Sylvain Savoia

Autorka przedstawia bardzo, bardzo zwyczajne życie w PRL-u lat 80, sytuacje z którymi się spotykałam. Sama to wszystko przeżywałam już jako osoba dużo starsza od kilkuletniej dziewczynki o imieniu Marzi. Przypomniałam sobie jak wyglądało życie w tamtych latach: zabawy dzieci na klatce wieżowca (sześcioro dzieci na jednym piętrze!),świąteczny karp w wannie, wakacje na wsi, spotkania z rodziną, przeżycia związane z pierwszą komunią. Zupełnie już nie myślę dzisiaj o tym jak robiło się wtedy zakupy. O tym, że brakowało wszystkiego i ludzie musieli stać w kolejkach wiele godzin (po wszystko, m. in. po mięso i benzynę),a mnóstwo towarów było na kartki. Jak wtedy pociągały nas niedostępne towary zagraniczne. Kto pamięta jeszcze dzisiaj o sklepach Pewexu? Podczas czytania miałam liczne skojarzenia z festiwalem Solidarności i grozą stanu wojennego, przypomniał mi się Czarnobyl, wizyta papieża, serial „Niewolnica Isaura”. Szczególnie wzruszyła mnie historia o śwince morskiej; ja miałam chomika, był moim ukochanym zwierzątkiem i do dziś go dobrze pamiętam. W książce towarzyszymy Marzi w wesołych i smutnych chwilach i tych ostatnich jest dosyć dużo: dziewczynka czuje się samotna i zdezorientowana, poza trudami dorastania nie rozumie napięć politycznych w kraju, a dorośli nie mają czasu i chęci, aby jej to objaśniać. Zresztą sami nie wiedzą co będzie się dalej działo. Skusiły mnie wysokie oceny czytelników LC. Jednak żałowałam, że wdałam się w ten komiks, bo okazał się bardzo długi i niezbyt pociągający graficznie. Chociaż różnorodność kolorystyczna i bogactwo szczegółów w kadrach jest imponująca. Wolę jednak bardziej wysmakowaną grafikę. Brakowało mi w opisywanych historyjkach energii i humoru, po prostu często wiało nudą. Czułam się trochę jakbym czytała książkę dla dzieci, czego już od wielu lat nie robię, ach, zapomniałam o „Być jak kapibara”. Właściwie to szkoda, że ich nie czytam, jest tyle wspaniałych, nie wspominając o obecnym poziomie wydawania. Nie chcę zniechęcać potencjalnych czytelników; po prostu to była lektura nie dla mnie, innym może się podobać bardziej.