wątek kryminalny okazał się mniej intrygujący niż się zapowiadał.