Grzegorz Pytel

Niniejszym pragniemy poinformować o chwilowym, naszym desinteressement odnośnie czytania kolejnych książek o naszych narodowych wodzach ostatnich 200 lat. Jesteśmy zmęczeni pewną by tak rzec jednakowoscia tych postaci. Ich geniuszem w wypasie własnych biurokratycznych koterii, przewidywaniu konstelacji innych stad i lawirowaniu w tych abstrakcyjnych światach. Ich nieomylnościa w zgadywaniu skąd powieje wiatr na krajowym podwórku. I zupełnym brakiem realizmu w określaniu celów ostatecznych. Definiowaniu szerszych kontekstów i trendów. Nie wspominając zupełnie o zdolności ich tworzenia (Bo wszak nie o odwadze. Tej mamy zawsze pod dostatkiem). Wreszcie tym najbardziej gorzkim i chujowym rodzajem pragmatyzmu, który objawia się już po jakiejś sromotnej klęsce, kiedy jak Bolek Piasecki próbujesz mozolnie dorobić przez pół życia filozofię do tego, że Sierow zgruchotal ci kręgosłup. Przez poprzednie pół snujac plan zdobycia dla Ojczyzny portów czarnomorskich. Żałosne, groteskowe upadki jakimi wybrukowana jest nasza historia. Gdybyż tylko istniała jakąś nadzieja, że kolejnemu pokoleniu już nie będzie dane ich doświadczyć.